III SA/Gl 39/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia : sprostować z urzędu sentencję wyroku z 27 września 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 39/16 w zakresie określenia przedmiotu sprawy w ten sposób, że w sentencji wyroku w miejsce przedmiotu "podatku akcyzowego" wpisać "ulgi płatniczej". Wyrokiem z 27 września 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 39/16 tutejszy Sąd oddalił skargę P.L. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie ulgi płatniczej. W sentencji wyroku opisano przedmiot jako "podatek akcyzowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 tekst jedn. ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w sentencji wyroku błędnego oznaczenia przedmiotu sprawy stanowi oczywistą omyłkę. Nadto niniejsze sprostowanie postanowienia jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a.