III SA/Gl 318/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania M.M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" przy ul. [...] w C. (dalej: skarżącą lub stroną), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] r. znak: [...] określającą kwotę długu celnego. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] r. działający jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej, "B" (agencja celna), posiadając pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej dokonał wpisu do rejestru towaru, który został następnie ujęty w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z [...] r. w pozycjach od 1 do 7, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych w rozumieniu art. 61 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r.). Dla towaru przywiezionego z Hongkongu, w spornych pozycjach zgłoszenia celnego, zgłaszający zadeklarował: - w poz. 3 - opis towaru: punkt dostępowy urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci [...] szt.; kod CN 8517 69 90 (kod Taric 8517 69 90 90) ze stawką celna dla krajów trzecich 0% (kwota cła 0 zł); w poz. 7 - opis towaru: przyrządy do telekomunikacji ogranicznik przepięć kabla FTP z funkcją POE - [...] szt.; kod CN 9030 40 00 (kod Taric CN 9030 40 00 90) ze stawką celną dla krajów trzecich 0% (kwota cła 0 zł). W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w K. nie przeprowadził weryfikacji zgłoszenia celnego, ani nie dokonał oględzin towaru, dlatego przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu przez zgłaszającego. Tym samym towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Po zwolnieniu towarów organ celny z urzędu dokonał kontroli zgłoszenia celnego. Przedmiotem kontroli skarżącej była klasyfikacja taryfowa i wartość celna towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. w zestawieniu z danymi zawartymi w dokumentacji handlowej, księgowej i magazynowej. W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty, w tym: zgłoszenia celne od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. wraz z załącznikami, dokumentację zdjęciową, wyjaśnienia kontrolowanego przedsiębiorcy, zespół kontrolny dokonał sprawdzenia rodzaju i klasyfikacji towarowej importowanych wyrobów w okresie objętym kontrolą. Na podstawie przepisów zawartych we Wspólnej Taryfie Celnej oraz posiłkując się Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego organ celny zakwestionował skarżącej, m.in. poprawność klasyfikacji taryfowej niektórych towarów. W wyniku analizy dokumentacji kontrolujący wskazali, że przedmiotem importu były anteny użytkowe montowane na masztach stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają z kolei dostęp do internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy (pozycja 3), oraz ograniczniki przepięć kabla zwanego skrętką, zabezpieczające urządzenie sieciowe przeciw przepięciom grożącym uszkodzeniem tego urządzenia (pozycja 7). Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., pismem z [...]r. powiadomił stronę o dokonanych ustaleniach w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych towarów ujętych w poz. 3 i 7 zgłoszenia celnego [...] z [...] r. oraz wyznaczył 30-dniowy termin do przedstawienia stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie. W odpowiedzi strona przedstawiła swoje stanowisko, w którym złożyła szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych oraz wniosła o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków, przesłuchania Strony, powołania biegłego i przeprowadzenia oględzin towaru. Po przeprowadzeniu postępowania oraz dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. folderów urządzeń wraz ze specyfikacjami, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wydał decyzję z [...] r. znak: [...], w której dla towaru ujętego w poz. 3 i poz.7 zgłoszenia celnego [...] z [...] r. określił kwotę niedoboru cła w wysokości [...] zł oraz wezwał do zapłaty tej kwoty. Organ I instancji uznał, że towar opisany w zgłoszeniu celnym w poz. 3 jako punkt dostępowy - urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci, został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 8517 69 90 (kodu Taric 8517 69 90 90), a także uznał, że towar opisany w poz.7 zgłoszenia celnego jako przyrządy do telekomunikacji ogranicznik przepięć kabla FTP z funkcją POE został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 9030 40 00 (kodu Taric CN 9030 40 00 90). Organ ustalił, że: - w poz. 3 przedmiotem zgłoszenia celnego były w rzeczywistości anteny ocechowane symbolem 2GHz AirMax BaseStation, 5GHz AirMax BaseStation, 2.4GHz AirMax Omni, które należało przyporządkować do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - części; - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; - pozostałe, - pozostałe, ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 3,6%. - w poz. 7 przedmiotem zgłoszenia celnego były ograniczniki przepięć kabla, które należało przyporządkować do kodu CN 8536 30 90 (kodu Taric 8536 30 90 90) obejmującego urządzenia elektryczne do przełączania lub zabezpieczania obwodów elektrycznych, lub do wykonywania połączeń w obwodach elektrycznych, lub do tych obwodów (na przykład przełączniki, przekaźniki, bezpieczniki, tłumiki przepięciowe, wtyki, gniazda wtykowe, oprawki lamp i inne złącza, skrzynki przyłączowe), do napięć nieprzekraczających 1000 V; złącza do włókien optycznych, wiązek włókien optycznych lub kabli światłowodowych; - pozostałe urządzenia zabezpieczające obwody elektryczne; do prądu przekraczającego 125A; - pozostałe, ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 2,3%. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przedstawił zasady klasyfikacji w Nomenklaturze Scalonej, w tym na regułę 1 oraz regułę 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczoną w części I obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazał również na uwagę 2 do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej określającej klasyfikację części. Ponadto organ I instancji wskazał na komentarz zawarty w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), przedstawiając różnice w towarach klasyfikowanych w ramach pozycji 8517. Organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Stronę w toku prowadzonego postępowania. Zarzuty dotyczące zarówno przepisów proceduralnych, jak i materialnych uznał za niezasadne. Ponadto organ I instancji zauważył, że Strona w dniu dokonywania zgłoszenia celnego dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT) wydanymi na jej wniosek, dla towarów w postaci samych anten, w których jako prawidłową klasyfikację dla tego rodzaju towaru wskazano kod Taric 851770 19 90. Jednocześnie organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę argumentując, że okoliczności, na które miałyby być te dowody przeprowadzone, zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne dokonanie klasyfikacji taryfowej towarów oraz brak zastosowania reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, tj. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 290, z 31.10.2013r.). Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 165b, art. 282b, art. 290, art. 180 w zw. z art. 187 §1, art. 191, art. 192, art. 197 §1, art.199, art. 210 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz.201 ze zm.- dalej: O.p.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie klasyfikacji importowanego towaru. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i prawny. W zaskarżonej decyzji przedstawione zostały i wyjaśnione przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Dokonano oceny zebranego materiału dowodowego, ustosunkowując się jednocześnie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była klasyfikacja taryfowa importowanych towarów, opisanych w zgłoszeniu celnym w poz. 3 jako punkty dostępowe, urządzenia do transmisji danych infrastruktury sieci. Zdaniem organu celnego towar ujęty w poz. 3 zgłoszenia celnego stanowiły w rzeczywistości anteny specjalne - 2GHz AirMax BaseStation, 5GHz AirMax BaseStation, 2.4GHz AirMax Omni, które należało zaklasyfikować do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - części; anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; pozostałe; pozostałe. Z kolei zdaniem skarżącej prawidłowa jest klasyfikacja do kodu CN 8517 69 90 (kodu Taric 8517 69 90 00) obejmującego aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, wliczając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa); — pozostałe; — pozostałe; — pozostałe. W treści odwołania Strona wskazywała także na kod CN 8517 62 00. Mając na uwadze charakterystykę importowanego towaru, którą odzwierciedlał zebrany materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że przedmiotem importu były anteny specjalne, które nie są urządzeniami tożsamymi z punktami dostępu do sieci lokalnej/intemetu. Anteny stanowią bowiem odrębną aparaturę umożliwiającą budowę wydajnej stacji bazowej. W zakresie towarów zgłoszonych w poz. 7 zgłoszenia celnego, opisanych jako ograniczniki przepięć kabla dla których zgłaszający zadeklarował kod CN 9030 40 00 (kod Taric 9030 40 00 90), Strona w istocie nie podnosiła zarzutów w odwołaniu. Mając jednakże na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania, organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji do kwestii klasyfikacji towarów zgłoszonych w poz.7, uznając, iż prawidłowe było ustalenie kodu CN 8536 30 90 (kodu Taric 8536 30 90 90) dla tych towarów przez organ pierwszej instancji. Ponadto powyższe okoliczności zostały wykazane w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, które szeroko opisano w uzasadnieniu decyzji. Podstawą ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji był zebrany w toku postępowania materiał dowodowy z postępowania kontrolnego, z zeznań świadków, faktur oraz informacji i dokumentów otrzymanych z urzędów celnych i skarbowych, jak również z innych postępowań, które postanowieniem zostały włączone do akt sprawy. W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania, strona miała zapewniony aktywny udział na każdym etapie postępowania, a analiza i ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 187 §1, art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 O. p.: • poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez Stronę, prowadzące do niezasadnego zakwestionowania dokonanej przez Stronę klasyfikacji towarów do kodu Taric 8517 69 90 90 oraz do kodu Taric 9030 40 00 90, a także nieustalenie przez Organ rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia a w szczególności jego zasadniczego charakteru; • poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, mających istotny wpływ na wynik postępowania, a polegający na: - pominięciu wszystkich zgłaszanych przez Stronę na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty w sytuacji, gdy sam Organ, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny i arbitralny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się li tylko do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 roku, podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, bowiem ma ona głównie charakter marketingowy i promocyjny, zaś posiadane przez Stronę WIT-y nie mogą stanowić bezpośredniego i kompletnego dowodu w sprawie. braku dokonania oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia; wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z wyjaśnieniami Strony, zeznaniami świadków oraz opinią biegłego; dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska Strony; zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania Strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 O.p. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, zatem oświadczenie odebrane od podatnika bez zachowania tych wymogów, przy wykorzystaniu ich przeciwko podatnikowi, nie może stanowić źródła wiedzy o faktach ze wszystkimi tego konsekwencjami; 2. art. 191 O.p., poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, m.in. poprzez błędne uznanie, że WIT-y wydane w 2011 roku dla towarów nieobjętych zgłoszeniem celnym skarżącej, mają bezpośrednie do nich odniesienie oraz że zachowują one względem tychże towarów aktualność, a także poprzez błędną ocenę treści ujętych na stronie internetowej skarżącej, która to ma walor li tylko marketingowy, nie zawiera zaś informacji o charakterze specjalistycznym, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez Organ, iż przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego; 3. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O. p., poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji; 4. art. 165b § 1 in fine O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 roku Prawo celne w brzmieniu obowiązującym do 20 sierpnia 2016 r., poprzez uchybienie terminowi na wszczęcie postępowania w związku z uprzednią kontrolą podatkową oraz wszczęcie i prowadzenie tego postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zawartych w załączniku do tego rozporządzenia, a także Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (MS) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane przez Stronę towary, zgłoszone w pozycji 3 i 70 19 90 i kodu Taric 8536 30 90 90, dla których stawka celna wynosi odpowiednio 3,6 % i 2,3%; przepisów części pierwszej, sekcji 1 lit. A ORINS reguła 2a w zw. z regułą 6 ORINS poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90 i 8536 30 90 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez Stronę w treści zgłoszenia celnego, bowiem Strona sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego; art. 65 ust. 5 ustawy z 19 marca 2004 roku Prawo Celne (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 1880) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na obciążeniu Strony obowiązkiem uiszczenia odsetek za zwłokę pomimo braku ku temu jakichkolwiek przesłanek. Wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak również o wstrzymanie przez sąd w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Nadto stwierdził, że okoliczności mające znaczenie dla sprawy, zostały w sposób wyczerpujący stwierdzone dowodami zgromadzonymi w przeprowadzonym postępowaniu. Ponadto w jego ocenie zebrany materiał dowodowy znajduje pełne odzwierciedlenie ze stanem faktycznym, a przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco wyjaśnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.302. 1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. W myśl art. 20 ust.3 lit. a) i b) WKC, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje: a) towarową Nomenklaturę Scaloną; b) każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych; Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zwarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1001/2013 z 4 października 2013r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfu7 Celnej (Dz.Urz.UE.L.290.1 ze zm.). Zgodnie z treścią reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami: Według reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią Wspólnej Taryfy Celnej pozycja 8517 obejmuje: - aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych - pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa): - - stacje bazowe – kod 85176100 - - maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 85176200 - części – kod 851770: - - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich: - - - anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 95177011 - - - anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 85177015 - - - pozostałe – kod 85177019 Stosownie do treści uwagi 2a) sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiedniej pozycji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z [...]r. W tym dniu Skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary opisane w siedmiu pozycjach, w tym w pozycji 3 jako: punkt dostępowy urządzenie do transmisji danych infrastruktury sieci - [...] szt. kod CN 8517 69 90( kod Taric 8517 69 90 90) ze stawką 0%. W pozycji 7 jako: przyrządy do telekomunikacji ogranicznik przepięć kabla FTP z funkcją POE – [...] szt. kod CN 9030 40 00 (kod Taric 9030 40 00 90) ze stawką celną 0%. Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny wskazując, że zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane w pozycji 3 do kodu CN 8517 70 19 ( kod Taric 8536 70 19 90) ze stawką celną 3,6%, zaś w pozycji 7 do kodu CN 8536 30 90 ( kod Taric 8536 30 90 90) ze stawką celną 2,3%. W ocenie Sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...]r. jest nieprawidłowa, właściwym kodem jest kod 8536 70 19 00 oraz kod 8536 30 90 90 WTC. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym z [...]r. są specjalnymi antenami pracującymi na różnych częstotliwościach oraz są to ograniczniki przepięć kabla. Jeżeli chodzi o anteny to pracują one na różnych częstotliwościach, są specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami (z Ubiquiti Rocket M 2, Ubiquiti Rocket M 5 – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzaniami czyli aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej. Natomiast zestawy do konwertowania są przeznaczone do zabezpieczania urządzeń sieciowych przeciw przepięciom. Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej. Na stronach opisano każdy z produktów objętych zgłoszeniem celnym z [...]r., podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz cenę sprzedaży. W fakturach z dnia [...]r. dokumentujących transakcje kupna – sprzedaży, zagraniczny sprzedawca wskazał, że przedmiotem kupna – sprzedaży były między innymi specjalne anteny pracujące na różnych częstotliwościach oraz ograniczniki przepięć kabla. Produkty te zostały wymienione w odrębnych pozycjach na fakturach z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do Internetu. Nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład, a także nie wskazał ceny za takie punkty. Skoro produkty objęte zgłoszeniem celnym z [...]r. to anteny użytkowe montowane na masztach stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do internetu/sieci lokalnej w miejscach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy ocechowanymi symbolem 2GHz AirMaxBaseStat, 2.4GHz AirMax Omni, to należało przyporządkować je do kodu 8517 70 19 90 WTC. Organy celne dokonały prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzonych przez skarżącą uwzględniając uwagę 2a) do sekcji XVI WTC oraz stosując regułę 6 ORINS. Na prawidłowość klasyfikacji taryfowej organów celnych wskazuje również treść trzech Wiążących Interpretacji Taryfowych z [...]r. (tj. nr [...], [...] i [...]). Należy zaznaczyć, że wymienione WIT-y zostały wydane na wniosek Strony i obejmują towary w postaci anten sektorowych/anten do urządzeń Ubiquiti Rocket M2, Rocket M5 (stanowiące stacje bazowe i umożliwiające dostęp do internetu/sieci) o nazwach handlowych: AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 2G-15-120, AirMax Sector 5G-19-120, AirMax Sector 5G-17-90, AirMax Sector 5G-16-120, Rocket – Dish RD-5G30 i Rocket – Dish RD-5G34. Są to zatem również anteny będące przedmiotem zgłoszenia celnego z [...]r. W wymienionych WIT-ach stwierdzono, że anteny winny być klasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Dodać należy, że opis towarów zawarty we wnioskach o wydanie trzech wymienionych WIT-ów jest zbieżny z opisem towarów przedstawionym na stronie internetowej firmy skarżącej. Dodać również należy, że na wniosek skarżącej [...]r. został wydany WIT nr [...] dotyczący produktów w postaci stacji bazowych, z którego wynika, że stacje te powinny być zaklasyfikowane do kodu 85 17 61 00 90 WTC. W dniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie skarżąca dysponowała dwoma rodzajami dokumentów, a mianowicie trzema WIT-ami z [...]r. dotyczącymi anten oraz jednym WIT-em z [...]r. dotyczącym stacji bazowej. Dobrze znała treść wszystkich WIT-ów, gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem, jak należy klasyfikować anteny specjalne i zestawy do konwertowania, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym z [...]r. dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0%. Wspomnieć tylko należy, że skarżąca nie załączyła WIT-ów do zgłoszenia celnego z [...]r., nie ujawniła ich w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że takie WIT-y zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Kierując się wyżej omówionymi przesłankami należało uznać, że towary wymienione w zakwestionowanym zgłoszeniu celnym są specjalnymi antenami oraz ogranicznikami przepięć kabla, przeznaczonymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi innymi urządzeniami tworzą kompletne urządzenia. Organy celne w sposób dostateczny, logiczny i przekonujący wyjaśniały wadliwą klasyfikację towarów zadeklarowaną przez skarżącą w badanym zgłoszeniu celnym. Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji produktów objętych zgłoszeniem celnym z [...]r. było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej dla pozycji 3 zgłoszenia celnego 3,6 % i wyniósł on [...] zł., a dla pozycji 7 zgłoszenia celnego 2,3% i wyniósł on [...] zł. Prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą. Nieuzasadnione są zarzuty skargi, że organy celne błędnie ustaliły stan faktyczny i nie zebrały w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, gdyż nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, przesłuchanie strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towarów. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy skarżącej, zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania. Stwierdzić należało, wbrew zarzutom skargi, że organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i w dostateczny sposób ustaliły stan faktyczny. Niezasadny jest zarzut, że organy oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy. Organy celne uwzględniły bowiem również szereg innych dowodów, a mianowicie WIT-y wydane na wniosek skarżącej, wyjaśnienia importera oraz złożone dokumenty. W ocenie organu, którą należało podzielić, dane ze strony internetowej miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Jest to dowód w sprawie i jak każdy inny dowód podlegał ocenie organów celnych, a ich stanowisko w tej kwestii mieści się w granicach swobodnej oceny. Organy celne szczegółowo uzasadniły, dlaczego dowód ten został uznany za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest logiczna i przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientom na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów, w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych, czy punktów dostępu do internetu. Organy celne zasadnie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na jej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak: opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). Dane ze strony internetowej mogą stanowić dowód w sprawie i jak każdy inny dowód podlegają ocenie organów celnych ( wyrok WSA w Łodzi z 26.10.2017 r. sygn. akt III SA/Łd 611/17). W sytuacji zatem, gdy zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do ustalenia stanu faktycznego, to w ocenie Sądu nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę, tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne oceniły dowody w sposób wybiórczy i dowolny i nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów. Ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna, lecz zgodna z prawidłami logiki i przekonująca. Skarżąca nie wykazała zresztą na czym polegała dowolność tej oceny. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów, to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący przedstawia zarówno zebrany materiał dowodowy, jak i jego ocenę prawną z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne błędnie zaklasyfikowały sprowadzone produkty do kodu 8517 70 19 90 i 8536 30 90 90 WTC. W ocenie skarżącej organy naruszyły Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS, podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego, a w myśl reguły 2a ORINS winny zostać zaklasyfikowane do kodu 8517 69 90 90 oraz 9030 40 00 90 WTC. Jak już wskazano, skarżąca błędnie zaklasyfikowała sprowadzone towary do wyżej podanych kodów. Produkty objęte kwestionowanym zgłoszeniem celnym nie są w istocie punktami dostępowymi urządzeń do transmisji danych infrastruktury (przyrządami do telekomunikacji ogranicznikiem przepięć kabla FTP na funkcję POE), lecz specjalnymi antenami oraz urządzeniami elektrycznymi do przełączania lub zabezpieczania obwodów elektrycznych. W związku z powyższym winny być klasyfikowane jako "części" (- - - pozostałe") do kodu 8517 70 19 90 WTC. Organy celne szczegółowo wyjaśniły, dlaczego klasyfikacja zadeklarowana przez skarżącą jest błędna, oraz dlaczego towary winny być zaliczone do kodu 8517 70 19 90 oraz 8536 30 90 90 WTC. Rozważania organów zostały oparte na obowiązujących w tym zakresie przepisach, które szeroko zostały omówione w uzasadnieniu decyzji, a są one logiczne i przekonujące. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne winny oprzeć się na regule 2a ORINS. Zgodnie z treścią tej reguły wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu. Jak wynika z treści faktur z [...]r. specjalne anteny oraz ograniczniki przepięć kabla zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do internetu. Oznacza to, że produkty objęte kwestionowanym zgłoszeniem nie są kompletnymi lub gotowymi wyrobami tyle, że niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci, jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do internetu. W myśl art. 214 ust.1 WKC należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego (tj. [...]r.) objęte nim towary były elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami uzyskiwały właściwą funkcjonalność. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również w odpowiedzi na skargę szczegółowo wyjaśniono, dlaczego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania reguła 2a ORINS, a argumentacja ta zasługuje na podzielenie. Zgodnie z art. 69 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. z 2016r. poz.1880 ze zm., dalej: p.c.) organem celnym stosownie do właściwości jest naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ pierwszej instancji oraz dyrektor izby administracji skarbowej jako organ odwoławczy. Do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów według Nomenklatury Scalonej i wydawania decyzji uprawnione są organy celne. Powołane przepisy nie przewidują możliwości zastąpienia tych uprawnień przez opinię biegłych, czego domagała się skarżąca. (wyrok WSA we Wrocławiu z 6.10.2015 r. sygn. akt III SA/Wr 127/15). Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 65 ust. 5 P.c. poprzez obciążenie obowiązkiem uiszczenia odsetek ustawowych, w sytuacji gdy skarżąca nie była świadoma uszczuplenia należności celnych. Strona opierała się na ogólnie dostępnej wiedzy w zakresie klasyfikacji celnej i nie ponosi winy nieprawidłowej klasyfikacji sprowadzonych produktów. Podkreślić trzeba, że w dniu powstania długu celnego obowiązywał art. 65 ust. 5, zgodnie z którym od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki. W myśl art. 65 ust. 5 p.c., organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Należało zwrócić uwagę, że z dniem 20 sierpnia 2016r. uchylono art. 65 ust. 5 p.c. ustawą z 22 czerwca 2016r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r., poz.1228). Pełna regulacja w zakresie odsetek została zawarta w art. 114 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.269.1 ze zm.). W niniejszej sprawie decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane po 1 maja 2016r., lecz decydujący w niniejszej sprawie jest dzień powstania długu celnego, który miał miejsce [...]r., czyli przed nowelizacją Prawa celnego. W sytuacji gdy w dacie powstania długu celnego obowiązywał art. 65 ust. 5 p.c., to należy go stosować do zdarzeń mających miejsce w okresie jego obwiązywania. Zatem do należności celnych wynikających z długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2016r. powinny być stosowane dotychczasowe przepisy dotyczące odsetek zarówno za okres przed, jak i po 1 maja 2016r. (Karol Piech artykuł "Odsetki od długu celnego", system informacji prawnej LEX). Pogląd wyrażony w wymienionym artykule należało podzielić. Z art. 65 ust.5 p.c. wynika, że odsetki są pobierane, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym. Jednocześnie dłużnik może zostać zwolniony z obowiązku uiszczenia odsetek, jeżeli udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organy celne zasadnie uznały, że skarżąca nie udowodniła, że podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. W toku całego postępowania przed organami celnymi skarżąca nie odniosła się do kwestii odsetek, a zarzut w tym zakresie podniosła dopiero w skardze. Analiza całego zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak było podstaw do odstąpienia od naliczenia odsetek ustawowych. Należy zaznaczyć, co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach, że skarżąca dysponowała dwoma rodzajami WIT-ów, wydane na jej wniosek, a więc dobrze znała ich treść. Mimo to w kwestionowanym zgłoszeniu celnym zadeklarowała nieprawidłowy kod dla sprowadzonych produktów ze stawką celną 0%. Podkreślić należało, że skarżąca nie ujawniła tych dokumentów organom celnym, a to na dłużniku spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności zwalniających od obowiązku zapłaty odsetek, o których mowa w art. 65 ust. 5 p.c. W niniejszej sprawie skarżąca tych okoliczności nie wykazała. Okoliczności tych nie wskazano również w skardze, a teza, że odsetki nie powinny być pobierane nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Powyższe czyni zarzut w tym zakresie bezzasadnym. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w badanym zgłoszeniu celnym z 0% stawką celną, podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu 8517 70 19 90 ze stawką celną 3,6% oraz do kodu 8536 30 90 90 WTC ze stawką celną 2,3%. Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy przywołał wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi wydane w sprawach, gdzie skarżąca była stroną, a dotyczyły one zbliżonych zagadnień (sygn. akt III SA/Łd 610/17, III SA/Łd 611/17, III SA/Łd 613/17, wszystkie powołane dostępne na: orzeczeniansa.gov.pl). Zbliżone kwestie były również przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt III SA/Gl 319-323/18), a Sądy te oddaliły skargi strony. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.