III SA/Gl 344/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na działanie Wójta Gminy P. w przedmiocie odmowy wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z [...] r. skarżąca wniosła skargę na działanie Wójta Gminy P. w przedmiocie odmowy wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. Wyjaśniła, że decyzją z [...] r. przyznano jej zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności do [...] r. Powyższe rozstrzygnięcie organ zmienił decyzją z [...] r. przedłużając przyznane jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego do upływu 60-tego dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Tymczasem w grudniu 2021 r. organ zaprzestał wypłaty świadczenia. Pismem z 5 stycznia 2022 r. skarżąca wystąpiła zatem do Wójta Gminy z żądaniem wskazania podstawy prawnej wstrzymania wypłaty zasiłku. W odpowiedzi organ poinformował, że pozyskał informację o wydaniu [...] r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Na tej podstawie wstrzymał wypłatę świadczenia, gdyż orzeczenie to jest orzeczeniem ostatecznym (vide: pismo z [...] r.). Nie zgadzając się z powyższym skarżąca w piśmie z 20 stycznia 2022 r. wyjaśniła, że sprawa orzeczenia jest na etapie odwoławczym, co oznacza, że brak jest podstaw do wstrzymania należnego jej zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż wydane orzeczenie nie jest ostateczne. W piśmie z dnia 3 lutego 2022 r. organ poinformował skarżącą, że od [...] r. decyzja przedłużająca prawo do zasiłku pielęgnacyjnego nie jest już w obrocie prawnym, gdyż skarżącej zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje. Na powyższe działanie Wójta Gminy skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wśród tych "innych przyczyn" wskazuje się w orzecznictwie między innymi przedwczesność skargi, przez co rozumie się zarówno sytuację, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak również, gdy strona składa skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (tak postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt l OSK 811/18, LEX nr 2470785 oraz postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt l SA/Kr 336/18, LEX nr 2493742). Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca skarży działanie Wójta Gminy P., który odmówił wypłaty przyznanego jej zasiłku pielęgnacyjnego. Ponieważ 5 stycznia 2022 r. wystąpiła do organu o wskazanie podstawy prawnej takiego działania, a pismem z 14 stycznia 2022 r. Wójt Gminy poinformował skarżącą o przyczynach wstrzymania wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. Pismo to, zdaniem Sądu, należało potraktować jako decyzję administracyjną odmawiającą wypłaty świadczenia, albowiem zawiera ono wszystkie wymagane elementy decyzji przewidziane w art. 107 K.p.a. Natomiast reakcja skarżącej na to pismo stanowi w istocie odwołanie od powyższej, które Wójt Gminy powinien był przesłać do organu wyższego stopnia. Ponieważ tego nie uczynił, złożoną skargę należało odrzucić, jako przedwczesną. Podobnie jak zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.). Kwestia ustalenia bądź odmowy prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na kolejne okresy oraz daty wygaśnięcia decyzji przedłużającej wypłatę zasiłku pielęgnacyjnego wymaga bowiem, zdaniem Sądu, merytorycznego rozpoznania w toku instancji, a od wydanego rozstrzygnięcia lub bezczynności organu w tym zakresie stronie przysługiwać będzie skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie sprawy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak sentencji.