III SA/Gl 318/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" SA w Z. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (interpretacja podatkowa) w kwestii wykładni postanowienia z 28 maja 2009 r. postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia z 28 maja 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 318/09 o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z 21 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 46/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił zażalenie "A" SA w Z. i uchylił zaskarżone postanowienie z 16 grudnia 2009 r. w zakresie wykładni postanowienia z dnia 28 maja 2009 r. uznając, że stanowi ono w istocie korektę treści uzasadnienia i wykracza poza wykładnię postanowienia sformułowaną w art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., p.p.s.a.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że fragmenty zaskarżonego postanowienia są sprzeczne z treścią postanowienia będącego przedmiotem wykładni. Uznano, że sąd I instancji nie wyjaśnił wątpliwości związanych z treścią postanowienia, lecz dokonał jego zmiany, czym naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej wynikającą z art. 153 p.p.s.a. Podkreślono jednocześnie, że strona może doprowadzić do zmiany merytorycznego stanowiska, zajętego w uzasadnieniu postanowienia wyłącznie w ramach środków odwoławczych przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konkluzji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż nie wyjaśniało wątpliwości co do treści uzasadnienia, lecz zawierało korektę merytorycznego stanowiska sądu, który wydał postanowienie z 28 maja 2009 r. stanowiące przedmiot wniosku o wykładnię. Postanowieniem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na rozprawie, odrzucił skargę "A" SA w Z. na interpretację Ministra Finansów z 13 lutego 2009 r. nr IBPP2/443W-8/09/BW uznając ją za niedopuszczalną ze względu na zapis art. 52 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga okazała się przedwczesna, gdyż na skutek błędnego pouczenia organu strona, działająca osobiście nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Postanowienie powyższe zostało doręczone organowi [...] 2009 r. a podatnikowi w dniu [...] 2009 r. i nie zostało zaskarżone. Sąd odrzucając skargę podatnika uznał, że w dniu [...] 2009 r. organ podatkowy wydał interpretację prawa podatkowego stanowiącą odpowiedź na jedno z dwóch pytań zawartych we wniosku z [...] 2008 r., które zostało pominięte w interpretacji wydanej [...] r. Pismem z [...] 2009 r. działający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w K. zwrócił się z prośbą w trybie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści. W szczególności organ wskazał na zapis na stronie 9 uzasadnienia dotyczący możliwości wniesienia skargi od spornej interpretacji, po wystąpieniu podatnika do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o usuniecie naruszenia prawa w kontekście zapisu art. 14h Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007 r. (nowelizacja ustawą z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 217, poz.1590). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje: Przepis art. 158 p.p.s.a. stanowi, że Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym w składzie, w którym wydał wyrok. Zaś art. 166 tej ustawy stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie reprezentuje również pogląd, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia (zobacz postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04,LEX nr 171312), która to sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Sąd po zapoznaniu się z treścią powyższego wezwania uznał, iż w treści uzasadnienia w sposób jasny i jednoznaczny wskazano, że wniosek o interpretację prawa podatkowego datowany 13 października 2008 r. wpłynął do organu [...] 2008 r., a interpretacja prawa podatkowego dotyczącą stanu prawnego obowiązującego od [...] do [...] 2008 r. została wydana [...] 2009 r. i doręczona stronie skarżącej [...] 2009 r. Skarga datowana jest na dzień [...] 2009 r. i została wniesiona w terminie zakreślonym prawem do jej wniesienia, zgodnie z błędnym pouczeniem organu, który wydaną nową interpretację indywidualną uznał za rozstrzygnięcie wydane w odpowiedzi na wezwanie do usuniecie naruszenia prawa w związku z interpretacją wydaną [...] r. Sąd podkreślił, że podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnego działania organu i wskazał jednoznacznie w sposób nie budzący wątpliwości, że wniesienie skargi przez podatnika będzie możliwe po wystąpieniu podatnika do organu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny konieczność dokonania wykładni zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania i skutków jakie postanowienie ma wywołać. W niniejszej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi. Powyższy pogląd, który jest dla sądu orzekającego wiążący z mocy art. 153 p.p.s.a., wynika wprost z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 46/10 i skutkuje odmową dokonania wykładni wskazanego postanowienia z dnia 28 maja 2009 r. o odrzuceniu skargi. W tym miejscu należy przypomnieć, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 159 p.p.s.a.) i nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie. Wykładnia nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Nie może, zatem prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia. Wszelkie zarzuty i wątpliwości, w tym zakresie należy rozstrzygać w drodze zaskarżenia wydanego postanowienia, którego wniosek o wykładnię dotyczy (zobacz postanowienie NSA z 10 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 465/08, LEX nr 494273). Należy też wskazać, że postanowienie z dnia 28 maja 2009 r., wobec jego niezaskarżenia stało się prawomocne i wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe oraz ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 170 i art. 171 p.p.s.a.). Nie mieści się także w ramach wykładni postanowienia żądanie uzyskania wyjaśnień, co do dalszego prowadzenia postępowania oraz sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (zobacz postanowienie NSA z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08, LEX nr 493808). Mając na względzie powyższe Sąd odmówił dokonania wnioskowanej wykładni postanowienia o odrzuceniu skargi.