III SA/Gl 352/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z [...] r. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn.zm., dalej: kpa), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o.o. w S. (dalej: strona, spółka, skarżąca) z [...] r. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. Nr [...] z [...] r. (organ I instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. przeprowadzili [...] r. kontrolę sanitarną w zakresie oceny stanu sanitarno-porządkowego w "A" w S.. Z czynności sporządzony został protokół kontroli. Podczas kontroli odnotowano szereg nieprawidłowości dotyczących nieprawidłowego stanu sanitarno-higienicznego pomieszczeń i urządzeń, nieprawidłowego przechowywania materiałów. Ponadto odnotowano nieprawidłowości z zakresu utrzymania czystości oraz nieprawidłowej gospodarki odpadami medycznymi, co stanowiło naruszenie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz.739), ustawy z 5 grudnia 2008 r. zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018 r., poz. 151 z późn.zm.), rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 października 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1975). Prezes Zarządu Spółki wniósł uwagi do protokołu kwestionując ustalenia kontroli, z której protokół odebrał [...] r. Strona wnioskiem z [...] r. wniosła o sprostowanie protokołu i usunięcie 12 punktów nieprawidłowości: a-g), i-m) jako niezgodnych z obowiązującym stanem prawnym oraz usunięcie z protokołu kontroli zapisu punktu IV podpunktu 2, - "Brak zgody Prezesa na ustalone w trakcie kontroli nieprawidłowości". Pismem z [...] r. organ I instancji wyjaśnił, że zastrzeżenia wniesione do protokołu nie wstrzymują postępowania administracyjnego, a w punkcie III.3. protokołu podano podstawy prawne, które naruszono, zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej oraz obciążenia opłatą za przeprowadzoną kontrolę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. decyzją z [...] r. nakazał wykonanie poniższych obowiązków: - doprowadzić do stanu zgodnego z wymogami: powierzchnie mebli (szafek, szuflad, blatu biurka, szaf, kozetki, ławki), ścian, sufitów, kafelek podłogowych, połączeń podłogi, - uzupełnić ubytki wykładziny podłogowej, tapicerki drzwiowej, - zapewnić prawidłowe warunki przechowywania materiałów, - doposażyć pomieszczenie porządkowe w sprzęt do sprzątania na mokro oraz środki do dezynfekcji dużych powierzchni, - doposażyć pomieszczenie do gromadzenia odpadów w zamykany pojemnik na zużyte rękawiczki oraz aktualną procedurę sprzątania powierzchni, - doposażyć wszystkie pomieszczenia zakładu w miejscach wytwarzania odpadów medycznych na stanowiskach pracy w instrukcję, selektywnego zbierania odpadów medycznych, aktualną procedurę postępowania z odpadami medycznymi, w zamykane pojemniki wielokrotnego użycia na odpady medyczne uruchamiane bez kontaktu z dłońmi, - zapewnić właściwe oznakowanie worków z odpadami medycznymi innymi niż niebezpieczne o kodzie 18 01 04, - doposażyć pomieszczenie sterylizacji narzędzi wielokrotnego użycia w blat roboczy umożliwiający właściwe postępowanie z przygotowanymi pakietami przed i po sterylizacji. Strona [...] r. w siedzibie Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K. zapoznała się z aktami sprawy, złożyła dodatkowe wyjaśnienia oraz przedstawiła protokół kontroli przeprowadzonej przez PPIS w C. z [....] r., który nie zawierał nieprawidłowości. Zdaniem strony stan sanitarno-higieniczny pomieszczeń i urządzeń od dnia tej. kontroli się nie zmienił. Strona powołała się na opinię sanitarną PPIS w C., która nie zawiera informacji, że punkt sterylizacyjny nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 739). Strona podkreśliła, że ze względu na zbyt ogólne zapisy przywołanych aktów prawnych w protokole kontroli istnieje możliwość ich nadinterpretacji. Po przeanalizowaniu dostarczonej przez PPIS w C. dodatkowej dokumentacji ustalono, że spółka nie zwróciła się z wnioskiem o wydanie opinii sanitarnej o spełnieniu przez wszystkie komórki organizacyjne wymagań przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r., a [...] r. wydano na wniosek strony decyzję o spełnieniu wymagań jedynie przez gabinet diagnostyczno-zabiegowy poradni. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie podając, że nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli nie mają odzwierciedlenia w obowiązującym stanie ustawodawczym oraz stanowią swobodną interpretację przepisów. Odwołujący wniósł o unieważnienie decyzji zarzucając dowolną interpretację przepisów prawa niezgodnych z obowiązującym stanem prawnym. Działając na skutek odwołania, po rozpoznaniu sprawy na podstawie przekazanej dokumentacji Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W uzasadnieniu podano, że w protokole kontroli został opisany stan faktyczny zastany w dniu kontroli, który wykazał nieprawidłowości natury sanitarno-higienicznej naruszające wskazane przepisy prawa. I tak: uszkodzone powierzchnie mebli oraz podłóg stanowią nieprawidłowość i naruszają § 27 ust. 1 oraz § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012r., poz.739), "meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą umożliwiają ich mycie oraz dezynfekcję", "podłogi wykonuje się z materiałów umożliwiających mycie dezynfekcję". Powyższe nieprawidłowości dotyczące uszkodzonych powierzchni mebli oraz podłóg mogą wpłynąć na brak możliwości przeprowadzenia skutecznych zabiegów dekontaminacyjnych poprzez utrudniony dostęp środków myjących i dezynfekcyjnych do uszkodzonych powierzchni co w konsekwencji uniemożliwia zachowanie prawidłowego reżimu sanitarnego. Brak sprzętu do sprzątania na mokro oraz brak środków do dezynfekcji dużych powierzchni i sanitariatów stanowi naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008r. zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2018r., poz. 151 z późn.zm.) kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Działania te, zgodnie z ust. 2 obejmują w szczególności opracowanie, wdrożenie i nadzór nad procedurami zapobiegającymi zakażeniom i chorobom zakaźnym związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w tym dekontaminacji powierzchni pomieszczeń. W związku z powyższym, kierownicy podmiotów leczniczych powinni opracować oraz wdrożyć m.in. procedurę dotyczącą sprzątania obiektu, a w związku z tym zapewnić zapas zarówno sprzętu do sprzątania jak i zapas preparatów dezynfekcyjnych do sanitariatów oraz do powierzchni. Powyższe preparaty powinny być dostosowane do charakteru udzielanych przez podmiot świadczeń medycznych oraz być dostępne dla personelu sprzątającego w przypadku skażenia materiałem biologicznym małych bądź dużych powierzchni. Brak pojemnika na zużyte rękawiczki jednorazowego użytku w pomieszczeniu do gromadzenia odpadów stanowi naruszenie § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 października 2017 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. z 2017r., poz.1975) z przepisu jasno wynika, że pojemnik na zużyte rękawiczki jednorazowe zapewnia się w sąsiedztwie przenośnego urządzenia chłodniczego. Brak instrukcji selektywnego zbierania odpadów w miejscu ich powstawania we wszystkich pomieszczeniach, gdzie na stanowiskach pracy wytwarzane są odpady medyczne stanowi naruszenie § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5.10.2017r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz.U. z 2017r., poz.1975) "podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych ( ... ) stosują, opracowaną przez siebie, szczegółową procedurę postępowania z odpadami medycznymi w zakresie selektywnego zbierania, transportu i wstępnego magazynowania odpadów medycznych wraz z instrukcją selektywnego zbierania odpadów medycznych w miejscu ich powstawania." Fakt udostępnienia pracownikom rozporządzenia oraz przeszkolenie ich w tym zakresie, nie zwalnia wytwórcy odpadów medycznych z obowiązku opracowania i wdrożenia instrukcji selektywnego zbierania odpadów medycznych w miejscu ich powstawania. Brak ciągu technologicznego w pomieszczeniu sterylizacji narzędzi stanowi naruszenie pkt 5 i 6 ust. 10 Załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2012 r. poz. 739), "sterylizatornia stanowi ciąg technologiczny obejmujący w kolejności odcinek (blat) materiałów skażonych, służący do wyładunku i przygotowania do mycia i dezynfekcji wstępnej lub zasadniczej, odcinek maszynowego mycia lub ręcznego mycia i dezynfekcji obejmujący urządzenie myjąco-dezynfekcyjne lub zlew 2-komorowy, odcinek (blat) materiałów czystych do przeglądania i pakietowania materiałów czystych przed sterylizacją, sterylizator parowy lub niskotemperaturowy, z wyłączeniem urządzenia na tlenek etylenu, odcinek (blat) materiałów sterylnych oraz stanowisko higieny rąk zorganizowane poza blatem roboczym". Zgodnie z i art. 207.1 ustawy o działalności leczniczej (Dz.U. z 2018 poz. 2190 z późn.zm) podmiot wykonujący działalność leczniczą w dniu wejścia w życie ustawy, niespełniający wymagań, o których mowa w art. 22 ust.1, dostosuje pomieszczenia i urządzenia do tych wymagań do 31 grudnia 2017 r. W związku z powyższym, dopiero po upływie terminu określonego przez ustawodawcę Państwowi Inspektorzy Sanitarni w celu egzekwowania zapisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26.06.2012r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 739) nakładają na podmioty nie spełniające wymogów wyżej cytowanego rozporządzenia obowiązki w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego możliwości odwołania się od protokołu kontroli należy zaznaczyć, że zapis zawarty w protokole "nie ustalono, ze względu na możliwość odwołania od protokołu" mógł być mylący dla strony. Jednakże należy zaznaczyć, że zapisy protokołu kontroli odzwierciedlają stan faktyczny odnotowany w dniu kontroli, a wniosek o usunięcie z protokołu kontroli 12 punktów nieprawidłowości jest niezasadny, gdyż taki stan miał miejsce. Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł uzasadnienia dla uwzględnienia odwołania strony, gdyż nieprawidłowości wykazane podczas kontroli stanowią naruszenie przywołanych w protokole kontroli oraz decyzji zarządzającej aktów prawnych i są zgodne z obowiązującym stanem prawnym. Pismem z [...] r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 7, art. 77, art. 80 Kpa w związku z art. 3 7 ust.1 ustawy z 14 marca1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261 z późno zm) poprzez bezpodstawne: - pominięcie faktu, obowiązywania u skarżącego procedury opartej o art. 11 ust2 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2018 r., poz.151 z późn.zm), dostosowanej do charakteru udzielanych przez podmiot świadczeń medycznych i uznania za celowe wprowadzenia procedury, odpowiadającej aktualnym wymogom, bez wskazania zakresu i podstawy prawnej nakazu, co narusza art.6 Kpa, - uznanie, że skarżący w miejscu do tego wyznaczonym nie posiadał "sprzętu do sprzątania na mokro ", pomimo tego, że skarżący posiadał w chwili kontroli taki sprzęt, jak również środki służące myciu i dezynfekcji, - uznaniu, że niektóre meble, z których korzysta skarżący, wykazujące nieznaczne uszkodzenia wynikające z normalnego zużycia, nie nadaj ą się do mycia i dezynfekcji, a zatem nie spełniają wymogu określonego w § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 lutego 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakimi powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U z 2012r., poz.739), - uznaniu, że podłogi u skarżącego nie spełniają wymogów, określonych w § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakimi powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U z 2012r., poz.739), pomimo tego, że organ nie stwierdził ich wykonania z materiałów uniemożliwiających ich mycie i dezynfekcję, - uznaniu, że w pomieszczeniu służącym do sterylizacji, nie zachowano ciągu technologicznego określonego w pkt 5 i 6 ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U z 2012 r., poz.739), pomimo tego że u skarżącego istnieje wskazany wyżej ciąg technologiczny, b) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261 z późno zm) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, c) art. 107 § 3 Kpa, poprzez powielenie przez organ uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 Kpa). 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 11 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U z 2018 r., poz. 151 z późn.zm), b) § 27 ust. 1 i § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakimi powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2012r., poz.739), c) § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi z 5 października 2017 r. (Dz.U z 2017r., poz.1975), d) pkt 5 i 6 ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U z 2012r., poz.739), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała w całości stanowisko prezentowane w sprawie. Podkreślono, że spółka posiadała sprzęt do mycia podłóg w postaci szczotek, szmat oraz środki do mycia i dezynfekcji. Kontrolujący nie wskazali na czym polega niedostosowanie obowiązujących u strony procedur sprzątania z [...] r. do aktualnego stanu prawnego. Skarżąca odwołała się do definicji dezynfekcji zawartej w art. 2 pkt 7 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Skarżąca nie jest jednostką szpitalną, a brak jest podstaw do mycia połączonego z dezynfekcją powierzchni znajdujących się poza gabinetem zabiegowym, a spółka nie udziela świadczeń zdrowotnych w trakcie których dochodzi do naruszenia ciągłości tkanek, a wykonuje się jedynie szczepienia ochronne. Nie wskazując podstawy prawnej żądań zawartych w protokole organ naruszył art. 6 Kpa. Twierdząc bezpodstawnie, że skarżąca nie posiada w pomieszczeniu sprzętu do mycia podłóg naruszono art. 7, art. 77 i art. 8 Kpa. Organ nie wskazał na czym polegało naruszenie § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r. w kontekście drobnych uszkodzeń mebli. Nie wskazano również podstaw, dla których uznano, że materiał na podłogach nie podlega dezynfekcji w kontekście § 29 ust. 1 ustawy oraz nie uzasadniono konieczności zamontowania listew lub progów w gabinecie lekarskim lub pokoju zabiegowym. Bezpodstawnie zakwalifikowano jako odpady medyczne o kodzie 18 01 04 zużyte ręczniki wielokrotnego użycia. Skarżąca nie znajduje również podstaw do kwestionowania ciągu sterylizacyjnego narzędzi, w którym zakwestionowano rozmieszczenie go na osobnych blatach. W odpowiedzi na skargę Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko. Podkreślono, że procedury sprzątania należy weryfikować co dwa lata odnotowując ten fakt. Użycie mopa rekomendowane było rekomendowane już w 2008r., a użycie do mycia szmat powoduje możliwość zakażenia osoby sprzątającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z .2018. r. poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona dotknięta uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia jej z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w poddanym kontroli Sądu postępowaniu administracyjnym stanowiły przepisy ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 2019, poz. 59 ze zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 7 tej ustawy Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne. Podstawę prawna kontrolowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z .2019r., poz. 1239) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r. poz. 739, dalej rozporządzenie) i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 października 2017r. w sprawie szczegółowego sposobu postepowania z odpadami medycznymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1975). Decyzja zarówno organu pierwszej instancji jak i decyzja odwoławcza zostały skonstruowane w ten sposób, że opisano wskazane w protokole nieprawidłowości, a następnie przywołano treść przepisów, które w ocenie organu miały w sprawie zastosowanie. W decyzji organu odwoławczego przypisano poszczególne naruszenia wskazane w protokole kontroli i decyzji pierwszoinstancyjnej, do wskazanych norm prawnych, nie odnosząc się jednakże do zarzutów formułowanych przez stronę w odniesieniu się do protokołu kontroli oraz w odwołaniu. W tym zakresie należy wskazać na kwestie opisane w § 27 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r. (utracił moc z 1 kwietnia 2019r.), z których wynika, że meble w pomieszczeniach podmiotu wykonującego działalność leczniczą winny umożliwiać ich mycie oraz dezynfekcję. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do mebli w pomieszczeniach administracyjnych i socjalnych. Opis mebli i sprzętów, które w ocenie organu uniemożliwiają ich prawidłową dezynfekcję, nie pozwala na weryfikację tego stanowiska. Zastrzeżenia budzi w szczególności opis tego typu uszkodzeń odnoszący się np. do wnętrza szuflady biurka, powierzchni szafki obok umywalki, szafki pod umywalką, z którego nie wynika by ewentualne uszkodzenia uniemożliwiały dezynfekcję ( definicja dezynfekcji art. 2 ust. 6 ustawy). Nakaz doprowadzenia do stanu zgodnego z wymogami ściany i sufitu przed wejściem do Poradni oraz ubytku kafelki podłogowej przy wejściu do Poradni nie znalazł odzwierciedlenia w przywołanych podstawach prawnych. Organ nadto nie wskazał w jakim przepisie prawa znajduje unormowanie wymóg umieszczenia progu lub listwy przypodłogowej w drzwiach do gabinetu, a równocześnie jaki przepis wyklucza dokonanie połączenia powierzchni podłóg w drzwiach do gabinetu za pomocą warstwy silikonu. Jako podstawę prawna tej oceny wskazano § 29 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r., zgodnie z którym podłogi wykonuje się z materiałów umożliwiających ich mycie i dezynfekcję, a połączenie ścian z podłogami jest wykonane w sposób umożliwiający jego mycie i dezynfekcję. Wydając zaskarżoną decyzje organ nie wskazał podstawy prawnej, dla której wykluczył możliwość używania przez skarżącą szczotek, mioteł i szmat do mycia i dezynfekcji i przyjął, że wyłącznie mop spełnia te warunki, a w konsekwencji wskazał na brak sprzętu do sprzątania na mokro. Jako podstawę prawną tego stanowiska powołano art. 11 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, który to przepis nakazuje kierownikom podmiotów leczniczych oraz innym osobom udzielającym świadczeń zdrowotnych podejmowanie działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Podobnie należało ocenić żądanie wprowadzenia aktualizacji procedur sprzątania, co najmniej raz na 2 lata, opisane w odpowiedzi na skargę, co nie znajduje oparcia w powołanym art. 11 ust. 1 ustawy. Strona skarżąca podniosła, że posiada procedury obejmujące te kwestie, a organ nie odniósł się do tej okoliczności. Zarzuty skargi w tym zakresie są również uzasadnione. Organ zakwestionował sposób przechowywania odpadów o kodzie 18 01 04, natomiast skarżący kwestionował tę klasyfikację stwierdzając, że przedmiotem oceny były ręczniki papierowe wielokrotnego użytku służące w gabinetach lekarskich do wycierania rąk po ich umyciu. Odpady te błędnie zakwalifikowano do kodu 18 01 04, a mimo zarzutów skarżącego w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do tej kwestii. Podobnie nie wyjaśniono kwestii braku ciągu technologicznego w pomieszczeniu sterylizacji narzędzi, a sam fakt jego rozmieszczenia na oddzielnych blatach nie może przesądzać o jego dyskwalifikacji, a organ nie odniósł go jednoznacznie do podstawy prawnej. W powołanych przez organ pkt 5, 6 ust. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r. nie wynika taki nakaz, a skarżący zwrócił zasadnie uwagę, że przywołano w tych przepisach określenie "kolejne odcinki". Zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie rozwiewa opisanych powyżej kwestii, powielając co do zasady wywody organu pierwszej instancji. Nadto nie odniesiono się do stanowiska skarżącej podnoszonego na wszystkich etapach postępowania. Wobec powyższych wywodów należało podzielić zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 78 i art. 79 Kpa wskazują na zakres w jakim strona uczestniczy w postępowaniu, zaś organ przedstawione przez stronę stanowisko winien uwzględnić w toku postepowania. Strona w niniejszym postepowaniu wykazywała aktywność, jednakże jej stanowisko w sprawie nie znalazło należytego odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji. Art. 6. Kpa wyraża zasadę praworządności, a organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z regułami z art. 7 Kpa, organ winien z zachowaniem zasady swobodnej oceny z art. 80 Kpa dokonać subsumcji ustalonego stanu faktycznego do konkretnie wskazanych norm prawa materialnego. W tym kontekście należy odwołać się do art. 107 § 1 pkt 6 Kpa, który jako elementy składowe decyzji wskazuje jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 Kpa decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Z istoty samego uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc powinno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna bowiem pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie tę decyzję - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa bowiem na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest więc nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym (wyrok WSA we Wrocławiu z 15.02.2019r. sygn. akt IV SA/Wr 525/18). Motywacja organu nie powinna stanowić przedmiotu domysłu ani dla strony, ani dla sądu. Rolą sądu nie jest bowiem samodzielne poszukiwanie argumentów przemawiających za danym rozstrzygnięciem, a ocena tych, które zostały zaprezentowane przez organ. Brak przedstawienia powyższych świadczy o niewątpliwym naruszeniu przez organ przepisów postępowania o ewidentnie możliwym wpływie na wynik sprawy (wyroki WSA w Rzeszowie z 4.10.2018r. sygn. akt II SA/Rz 755/18, WSA w Krakowie z 28.11.2018r. sygn. akt III SA/Kr 977/18, wszystkie powołane:orzeczeniansa.gov.pl). Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe i jakie wywiódł z nich skutki prawne. Rozstrzygnięcie organu, które tych obligatoryjnych elementów nie zawiera należy uznać za wadliwe (wyrok WSA w Gliwicach z 19.06.2018r. sygn. akt IV SA/Gl 388/18). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dokonać oceny stanu faktycznego sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę z uwzględnieniem powyższych zastrzeżeń i reguł postępowania w kontekście szczegółowo określonych norm materialnoprawnych, co winno znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w treści uzasadnienia ponownie wydanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 145 [pic] 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265).