III SA/Gl 310/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydobywanie kopaliny bez koncesji 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego na rzecz strony skarżącej kwotę 1.397 złotych (słownie: jeden tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach decyzją z [...]r. znak[...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: kpa), w związku z art. 140 ust. 1 i art. 140 ust. 2 pkt 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 ze zm., dalej; pgg), po rozpatrzeniu odwołań J. R. i E. K. (strony, skarżący) od decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. (organ pierwszej instancji) z [...] r., znak: [...], Idz. [...], w sprawie ustalenia E. K. i J. R. opłaty podwyższonej za wydobycie bez wymaganej koncesji kopaliny – piasku od września 2014 r. do października 2016 r., z części działki o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości K., Gmina L., powiat l., województwo [...] w wysokości 46.539 zł oraz zobowiązania do wniesienia naliczonej opłaty w wysokości 60 % na konto Gminy L. i w wysokości 40% na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] r. organ pierwszej instancji ustalił stronom opłatę podwyższoną za wydobycie bez wymaganej koncesji kopaliny - piasku od września 2014 r. do października 2016 r., z części działki o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości K., Gmina L., powiat l., województwo [...] w wysokości 46.539 zł oraz zobowiązał do wniesienia naliczonej opłaty w wysokości 60 % na konto Gminy L. i w wysokości 40% na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie, Powyższa decyzja została wydana w wyniku kolejnego ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z uchyleniem w całości decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z [...] r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia na mocy decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...]r. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy m.in. wskazał okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Od wyżej wymienionej decyzji organu I instancji wniosły odwołanie obie strony postępowania. Odwołujący się J. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że organ I instancji rozpoznając sprawę po raz kolejny nie wniósł nowego materiału dowodowego, a dotychczasowy materiał dowodowy błędnie ustalił jego i E. K. winnymi wydobycia piasku bez wymaganej koncesji z działki E. K.. Wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ I instancji oparł na zeznaniach funkcjonariuszy policji, które dotyczą zatrzymania go 4 sierpnia 2016 r., kiedy przewoził ciężarówką kopalinę. Zarzuca, że nikt tej kopaliny nie zabezpieczył, nie poddał analizie na okoliczność rodzaju tej kopaliny, nikt nie zbadał czy podlegała pod koncesję, skąd pochodziła, jaka była jej ilość. Kopalina ta nie pochodziła z działki E. K.. Wyrokiem z [...] r. wraz z E. K. został uniewinniony. Zdaniem odwołującego się został uznany współwinnym bez żadnych dowodów, z materiału dowodowego nie wynika, że wydobywał piasek z przedmiotowej działki w jednym dniu, a co dopiero w długim okresie czasu. Zarzucił organowi I instancji brak stosowania art. 7 kpa. Przedłożona W-z zakupu piasku, do odwołania z 27 lutego 2017 r., nie była "przedstawiona na pokrycie ilości wydobytego piachu z przedmiotowej działki", jak to twierdzi organ I instancji, ale na to, że "były policjant G. W. świadomie wprowadza w błąd urzędnika T. Z.". Zeznania policjantów, jakoby miał wskazać im działkę, z której wiózł piasek nie mają pokrycia z zeznaniami jego i E. K.. Wspólny adres do korespondencji nie świadczy o wspólnym z odwołującą się prowadzeniu działalności, a na przedmiotowej działce jedynie "wyrównywał kupki humusu". Odwołująca się E. K. wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji jako krzywdzącej i niezgodną ze stanem faktycznym. Ciężarówka, do której wsiadła "na okazję" 4 sierpnia 2018 r., a którą kierował J. R., była "załadowana jakąś kopaliną". Widziała, że ciężarówka nie nadjeżdżała z kierunku jej działki i "na pewno nie było tak, że Pan R. powiedział im (policjantom, którzy zatrzymali ciężarówkę), iż ta kopalina pochodzi z mojej działki". Zarzuca policjantom, że nie zabezpieczyli auta i jego zawartości, na okoliczność śladu opon i ekspertyzy kopaliny. Podkreśla, że zeznania policjantów są niewiarygodne i "sfabrykowali" je na potrzeby wniosku o ukaranie do sądu i zawiadomienia organu I instancji o nielegalnym wydobywaniu piasku. Swoim postępowaniem pozbawili ją "możliwości ustalenia prawdziwych osób odpowiedzialnych za nielegalne wydobycie piasku z mojej działki". Wcześniej zgłaszała policjantowi, że ktoś bez jej zgody kopał piasek. Nie wiedziała, że proceder kradzieży z jej działki kopaliny się powtórzył. Wyrokiem sądu została uniewinniona. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzję oparto o ten sam materiał dowodowy jakim dysponował sąd, tj. otrzymany z Komendy Powiatowej Policji w L.. J. R. prosiła, żeby na jej działce "wyrównał kupki ziemi". Zdaniem odwołującej się to ona jest osobą pokrzywdzoną wskutek dewastacji jej działki spowodowanej kradzieżą piasku. Urzędnicy dali wiarę zeznaniom policjantów, które nie pokrywają się ze stanem faktycznym, co skutkuje tym, że niewinni odwołujący się zostali obciążeni nieudolnym postępowaniem tych policjantów. Rozpatrując oba odwołania, organ II instancji dokonał wnikliwej i szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów i doszedł do przekonania, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje na mocy z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu organ odwołał się do definicji kopaliny w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 Pgg, zgodnie z którą kopaliną wydobytą jest całość kopaliny odłączonej od złoża, zaś złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą (art. 6 ust. 1 pkt 19 Pgg). Z kolei działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być, w świetle art. 21 ust. 1 pkt 2 Pgg, wykonywana jedynie na podstawie udzielonej koncesji. Zgodnie z art. 140 ust. 1 Pgg działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie podwyższonej. Organem właściwym w tego rodzaju sprawach, poza wyjątkami wynikającymi z art. 140 ust 2 pkt 1 Pgg, jest właściwy organ nadzoru górniczego (art. 140 ust. 2 pkt 2 Pgg). Natomiast art. 140 ust. 3 pkt 3 Pgg wskazuje, w jaki sposób należy obliczyć wysokość opłaty podwyższonej. Jednocześnie art. 4 ust. 1 Pgg zezwala na wydobywanie między innymi piasków przeznaczonych dla zaspokojenia potrzeb własnych osoby fizycznej, z nieruchomości stanowiących przedmiot jej prawa własności (użytkowania wieczystego), bez prawa rozporządzania wydobytą kopaliną, jeżeli jednocześnie wydobycie: będzie wykonywane bez użycia środków strzałowych, nie będzie większe niż 10 m3 w roku kalendarzowym, nie naruszy przeznaczenia nieruchomości. Jednakże w myśl art. 4 ust. 2 Pgg ten, kto zamierza podjąć wydobywanie, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany z 7-dniowym wyprzedzeniem na piśmie zawiadomić o tym właściwy organ nadzoru górniczego, określając lokalizację zamierzonych robót oraz zamierzony czas ich wykonywania. W razie niedopełnienia tych obowiązków właściwy organ nadzoru górniczego ustala prowadzącemu taką działalność opłatę podwyższoną. E. K. nie dokonała takiego zgłoszenia, nie posiadała też koncesji na wydobywanie kopaliny, a wydobycie przekroczyło wielkość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 Pgg. Słusznie więc organ I instancji jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołał art. 140 ust. 1 Pgg, gdyż w sprawie bezsprzecznie doszło do odłączenia kopaliny od złoża, nie przeczą temu sami odwołujący się. Art. 143 ust. 2 pkt 2 Pgg, jako stronę postępowania wskazuje podmiot, który prowadzi działalność bez wymaganej koncesji natomiast, w przypadku braku takiego podmiotu, art. 143 ust. 3 Pgg pozwala uznać za stronę postępowania właściciela nieruchomości. Tytułem prawa własności do przedmiotowej nieruchomości legitymuje się E. K., która ubytek kopaliny tłumaczyła kradzieżą zgłoszoną policji. E. K. nie przedłożyła dowodu potwierdzającego takowe zgłoszenie. Komenda Powiatowa Policji w L. w piśmie z 19 marca 2018 r. stwierdziła, że odwołująca się "nie złożyła oficjalnego zawiadomienia odnośnie pobierania bez jej zgody piasku z terenu działki o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości K., stanowiącej jej własność". Wobec powyższego organ nie dał wiary wyjaśnieniom odwołującej się na okoliczność kradzieży kopaliny z jej działki, a zebrany materiał nie wskazuje by przeciwdziałała takim działaniom, nie reagowała na wezwania organu o wyjaśnienie tych kwestii. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w procederze, o którym wyżej mowa brał czynny udział J. R.. Sam wskazał miejsce skąd "czerpał piasek"(notatka służbowa z 4.08.2016 r. sporządzonej przez policjanta G. W., notatka służbowa z 28.02.2018 r. sporządzonej przez pracownika organu I instancji T. Z.). Z notatki służbowej sporządzonej przez policjanta wynika, że na przedmiotowej działce widoczne były świeże ślady wydobycia, a wydobytą kopalinę stanowił piasek i był wybrany na głębokość do 3 metrów. Zaś z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji 19 października 2016 r. w obecności odwołującego się wynika, że wyrobisko nr 1 uległo powiększeniu w porównaniu do jego rozmiarów stwierdzonych w trakcie oględzin przeprowadzonych 30 sierpnia 2016r. Wobec powyższych faktów w żadnym razie nie mogą zostać uznane za wiarygodne tłumaczenia odwołujących się, że na przedmiotowej działce J. R. na prośbę E. K. dokonywał jedynie "wyrównywania kupek humusu/kupek ziemi" lub też, jak sam J. R. przyznał, w trakcie przesłuchania w dniu 19 października 2016 r. że "pożyczył od dziadka ładowarkę i wyrównywał ten teren ponieważ prosiła go o to Pani E. K., tzn. aby wyrównać teren po kradzieży". Jeżeli zaś odwołujący twierdzi, że policja manipuluje materiałem dowodowym w celu złożenia wniosku do sądu o ukaranie, to winien podjąć stosowne kroki w tym zakresie, a z materiału dowodowego nie wynika, że o tej "manipulacji" odwołujący się powiadomił stosowne organy ścigania. Zdaniem organu II instancji na uwagę zasługuje również fakt, że pomiędzy odwołującymi się nie została zawarta żadna umowa dotycząca prowadzenia jakiejkolwiek działalności na przedmiotowej działce, co dodatkowo potwierdza zasadność uznania odwołujących się za adresatów decyzji. Zebrany materiału dowodowy pozwala stwierdzić, że odwołujący się działali wspólnie i w porozumieniu, a wydobycie kopaliny przez odwołującego się odbywało się za wiedzą i przyzwoleniem odwołującej się. Odnosząc się do podnoszonego przez odwołujących się argumentu dotyczącego uniewinnienia ich przez Sąd Rejonowy w L. organ II instancji poparł stanowisko organu I instancji podkreślając, że wyrokiem z [...]r. obwinieni zostali uniewinnieni, jednakże w sprawie nie sporządzono uzasadnienia wyroku, a zatem nie są znane przesłanki, którymi sąd się kierował. Jednocześnie wydanie takiego wyroku nie zwalnia organ od oceny wydobywania kopaliny na podstawie art. 140 ust. 1 i ust. 2 pkt pgg. Ponadto w ocenie organu II instancji prawidłowo organ I instancji wskazał na rodzaj kopaliny i dokonał właściwego obliczenia ilości wydobytej kopaliny. W tym zakresie za niecelowy uznać należy zarzut odwołujących się dotyczący zabezpieczenia śladów ciężarówki i kopaliny na niej przewożonej dla określenia wielkości wydobytej kopaliny i rodzaju tej kopaliny. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa i w sposób wystarczający zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy i ocenił na jego podstawie, zgodnie z zasadami logiki, całokształt okoliczności sprawy, dokonując trafnej kwalifikacji wydobycia kopaliny bez koncesji. Organ II instancji, nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a tym bardziej mających wpływ na wynik sprawy. Pismem z J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzje domagając się jej uchylenia w całości i wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego, niewłaściwej oceny prawnej, a w konsekwencji bezpodstawnego ustalenia opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. W odpowiedzi na skargę Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, po przeprowadzeniu rozprawy, na podstawie akt, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa). Jedynym kryterium rozpoznania sprawy jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jej legalność. Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie prawem, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej. Wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 19 pgg złożem kopaliny jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą, zaś zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 tej ustawy kopaliną wydobytą jest całość kopaliny odłączonej od złoża. Oznacza to, że proces odłączania kopaliny od jej złoża stanowi jej wydobycie. Ponadto stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 2 pgg działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż może być wykonywana po uzyskaniu koncesji. Jednocześnie zgodnie z art. 4 ust. 1 pgg przepisów działu III-VIII oraz art. 168-174 nie stosuje się do wydobywania piasków i żwirów, przeznaczonych dla zaspokojenia potrzeb własnych osoby fizycznej, z nieruchomości stanowiących przedmiot jej prawa własności (użytkowania wieczystego), bez prawa rozporządzania wydobytą kopaliną, jeżeli jednocześnie wydobycie: będzie wykonywane bez użycia środków strzałowych; nie będzie większe niż 10 m3 w roku kalendarzowym; nie naruszy przeznaczenia nieruchomości. Jednak nawet w tym przypadku ten, kto zamierza podjąć wydobywanie, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany z 7-dniowym wyprzedzeniem na piśmie zawiadomić o tym właściwy organ nadzoru górniczego, określając lokalizację zamierzonych robót oraz zamierzony czas ich wykonywania – ust. 2 art. 4 pgg. W przypadku naruszenia wymagań określonych w ust. 1 i 2 właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze decyzji, ustala prowadzącemu taką działalność opłatę podwyższoną, o której mowa w art. 140 ust. 3 pkt 3 – ust. 3 art. 4 pgg. Należy w tym miejscu wskazać, że art. 143 ust. 2 pgg w sposób jednoznaczny określa stronę postepowania, którą mógłby być odpowiednio podmiot, który prowadzi działalność bez wymaganej koncesji (pkt 2), albo w przypadku braku takiego podmiotu, stroną jest właściciel nieruchomości albo inna osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, na której prowadzona jest ta działalność. W niniejszej sprawie przymiot strony przypisano skarżącemu J. R., a wobec zaprzeczenia skarżącego ustalenie to winno zostać zweryfikowane zgodnie z powyższymi kryteriami. Poza sporem jest okoliczność, że skarżący nie był właścicielem działki o nr. ewd. [...] w K., a zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje przesłanek pozwalających na stwierdzenie, że był on wydobywającym kopalinę z tej działki w ilościach przypisanych mu w zaskarżonej decyzji ( 2005,979 ton piasku). W dniu kontroli drogowej 4 sierpnia 2016r. policjanci zatrzymali samochód ciężarowy, w którego kabinie jako kierowca znajdował się skarżący, zaś jako pasażerka skarżąca. Skarżący miał wskazać miejsce, z którego pochodził piasek, a miała to być nieruchomość należąca do skarżącej. Żadne z poczynionych ustaleń nie wskazuje jednak na to by skarżący wydobywał bez koncesji przypisaną mu ilość kopaliny w okresie od września 2014r. do października 2016r. Prócz transportu piasku z 4 sierpnia 2016r. inne przywoływane przez organ okoliczności nie wiążą skarżącego z eksploatacją kopaliny we wskazanym w decyzji okresie. W przypadku skarżącej okolicznością, która wskazuje, że winna ona być adresatem decyzji jest fakt, że była właścicielką nieruchomości, na terenie której odbywała się eksploatacja złoża oraz że to z jej nieruchomości pochodził piasek znajdujący się na samochodzie skarżącego w dniu kontroli. Powyższe organ winien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości z uwzględnianiem podnoszonych przez skarżących wątpliwości i zarzutów zawartych zarówno w skardze jak i w odwołaniu oraz podnoszonych przez skarżącego w toku całego postępowania. Ustalenia te pozwolą dopiero organowi na określenie adresata decyzji, zasad i zakresu jego odpowiedzialności, gdyż stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji nie pozwala na jednoznacznie ustalenie tychże. Ustalenia te winny być poczynione z uwzględnieniem dyspozycji art. 142 ust. 1 pgg, zgodnie z którym do opłat, o których mowa w Dziale VII ustawy, a zatem także do opłaty dodatkowej z art. 139 ust. 1 pgg stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa dotyczące zobowiązań podatkowych. W kontekście powyższego zarzuty skargi w zakresie naruszenia zasad postępowania okazały się zasadne ( art. 7 i 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a.). Organy nadzoru górniczego nie wykazały bowiem ponad wszelką wątpliwość, że to skarżący prowadzili nielegalne wydobycie. Dla potwierdzenia tej tezy wskazały, wyniki kontroli drogowej, z których to jednakże nie wynika, że skarżący prowadzili wspólnie działalność wydobywczą od września 2014r. do października 2016r. Równocześnie podkreślić należało, że zarówno wyniki oględzin (30.08.2016r. i 19.10.2016r.) jak i dokumentacja geodezyjna wskazują na prowadzenie wydobycia kopaliny w postaci piasku na działce [...] w K. jednakże sam ten fakt nie przesądza o odpowiedzialności prawnej obu skarżących w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. W zaskarżonej decyzji nadto nie wskazano jakie okoliczności spowodowały, że adresatami decyzji stali się oboje skarżący w miejsce pierwotnie wskazanego J. R. (decyzja z [...]r.) Dlatego w ocenie Sądu dane te są niewystarczające, aby przyjąć, że nielegalna działalność była prowadzona przez oboje skarżących w zakresie przypisanym w decyzji. Jako zasadne należało równocześnie uznać stanowisko organu, co do braku wpływu wyroku Sądu Rejonowego w L. z [...]r. uniewinniającego obu obwinionych na możliwość procedowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe okoliczności wskazują, że zasadne są zarzuty skargi odnoszące się do braków w zakresie gromadzenia i niewłaściwego rozpatrzenia materiału dowodowego, co skutkowało naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W świetle art. 107 § 1 kpa uzasadnienie decyzji winno zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, które w tym zakresie jest niepełne. Nie wskazuje bowiem jasno zasad odpowiedzialności obu podmiotów będących adresatami decyzji i ich zakresu. Podsumowując, wobec stwierdzenia, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył zarówno prawo procesowe poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i brak jednoznacznego ustalenia osoby prowadzącej nielegalną eksploatację oraz brak adekwatnego do tych ustaleń wyliczenia określonej decyzją opłaty, a także prawo materialne w zakresie przyjęcia odpowiedzialności osób, które według organu, ją prowadziły, koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi prawidłowo postępowanie dowodowe, zmierzające do ustalenia kto faktycznie prowadził nielegalne wydobycie, wyeliminuje także inne dostrzeżone przez Sąd, a wyżej omówione, wady rozstrzygnięcia.