III SA/Gl 377/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Starszy referent Julia Lewandowska-Śliwa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 lutego 2022 r. nr 2401-IEW1.4126.1.2021 (UNP 2401-21-268982) w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości spółki z tytułu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. nr 2401-IEW1.4126.1.2021, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: organ II instancji) uchylił decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako: organ I instancji) z dnia 21 lipca 2021 r. nr [...], w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu kary za urządzanie gier hazardowych K.K. (dalej: skarżący) jako osoby trzeciej wraz z G Sp. z o.o. w B. w części dotyczącej kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. i w tym zakresie orzekł o wysokości w kwocie [...] zł., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną organ II instancji powołał art. 233 § 1 pkt 2 lit.a oraz art.107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art.108 oraz art. 116 § 1, § 2 a także art.13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2021 r. poz.1540 ze zm. dalej jako: OP) w zw. z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U z 2020 r. poz. 2094) dalej: u.g.h. Z akt administracyjnych sprawy ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Zaległość podatkowa, za którą odpowiada członek zarządu spółki G powstała w wyniku decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 7 maja 2015 r. nr [...], z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. za urządzenie gier na automatach i została utrzymana decyzją ostateczną z dnia 19 grudnia 2016 r. nr [...], Dyrektora Izby Celnej w T. W związku z tym, że spółka G nie uregulowała ww. zaległości z tytułu kary pieniężnej, a zgodnie z art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP, to zgodnie z art. 51 OP zobowiązanie to przekształciło się w zaległość podatkową, od której na podstawie art. 53 OP naliczane są odsetki za zwłokę. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji na podstawie art. 116 § 1 i 2 OP stwierdził, że nie wystąpiły po stronie skarżącego przesłanki egzoneracyjne oraz przedawnienie z art. 118 § 1 OP i w konsekwencji odpowiedzialność za zaległości z tytułu kary pieniężnej spółki G ponosi skarżący. Po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ I instancji wydał w dniu 21 lipca 2021 r. nr [...], decyzję orzekającą o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – członka zarządu G Sp. z o.o. w B., ponoszonej wraz z ww. spółką za jej zaległość z tytułu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. za urządzanie gier na automatach: [...], poza kasynem gry w lokalu: Salon gier na automatach JACK HOT CASINO, ul. [...],T., wymierzonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 7 maja 2015 r. nr [...], odsetek za zwłokę od tej zaległości naliczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie [...]zł. i kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. w ten sposób, że uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako członka zarządu G Sp. z o.o. za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu G Sp. z o.o. za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie[...] zł. w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję organu I instancji./ i związanej z nią odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym organowi I instancji zarzucił rażące naruszenie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 107 § 1 i 2 pkt. 2 i 4, art. 108 § 2 pkt 1, art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. poprzez nieprawidłowe orzeczenie odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości wynikającą z kary pieniężnej, a nie za zobowiązania podatkowe. Nadto wskazał, że nie jest prawnie dopuszczalne stosowanie do kar pieniężnych przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązania podatkowego. Podniósł też, że odpowiedzialność osoby trzeciej jest wyjątkiem od zasady i nie może być stosowana rozszerzająco. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził m.in., że G Sp. z o.o. nie uregulowała należności budżetowych z tytułu kary pieniężnej i zobowiązanie to zgodnie z art. 51 § 1 OP przekształciło się w zaległość podatkową i na podstawie art. 116 § 1 i 2 OP, odpowiedzialność podatkową ponosi skarżący. Organ II instancji zauważył, że odpowiedzialność osób trzecich ma charakter wyjątkowy i wiąże skutki istnienia zobowiązania podatkowego i innych należności podatkowych z podmiotem innym niż podatnik. Jednakże osoby trzecie, które mieszczą się w kręgu podmiotów określonych w art. 110-117b OP ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług podatkowy w tym członkowie zarządu spółki, wobec której egzekucja z jej majątku okazała się w całości lub w części bezskuteczna i nie zaszły przesłanki zwalniające ww. podmioty od odpowiedzialności. W przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił przed organem dowodów które zwolniłyby go od ww. odpowiedzialności za cudzy dług podatkowy tj. Spółki w której był członkiem zarządu w okresie gdy powstały zaległości objęte decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 7 maja 2015 r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, iż odpowiedzialność skarżącego oparto o spełnienie przesłanek ustawowych wynikających z art.116 § 1 OP tj.: - niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki i nie wykazanie braku winy, która to przesłanka zwolniłaby go od odpowiedzialności, a także niewskazanie mienia spółki, z którego można by zaspokoić w znacznej części zaległości podatkowe spółki. Skarżący nie zakwestionował powyższych ustaleń. Nadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 91 u.g.h do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP, która w art. 3 pkt,3 lit.c w zw. pkt.8 definiuje niepodatkową należność budżetową obejmującą kary pieniężne w związku z czym mają zastosowanie przepisy rozdziału 15 działu III OP umożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe. Organ II instancji zaskarżoną decyzją zreformował kwotę kosztów postępowania egzekucyjnego, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną w dniu 21 lipca 2021 r. Skarżący w dniu 23 marca 2022 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której w znaczący sposób powielił argumenty podnoszone przed organami. W skardze zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 107 § 1 i 2 pkt. 2 i 4, art. 108 § 2 pkt 1, art. 116 § 1 i 2 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 91 u.g.h. poprzez nieprawidłowe orzeczenie odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości wynikającą z kary pieniężnej, a nie z zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie jest prawnie dopuszczalne stosowanie do kar pieniężnych wymierzonych na podstawie u.g.h., przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej, ("odpowiedzialność podatkowa osób trzecich"), gdyż kary te nie stanowią zobowiązania podatkowego, co jest zasadniczą podstawą – literalną, funkcjonalną i systemową – zastosowania solidarnej odpowiedzialności na mocy przepisów art 107 i nast. OP, mających charakter regulacji wyjątkowej z wynikającym z tego zakazem rozszerzającego stosowania, czego w żaden sposób nie może zmienić wadliwe rozumienie przez organ odpowiedniego stosowania tych przepisów OP na mocy też naruszonego art. 91 u.g.h. Skarżący wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.; - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., że zasadniczym błędem zaskarżonej decyzji jak i organu I instancji jest nieuzasadnione przyjęcie odpowiedzialności solidarnej osoby pełniącej funkcje zarządu ze spółką w zakresie kar pieniężnych wymierzonej na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. Nadto skarżący podnosił, iż zaległość podatkowa dająca podstawę do orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązanie nie może być odpowiedzialnością z tytułu niezapłaconej kary pieniężnej za urządzenie gier. Nie jest możliwe odpowiednie zastosowanie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu nieuiszczonej przez spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier ponieważ kara pieniężna nie jest zaległością podatkową. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i podkreślił, że z treści art 107, art. 116 OP wynika, iż za zaległości podatkowe podatnika (spółki) odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie. Zaś zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 OP jest podatek niezapłacony w terminie płatności, a art. 3 ust 3 pkt. c OP stanowi, że przez podatki rozumie się również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe i w konsekwencji do kar pieniężnych zastosowanie mają przepisy Op, które umożliwiają orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe. Nadto wskazał, że wystąpiły wszystkie ustawowe przesłanki do orzeczenia o zakresie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – członka zarządu ww. spółki G, a nie wystąpiły przesłanki, które odpowiedzialność tą wyłączają. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zatem tylko stwierdzenie że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach, należy stwierdzić, że organy nie naruszyły prawa. Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego, odpowiedzialności jako osoby trzeciej za nieuregulowane zobowiązanie spółki, z tytułu nałożonej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry poprzez spółkę, której był członkiem zarządu. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że na spółkę G sp. z o.o. w B., decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 7 maja 2015 r. nr [...], nałożono karę pieniężną w wysokości [...] zł. za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry. Powyższa decyzja została utrzymana decyzją ostateczną z dnia 19 grudnia 2016 r. nr [...], Dyrektora Izby Celnej w T. Przepis art. 91 u.g.h. stanowi, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy OP. Z kolei kara pieniężna określona w u.g.h. na gruncie OP art 3 pkt. 3 lit c jest rozumiana jako niepodatkowa należność budżetowa, która zgodnie z treścią art. 3 pkt. 8 OP, jest rozumiana jako niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Dokonując interpretacji ww. unormowania zawartego w art. 91 u.gh. Sąd podzielił stanowisko organu, że do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, czyli jest możliwe odpowiednie zastosowanie przepisów rozdziału 15 Ordynacji podatkowej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu nieuiszczonej przez spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier. Z kolei, z treści art 107, 116 OP wynika, iż za zaległości podatkowe podatnika (spółki) odpowiadają całym swoim majątkiem również osoby trzecie. Zaś zaległością podatkową w rozumieniu art. 51 § 1 OP jest podatek niezapłacony w terminie płatności, a art 3 ust 3 pkt. c OP stanowi, że przez podatki rozumie się również opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe. Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4 w zw. z art. 108 § 2 pkt 1 i art.116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w zaskarżonej decyzji skierowanej do skarżącego nieprawidłowo orzeczono odpowiedzialność osoby trzeciej za zaległość wynikającą z kary pieniężnej nie mogą się ostać z następujących względów: Zgodnie zaś z art. 107 § 1 OP w przypadkach i w zakresie przewidzianym w 15 rozdziale OP za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Nadto § 2 powołanego wyżej artykułu precyzuje, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 4) koszty postępowania egzekucyjnego. Organy podatkowe w niniejszej sprawie prawidłowo również uznały, że stosownie do art. 116 § 1 i § 2 OP powstanie odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe uwarunkowane jest łącznym zaistnieniem przesłanek pozytywnych, to jest: - powstaniem zaległości podatkowej z tytułu zobowiązań podatkowych, których termin płatności upływał w czasie pełnienia funkcji przez odpowiadającego za nie członka zarządu, - bezskutecznością egzekucji skierowanej do spółki w całości lub w części. W sytuacji, gdy te pozytywne przesłanki zachodzą, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, gdy zostanie wykazana jedna z następujących przesłanek: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), - niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, - członek zarządu wskazuje mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż organ podatkowy zobowiązany jest wykazać okoliczność pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast inicjatywa dowodowa co do wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu, nie zwalniając organu podatkowego z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie na podstawie pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, w tym przedstawianego przez członka zarządu W niniejszej sprawie z akt postępowania podatkowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżący w okresie, w którym powstały zaległości objęte decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia 7 maja 2015 r. nr [...], był członkiem zarządu spółki G. Okoliczność ta jest niesporna. W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały także zaistnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 OP, czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki G. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił działania podejmowane w tym zakresie wobec Spółki, w wyniku których ustalono, że egzekucja okazała się bezskuteczna ze względu na brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków na rachunkach bankowych oraz innych wierzytelności pieniężnych i praw majątkowych umożliwiających podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych prowadzących do wyegzekwowania zaległości Spółki spółka G W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Skarżący w ogóle nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki G. Zasady ponoszenia przez członków zarządów spółek kapitałowych odpowiedzialności określone w art. 116 OP były wielokrotnie wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Przykładowo Sąd Najwyższy w wyroku z 19 lutego 2008 r., (II UK 100/07 (OSNP 2009 nr 9-10, poz. 127) orzekł: "Brak po stronie członka zarządu spółki z o.o. wiedzy o jej kondycji finansowej nie jest okolicznością świadczącą o tym, że niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 31 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.)". W wyroku z 2 października 2008 r., (I UK 39/08 (OSNP 2010 nr 7-8, poz. 97) Sąd Najwyższy przyjął zaś, że winę (lub jej brak) członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego należy oceniać w odniesieniu do chwili, w której powstał obowiązek zgłoszenia takiego wniosku, a nie do okresu późniejszego. Sama zaś wina członka zarządu spółki prawa handlowego powinna być oceniana według kryteriów prawa handlowego, czyli według miary podwyższonej staranności oczekiwanej od osoby pełniącej funkcję organu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, przy czym członek zarządu może się uwolnić od odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania upadłościowego nastąpiło nie z jego winy. Z art. 116 § 1 pkt 2 OP wynika, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Zatem konieczne jest wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa, a to oznacza, iż przede wszystkim musi być ono niesporne. Poza tym musi istnieć tytuł prawny, na podstawie którego można prowadzić egzekucję. Niewątpliwie takim tytułem nie jest oświadczenie, takie jak złożone przez Skarżącego. Organ, ażeby stwierdzić, czy rzeczywiście istnieje wierzytelność wskazana w tym oświadczeniu musiałby przeprowadzić stosowne postępowanie, niewykluczone, że również sądowe. Tymczasem nie jest rolą organu prowadzenie takich ustaleń w celu wykazania, że członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Ustawodawca zdecydował, że to członek zarządu, jeśli chce uwolnić się od odpowiedzialności, powinien udowodnić, że majątek (wierzytelność) faktycznie istnieje. W ocenie Sądu na podstawie art. 91 ugh odpowiednie zastosowanie przepisów Rozdziału 15 OP do kar wymierzonych na podstawie art. 89 ust. 1 ugh czyli odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe jest dopuszczalne ponieważ odpowiednie zastosowanie do kar pieniężnych polega na tym, że zasadą jest odpowiedzialność za nie podmiotu, na który zostały nałożone, w tym przypadku spółki z o.o., wyjątkiem zaś odpowiedzialność osoby trzeciej - członka zarządu spółki. Powyższe znajduje także oparcie w art. 11 pkt 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej : ".u.f.p."), który stanowi, że dochodami podatkowymi i niepodatkowymi budżetu państwa są także inne kary pieniężne, a do nich z mocy art. 2 §1 pkt 1 OP. stosuje się przepisy tej ustawy czyli ordynacji podatkowej. Reasumując stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. Organy podatkowe nie naruszyły ani art. 116 § 1 § 2 O.p, ani wskazanych w skardze innych przepisów OP. Materiał dowodowy został w sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, dokonana została jego wszechstronna analiza w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Wszystko to sprawia, że w ocenie Sądu postępowanie w przedmiocie określenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki zostało prawidłowo wszczęte i prawidłowo został określony jego zakres. Z powyższych względów wobec nie podzielenia zarzutów skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151p.p.s.a.