III SA/Gl 376/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Starszy referent Julia Lewandowska-Śliwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 stycznia 2022 r. nr 2401-IEW1.4126.2.2021 (UNP 2401-21-282820) w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości spółki z tytułu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r. nr 2401-IEW1.4126.2.2021, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: organ II instancji) uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako: organ I instancji) z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr [...], w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu kary za urządzanie gier hazardowych K. K. (dalej: skarżący) jako osoby trzeciej – członka zarządu B. sp. z o.o. w B. w części dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 761,58 zł., i w tym zakresie orzekł o wysokości w kwocie 103,50 zł. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną organ II instancji powołał art. 233 § 1 pkt 2 lit.a oraz art.107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art.108 oraz art. 116 § 1, § 2 a także art.13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r ordynacja podatkowa (Dz.U z 2021 r. poz.1540 ze zm. dalej; jako OP) w zw. z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2094 dalej: u.g.h.). Z akt sprawy ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że decyzją organ I instancji, orzekł o odpowiedzialności skarżącego ponoszonej wraz z ww. spółką za jej zaległość z tytułu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł. za urządzenie gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry, wymierzonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 22 listopada 2018 r. nr [...]; oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości naliczonymi do dnia wydania decyzji tj. 24.08.2021r., w kwocie 1.547,00 zł. Za wyjątkiem kosztów egzekucyjnych, które zostały zreformowane uznał, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w przepisach prawa mających zastosowanie w sprawie. Stwierdził, że skoro odpowiedzialność osób trzecich ma charakter wyjątkowy i wiąże skutki istnienia zobowiązania podatkowego i innych należności podatkowych z podmiotem innym niż podatnik to musi wynikać z mocy konkretnych przepisów ustawy i takimi przepisami są artykuły [...], które określają wyłączny krąg podmiotów osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność za cudzy dług podatkowy. Zatem katalog osób, które mieszczą się w ww. kręgu podmiotów osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości ma charakter zamknięty i ich odpowiedzialność ma charakter posiłkowy do odpowiedzialności podatnika. Zauważył, że skarżący nie wykazał przed organem dowodów, które zwolniłyby go od ww. odpowiedzialności za cudzy dług podatkowy (spółki w której był członkiem zarządu), tj. nie wykazał że zaszły przesłanki zwalniające go od odpowiedzialności. Zatem zaskarżoną decyzją zreformował kwotę kosztów postepowania egzekucyjnego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną w dniu 24 sierpnia 2021 r. Z akt sprawy administracyjnej wynikało bowiem, że zaległość podatkowa, za którą odpowiada członek zarządu spółki B. powstała w wyniku decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 22 listopada 2018 r. nr [...] i została utrzymana decyzją ostateczną z dnia 16 grudnia 2019 r. nr [...], Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. W związku z tym że spółka B. nie uregulowała ww. zaległości z tytułu kary pieniężnej, a zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP, to zgodnie z art. 51 § 1 OP zobowiązanie to przekształciło się w zaległość podatkową, od której na podstawie art. 53 § 1 OP naliczane są odsetki za zwłokę. W wyniku postępowania podatkowego organ I instancji na podstawie art. 116 § 1 i 2 OP stwierdził, że nie wystąpiły po stronie skarżącego przesłanki egzoneracyjne oraz przedawnienie z art. 118 § 1 OP i w konsekwencji odpowiedzialność za zaległości z tytułu kary pieniężnej spółki B., ponosi skarżący. W konsekwencji wydał w dniu 24 sierpnia 2021 r. nr [...], decyzję orzekającą o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – członka zarządu B. Sp. z o.o. w B., ponoszonej wraz z ww. spółką za jej zaległość z tytułu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł. za urządzanie gier na automacie [...] nr [...] i związanej z nią odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym organowi I instancji zarzucił rażące naruszenie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 107 § 1 i 2 pkt. 2 i 4, art. 108 § 2 pkt 1, art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 ugh poprzez nieprawidłowe orzeczenie odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości wynikające z kary pieniężnej, a nie za zobowiązania podatkowe. Nadto wskazał, że nie jest prawnie dopuszczalne stosowanie do kar pieniężnych przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązania podatkowego. Podniósł też, że odpowiedzialność osoby trzeciej jest wyjątkiem od zasady i nie może być stosowana rozszerzająco. Organ II instancji zaskarżoną decyzją zreformował kwotę kosztów postępowania egzekucyjnego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydanej w dniu 24 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, iż odpowiedzialność skarżącego oparto o spełnienie przesłanek ustawowych wynikających z art.116 § 1 pkt.1 i 2 OP tj.: - niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki i nie wykazanie braku winy, która to przesłanka zwolniłaby go od odpowiedzialności, a także niewskazanie mienia spółki, z którego można by zaspokoić w znacznej części zaległości podatkowe spółki. Skarżący nie zakwestionował powyższych ustaleń. Nadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 91 u.g.h do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP, która w art. 3 pkt,3 lit.c w zw. pkt.8 definiuje niepodatkową należność budżetową obejmującą kary pieniężne w związku z czym mają zastosowanie przepisy rozdziału 15 działu III OP umożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe. Z uwagi na fakt, że spółka B. nie uregulowała ww. zaległości z tytułu kary pieniężnej, która na podstawie art. 51 § 1 OP przekształciła się w zaległość podatkową to organ na podstawie art. 116 § 1 OP przypisał odpowiedzialność za ww. zobowiązanie spółki B., skarżącemu jako członkowi Zarządu Spółki. Skarżący w dniu 15 marca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze powielił w części argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 107 § 1 i 2 pkt. 2 i 4, art. 108 § 2 pkt 1, art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. poprzez nieprawidłowe orzeczenie odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości wynikającą z kary pieniężnej, a nie z zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie jest prawnie dopuszczalne stosowanie do kar pieniężnych wymierzonych na podstawie u.g.h., przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, gdyż kary te nie stanowią zobowiązania podatkowego, co jest zasadniczą podstawą – literalną, funkcjonalną i systemową – zastosowania solidarnej odpowiedzialności na mocy przepisów art 107 i nast. OP, mających charakter regulacji wyjątkowej z wynikającym z tego zakazem rozszerzającego stosowania, czego w żaden sposób nie może zmienić wadliwe rozumienie przez organ odpowiedniego stosowania tych przepisów OP na mocy też naruszonego art. 91 u.g.h. Skarżący wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B.; - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., że zasadniczym błędem zaskarżonej decyzji jak i organu I instancji jest nieuzasadnione przyjęcie odpowiedzialności solidarnej osoby pełniącej funkcje zarządu ze spółką w zakresie kar pieniężnych wymierzonej na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. Nadto skarżący podnosi, iż zaległość podatkowa dająca podstawę do orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązanie nie może być tożsama z odpowiedzialnością z tytułu niezapłaconej kary pieniężnej za urządzenie gier. Nie jest możliwe odpowiednie zastosowanie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu nieuiszczonej przez spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i podkreślił, że z treści art 107, art.116 OP wynika, iż za zaległości podatkowe podatnika (spółki) odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie. Zaś zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 OP jest podatek niezapłacony w terminie płatności, a art. 3 ust 3 pkt. c OP stanowi, że przez podatki rozumie się również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe i w konsekwencji do kar pieniężnych zastosowanie mają przepisy Op, które umożliwiają orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe. Nadto wskazał, że wystąpiły wszystkie ustawowe przesłanki do orzeczenia o zakresie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – członka zarządu ww. spółki, a nie wystąpiły przesłanki, które odpowiedzialność tą wyłączają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zatem tylko stwierdzenie że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach, należy stwierdzić, że organy nie naruszyły prawa. Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się bowiem do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za nieuregulowane zobowiązanie spółki, której był członkiem zarządu, z tytułu kary pieniężnej nałożonej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Z akt sprawy bezspornie wynika, że organ wymierzył Sp. z o.o. B. w B. karę pieniężną na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., w wysokości 12.000 zł. Przepis art. 91 u.g.h. stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP. Z kolei kara pieniężna określona w u.g.h. na gruncie OP art 3 pkt. 3 lit c jest rozumiana jako niepodatkowa należność budżetowa, która zgodnie z treścią art. 3 pkt. 8 OP, jest rozumiana jako niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Dokonując interpretacji ww. unormowania zawartego w art. 91 u.gh. Sąd podziela stanowisko organu, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, czyli jest możliwe odpowiednie zastosowanie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu nieuiszczonej przez spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier. Z kolei, z treści art 107, 116 OP wynika, iż za zaległości podatkowe podatnika (spółki) odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie. Zaś zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 OP jest podatek niezapłacony w terminie płatności a art 3 ust 3 pkt. c OP stanowi, że przez podatki rozumie się również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 w zw. z art. 108 § 2 pkt 1 i art.116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w zaskarżonej decyzji skierowanej do skarżącego nieprawidłowo orzeczono odpowiedzialność osoby trzeciej za zaległość wynikającą z kary pieniężnej nie mogą się ostać. Ponieważ zgodnie zaś z art. 107 § 1 Ordynacji w przypadkach i w zakresie przewidzianym w rozdziale 15 OP za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie, a § 2 wyżej powołanego artykułu precyzuje, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 4) koszty postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe w niniejszej sprawie prawidłowo również uznały, że stosownie do art. 116 § 1 i § 2 OP powstanie odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe uwarunkowane jest łącznym zaistnieniem przesłanek pozytywnych, to jest: - powstaniem zaległości podatkowej z tytułu zobowiązań podatkowych, których termin płatności upływał w czasie pełnienia funkcji przez odpowiadającego za nie członka zarządu, - bezskutecznością egzekucji skierowanej do spółki w całości lub w części. W sytuacji, gdy te pozytywne przesłanki zachodzą, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, gdy zostanie wykazana jedna z następujących przesłanek: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), - niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, - członek zarządu wskazuje mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż organ podatkowy zobowiązany jest wykazać okoliczność pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast inicjatywa dowodowa co do wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu, nie zwalniając organu podatkowego z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie na podstawie pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, w tym przedstawianego przez członka zarządu W niniejszej sprawie z akt postępowania podatkowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki B. w okresie, w którym powstały zaległości objęte decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 22 listopada 2018 r. nr [...]. Okoliczność ta jest niesporna. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały także zaistnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 OP, czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki B. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił działania podejmowane w tym zakresie wobec Spółki, w wyniku których ustalono, że egzekucja okazała się bezskuteczna ze względu na brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków na rachunkach bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania zaległości Spółki B. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Skarżący w ogóle nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki B.. Zasady ponoszenia przez członków zarządów spółek kapitałowych odpowiedzialności określone w art. 116 OP były wielokrotnie wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Przykładowo Sąd Najwyższy w wyroku z 19 lutego 2008 r., (II UK 100/07 (OSNP 2009 nr 9-10, poz. 127) orzekł: "Brak po stronie członka zarządu spółki z o.o. wiedzy o jej kondycji finansowej nie jest okolicznością świadczącą o tym, że niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.)". Sąd Najwyższy w wyroku z 2 października 2008 r., (I UK 39/08 (OSNP 2010 nr 7-8, poz. 97) przyjął zaś, że winę (lub jej brak) członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego należy oceniać w odniesieniu do chwili, w której powstał obowiązek zgłoszenia takiego wniosku, a nie do okresu późniejszego. Sama zaś wina członka zarządu spółki prawa handlowego powinna być oceniana według kryteriów prawa handlowego, czyli według miary podwyższonej staranności oczekiwanej od osoby pełniącej funkcję organu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, przy czym członek zarządu może się uwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania upadłościowego nastąpiło nie z jego winy. Z art. 116 § 1 pkt 2 OP wynika, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Zatem konieczne jest wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa, a to oznacza, iż przede wszystkim musi być ono niesporne. Poza tym musi istnieć tytuł prawny, na podstawie którego można prowadzić egzekucję. Niewątpliwie takim tytułem nie jest oświadczenie, takie jak złożone przez Skarżącego. Organ, ażeby stwierdzić, czy rzeczywiście istnieje wierzytelność wskazana w tym oświadczeniu musiałby przeprowadzić stosowne postępowanie, niewykluczone, że również sądowe. Tymczasem nie jest rolą organu prowadzenie takich ustaleń w celu wykazania, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Ustawodawca zdecydował, że to członek zarządu, jeśli chce uwolnić się od odpowiedzialności, powinien udowodnić, że majątek (wierzytelność) rzeczywiście istnieje. W ocenie Sądu na podstawie art. 91 u.g.h odpowiednie zastosowanie przepisów Rozdziału 15 OP do kar wymierzonych na podstawie art. 89 ust. 1 ugh czyli odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe jest dopuszczalne, ponieważ odpowiednie zastosowanie do kar pieniężnych polega na tym, że zasadą jest odpowiedzialność za nie podmiotu, na który zostały nałożone, w tym przypadku spółki z o.o., wyjątkiem zaś odpowiedzialność osoby trzeciej - członka zarządu spółki. Powyższe znajduje także oparcie w art. 11 pkt 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej : ".u.f.p."), który stanowi, że dochodami podatkowymi i niepodatkowymi budżetu państwa są także inne kary pieniężne, a do nich z mocy art. 2 §1 pkt 1 OP. stosuje się przepisy tej ustawy czyli ordynacji podatkowej. Reasumując stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. Organy podatkowe nie naruszyły ani art. 116 § 1 § 2 OP, ani wskazanych w skardze innych przepisów OP. Materiał dowodowy został w sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, dokonana została jego wszechstronna analiza w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wszystko to sprawia, że w ocenie Sądu postępowanie w przedmiocie określenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki zostało prawidłowo wszczęte i prawidłowo został określony jego zakres. Z powyższych względów wobec nie podzielenia zarzutów skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151p.p.s.a.