III SA/Gl 361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Starszy referent Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Decyzją z [...] r. o nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. przyznał E.W. jednolitą płatność obszarową na rok 2009 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, że powierzchnia deklarowanych przez E.W. działek rolnych kwalifikowana do jednolitej płatności obszarowej wynosi 1,60 ha, co, przy uwzględnieniu stawki tej płatności za 1 ha uprawy w wysokości [...] zł, daje kwotę [...] zł. Przyznana stronie kwota jest niższa, ponieważ uwzględniona została sankcja nałożona na E.W. decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w C. z [...] r. o nr [...] . Decyzją tą, która dotyczyła płatności na rok 2008, Kierownik Biura nałożył na E. W. sankcję w wysokości [...] zł, potrącaną z płatności która będzie przyznana z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 kolejnych lat następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Pomniejszenie kwoty [...] zł o sankcję w wysokości [...] zł daje [...]zł przyznane jako płatność na rok 2009. Jako podstawę prawną decyzji z [...] r. organ pierwszej instancji wskazał: - art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców (Dz.U. WE L 345 z 20.11.2004 r., ze zm.), - art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W odwołaniu od tej decyzji E. W. wniosła o jej zmianę i przyznanie jej płatności na 2009 r. w pełnej wysokości, bez uwzględnienia sankcji nałożonej decyzją z [...] r. o nr [...], która dotyczyła płatności na rok 2008. Przedstawiła przy tym swą sytuację życiową i fakt prowadzenia z sąsiadami sądowych sporów granicznych. Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARMiR w C. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił mechanizm prawny nakładania sankcji w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, wskazując w tym zakresie na zastosowany w decyzji z 28 maja 2009 r. art.138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców (Dz.U. WE L 345 z 20.11.2004 r., ze zm.). Wskazał również na art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Podniósł następnie, że odwołanie E. W. nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia zapadłego przed organem pierwszej instancji. W podstawie prawnej swej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w C. wskazał ponadto; - art. 138 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 10 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), - art. 7 ust. 1 oraz art. 19 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity w Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.). Decyzję tą E. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze opisała spór, jaki prowadzi z sąsiadami o przebieg granicy i zakończyła ją wnioskiem, by Sąd spowodował odzyskanie zagarniętych przez sąsiadów powierzchni działek tak, by mogła otrzymać dotacje w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w pełnej wysokości. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko; Wobec treści skargi, zwłaszcza zawartego w niej wniosku, by Sąd spowodował odzyskanie przez skarżącą działek 285/1 i 285/2, koniecznym jest wyjaśnienie skarżącej, że sąd administracyjny nie jest władny wydać takiego rozstrzygnięcia, ponieważ nie należy ono do kompetencji takiego sądu. Sądy administracyjne, jak stanowi o tym art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Inaczej mówiąc, sądy administracyjne nie zajmują się rozstrzyganiem sporów, jakie prowadzą między sobą obywatele, w tym przypadku sąsiedzi w związku przebiegiem granic ich nieruchomości, zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast ocena działalności administracji publicznej, która polega, między innymi, na ocenie zgodności z prawem decyzji administracyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej. W tej sytuacji Sąd Administracyjny, do którego skarżąca – E.W. zaskarżyła decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARMiR w C., dokonał oceny zgodności z prawem decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Ocena ta nie jest jednak dla skarżącej korzystna, bowiem Sąd uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem, a to oznacza, że, wbrew oczekiwaniom skarżącej, kwota płatności przyznana jej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 została określona prawidłowo i nie ma podstaw by była wyższa. Zasadnicze znaczenie ma w tej sprawie fakt, że ostateczną decyzją z [...] r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w C. nałożył na E.W. sankcję w wysokości [...] zł. Sankcja ta została nałożona z tego tytułu, że w toku postępowania o jednolitą płatność obszarową na 2008 r. stwierdzono różnicę w powierzchni działek deklarowanych przez skarżącą jako uprawniających do płatności, a rzeczywistą powierzchnią działek stwierdzoną w toku czynności kontrolnych. Istota tej sankcji polega na tym, że kwota ta miała być potrącona z wszelkich płatności, do których rolnik będzie uprawniony w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Orzeczenia to miało swą podstawę prawną w art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowych gruntów do produkcji surowców (Dz.U. WE L 345 z 20.11.2004 r. ze zm.) Przepis ten znajdował zastosowanie do wniosków o przyznanie pomocy na 2008 r. Pomniejszenie płatności na 2009 r. o [...] zł ma zatem umocowanie w tej podstawie prawnej i jest konsekwencją ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w C. z [...] r. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zatem zgodne z prawem, a to oznacza konieczność oddalenia skargi E.W.. co Sąd orzekł zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)