III SA/Gl 366/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. G. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. nałożenia obowiązku poddania się kwarantannie od 5 grudnia 2021r. do 13 grudnia 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 23 lutego 2022 r. K. G. (dalej: Skarżący), działając poprzez swoich przedstawicieli ustawowych A. G. i M. G. złożył skargę na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (dalej: PPIS) w postaci nałożenia obowiązku poddania się kwarantannie od 5 grudnia 2021 r. do 13 grudnia 2021 r. Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący został objęty kwarantanną trwającą od dnia 5 do 13 grudnia 2021 r. z uwagi na kontakt z osobą zakażoną, w sposób określony w § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861 z późn. zm.). Informacja o objęciu kwarantanną została przekazana pełnomocnikom ustawowym Skarżącego 5 grudnia 2021 r. przez wychowawcę klasy [...] Powiatowego Centrum [...] w W., do której uczęszcza Skarżący. Wnioskiem z 7 grudnia 2021 r. przedstawiciele ustawowi Skarżącego zwrócili się do PPIS o wydanie decyzji administracyjnej oraz zaświadczenia w związku ze skierowaniem na kwarantannę. Z jego uzasadnienia wynika, że dowiedzieli się o skierowaniu na kwarantannę swojego syna od wychowawcy klasy [...] Powiatowego Centrum [...] w W. Jako interes prawny w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia podali fakt, że ich syn został skierowany na kwarantannę bez otrzymania decyzji w tym zakresie. Postanowieniem z [...]r. PPIS odmówił wydania żądanego zaświadczenia z tego względu, że nie został wykazany interes prawny do jego uzyskania. Następnie przedstawiciele ustawowi Skarżącego złożyli do [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: [...]PIP) pismem z 19 grudnia 2021 r. odwołanie od decyzji o skierowaniu na kwarantannę ich syna K. G. Ich niezadowolenie budził fakt, że jednym z głównych kryteriów skierowania na kwarantannę ich syna był fakt nieprzyjęcia preparatu mającego zapobiegać zakażeniu wirusem SARS-CoV-2, a przecież w polskim prawie nie istnieje nakaz poddania się obowiązkowej kwarantannie osobom niezaszczepionym. Postanowieniem z [...] r. [...]PIS stwierdził niedopuszczalność odwołania od objęcia obowiązkiem kwarantanny w terminie 5 grudnia 2021 r. do 13 grudnia 2021 r. przez PPIS. Następnie pełnomocnicy ustawowi Skarżącego pismem z 23 lutego 2022 r. wnieśli skargę na czynności związane z nałożeniem obowiązkowej kwarantanny. Zarzucili PPIS naruszenie: 1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nałożenie obowiązku kwarantanny bez uprzedniego zbadania i wyjaśnienia okoliczności jego rzekomej styczności z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2; 2. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz art. 104 § 1 k.p.a. przez nałożenie na niego obowiązku kwarantanny bez wydania decyzji w tym przedmiocie mimo wezwania do wydania decyzji; 3. art. 33 ust. 3a pkt. 3 w/w ustawy przez brak doręczenia decyzji; 4. bezprawne działanie urzędników państwowych poprzez umieszczenie w systemie teleinformatycznym Skarżącego bez wydania decyzji w tej sprawie; 5. art. 31, art. 52 ust. 1-3 Konstytucji RP i art. 2 Protokołu nr 4 z 16 września 1963 r. do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995 r. nr 36 poz. 175/2) poprzez bezprawne i nieuzasadnione ograniczenie wolności poruszania się Skarżącego na terytorium RP i uczęszczania do szkoły; 5. art. 32 Konstytucji RP poprzez różnicowanie sytuacji osób zaszczepionych i niezaszczepionych oraz nakładanie kwarantanny wyłącznie na tych, którzy nie przyjęli preparatu zw. szczepionką na COVID-19, nieznajdującej się na wykazie szczepień obowiązkowych. Wobec powyższego wnieśli o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie uprawnienia Skarżącego do swobodnego poruszania się po terytorium RP w okresie od 5 grudnia 2021 r. do 13 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu pełnomocnicy ustawowi Skarżącego wskazali, że nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że Skarżący przebywał w bliskim kontakcie z osobą zakażoną i że był narażony na zakażenie. Poza tym nie wyrazili zgody na przekazywanie danych Skarżącego poza teren i potrzeby szkoły. Pomimo ich wezwań nie wydano decyzji o nałożeniu kwarantanny. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Objęta skargą czynność nie spełnia określonych w tym przepisie warunków uznania ją za akt administracji publicznej. Nie jest to decyzja, nie została ona podjęta przez organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, a tym bardziej ścisłym. Nie rozstrzyga też o prawach i obowiązkach administracyjnoprawnych Skarżącego. Nie jest zatem sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a. Żaden przepis szczególny nie przewiduje też możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, gdyż nie został zachowany termin do jej złożenia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 53 § 2 tej ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt administracyjnych oraz co przyznane zostało w skardze – pełnomocnicy ustawowi Skarżącego uzyskali informację o nałożonej na syna kwarantannie w dniu 5 grudnia 2021 r. Skarga na czynność organu została natomiast złożona 1 marca 2022 r., a więc z uchybieniem terminu ustawowego przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a.