III SA/Gl 358/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. G. G., reprezentowany w sprawie przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W dniu 23 maja 2016 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo procesowe pełnomocnika procesowego strony skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi i wniosek o umorzenie postępowania. Załącznikiem do tego wniosku był osobiste oświadczenie skarżącego o tej samej treści. Należy nadmienić, że wraz ze skargą złożony został wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Jednocześnie, stosownie do art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże Sąd. Jeżeli jednak Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca oświadczyła, że skargę cofa. Sąd nie dopatrzył się występowania w niniejszej sprawie żadnych przesłanek skutkujących uznaniem, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym (wpadkowym), inicjowanym na wniosek składany przez podmiot wnoszący o przyznanie prawa pomocy. Toczenie się postępowania wpadkowego jest jednak wtórne do toczenia się (istnienia) postępowania głównego. Jeżeli więc strona skarżąca, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego z wyboru w osobie adwokata, złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania głównego – w tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, a postępowanie incydentalne wszczęte jego wniesieniem, zostaje również de facto umorzone. W tym stanie rzeczy, stosując art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.