III SA/Gl 391/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. (S.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach powyższego wskazał na znaczną wartość ustalonego zobowiązania, którego wyegzekwowanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody w majątku jak i sferze bieżącego utrzymania skarżącego i jego rodziny. Tym bardziej, że równolegle prowadzone jest odrębne postępowanie dotyczące określenia zobowiązania w podatku dochodowym. Wprawdzie wydana w tej materii decyzja została zaskarżona do tut. Sądu, jednak należności z niej wynikające skarżący spłaca w układzie ratalnym, gdzie pierwszą ratę ustalono na poziomie [...] zł, a następne w kwocie [...] zł miesięcznie. W sumie [...] rat. Powyższe jest dużym obciążeniem, jako że dochody skarżącego i jego żony wynoszą po kilka tysięcy złotych miesięcznie. W tej sytuacji zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług. W przeciwnym bowiem wypadku skarżący na skutek zajęcia wynagrodzenia zaprzestanie płatności i utraci prawo do korzystania z ulgi w ratalnym spłacaniu podatku dochodowego. Z kolei zajęcie innych posiadanych przez niego składników majątku np. samochodu pozbawi go możliwości wykonywania pracy zarobkowej z uwagi na konieczność odbywania częstych wyjazdów, a to z pewnością nie przyczyni się do pełnego zaspokojenia Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla wnioskującego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). W ocenie tut. Sądu wskazana wyżej przesłanka nie została przez stronę skarżącą wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi, jako że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne. Odnosząc się natomiast do przedstawionej we wniosku w sposób dość ogólnikowy (bez przywołania konkretnych wyliczeń) sytuacji finansowej skarżącego nie sposób uznać, jakoby ta była trudna w kontekście ustalonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. rat w zakresie podatku dochodowego. Ich wysokość dostosowano bowiem do możliwości płatniczych podatnika. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, wbrew twierdzeniom strony, aby prowadzone w chwili obecnej postępowanie egzekucyjne dotyczące tak znacznej kwoty jak w niniejszej sprawie, skutkowało pozbawieniem skarżącego bądź jego najbliższych środków do życia czy też nieodwracalnymi skutkami na ich zdrowiu. Pamiętać bowiem należy, że prowadząc egzekucję organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada poszanowania minimum egzystencji czy zasada stosowania racjonalnych środków. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwości w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez skarżącego przy regulowaniu innych zobowiązań podatkowych, nawet znacznych, nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też pojęciem równoznacznym z wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że starając się o układ ratalny w podatku dochodowym skarżący orientował się, że posiada zaległość w podatku VAT za grudzień 2005 r. Dlatego też podnoszona obecnie obawa niedotrzymania warunków układu ratalnego nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Podobnie jak ogólne i nie poparte żadnymi dokumentami źródłowymi odwołanie się do sytuacji finansowej strony. Brak bowiem konkretnych danych w tym zakresie, dotyczących poszczególnych składników posiadanego przez skarżącego i jego żonę majątku oraz wielkości uzyskiwanych przez nich dochodów. Dlatego też w ocenie tut. Sądu trudno mówić o spełnieniu przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. do zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zważywszy, że jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji strona przywołała także okoliczności nie związane ze sprawą, a odnoszące się do decyzji wymiarowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2005, która nie podlega ocenie w ramach niniejszego postępowania. W świetle powyższego, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowiono orzec jak w sentencji.