III SA/Gl 4/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Rektora A w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Rektor A w R. (dalej również jako organ) skreślił M. J. P. (dalej jako strona, skarżący) z listy studentów tej Uczelni z dniem [...] r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz .U. z 2020 r., poz. 85) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U.z 2020 r., poz. 256 – dalej jako kpa). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] r. Dyrektor Instytutu [...] odmówił stronie przedłużenia sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym w roku akademickim 2018/2019. Po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z [...] r. Rektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. Z tą decyzją Rektora nie zgodziła się strona składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednak w wyniku tego wniosku decyzja nie została zmieniona. Konsekwencją nieprzedłużenia sesji egzaminacyjnej było niezaliczenie przez stronę semestru VII w roku akademickim 2018/2019 i wydanie decyzji z [...] r., nr [...] o skreśleniu strony z listy studentów Uczelni z dniem [...] r. W wyniku wniesionej do tutejszego Sądu skargi, wyrokiem z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 964/19, zaskarżona decyzja o skreśleniu M. J. P. z listy studentów została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia do organu. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nie uzasadnił decyzji wydanej wobec strony, czym naruszył przepis art. 107 § 3 kpa. Orzeczenie winno być rzetelne i oparte na kompletnym materiale dowodowym omówiony w jego treści, zawierać jasną subsumpcję i nie może ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń. Winno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące, dostępne i zrozumiałe dla stron i innych organów czy sądów ewentualnie powiązanych z prowadzonym postępowaniem. Uzasadnienie decyzji przedstawiać powinno przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując rozumowanie, które było udziałem organu administracji na etapie ustalania podstaw prawnych właściwych dla sprawy, czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji. Podstawą materialno-prawną wydanej decyzji był art. 108 ust.2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z załącznikiem do Uchwały NR [...] Senatu w R. z dnia [...]r. Skoro zatem podstawę prawną stanowił przepis pozostawiający Rektorowi prawo wyboru skreślenia studenta z listy studentów, to Rektor swoje stanowisko winien wyczerpująco uzasadnić. Organ tego obowiązku nie wykonał, co stanowiło naruszenie prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał zaskarżoną decyzję będącą przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z Zarządzeniem nr [...] Rektora A w R. z dnia [...] r. w sprawie organizacji roku akademickiego 2018/2019 zajęcia dydaktyczne w semestrze zimowym trwały od 1 października 2018 r. do 27 stycznia 2019 r. Zgodnie z procedurą [...] "Proces dyplomowania dla kierunku [...]" podstawowym terminem zakończenia projektu dyplomowego był styczeń. Strona pojawiła się u promotora dopiero w 12 -stym tygodniu zajęć tj. po upływie 2/3 semestru. Do tego dnia prowadzący seminarium nie miał żadnego kontaktu ze stroną, która nie wykazywała zainteresowania swoja pracą dyplomową. W ocenie organu projekt dyplomowy jest przedmiotem obowiązkowym, zaś z uwagi na przyjęte metody jego realizacji wymaga aktywnego udziału studenta w zajęciach, co wynika wprost z obowiązującego Regulaminu studiów. Projekt dyplomowy wymaga regularnych konsultacji w celu ukierunkowania i odnotowania postępów pracy studenta. W początkowej fazie zajęć ustalane są tematy i zakresy prac, a także omówione zostają szczegóły podjętych badań, stanowiących podstawę opracowania wytycznych projektowych. Tym samym uczestnictwo w zajęciach ma kluczowe znaczenie i pozwala uniknąć merytorycznych błędów na dalszych, kolejnych etapach opracowania projektu dyplomowego. Bezpośredni i regularny kontakt z prowadzącym zajęcia daje gwarancję, że praca jest wykonana samodzielnie przez studenta, bez udziału osób trzecich i bez zapożyczeń, niemożliwych do wykrycia pod kątem graficznym w systemach antyplagiatowych. Obowiązkiem dyplomanta jest uczestnictwo w seminarium dyplomowym, podczas którego weryfikacji podlegają przyjęte dla pracy założenia projektowe. Student M. P. w zajęciach tych nie uczestniczył. Projekt dyplomowy kierunku [...] nie może być zaś wykonany systemem klauzurowym lub warsztatowym w skróconym czasie. Orientacyjna liczba godzin pracy studenta jest określona w planie studiów dla każdego z cyklów kształcenia oraz ujęta w karcie przedmiotu i warunkuje osiągnięcie zakładanych efektów kształcenia. Z początkiem stycznia 2019 r, prowadząc zajęcia promotor zgodził się na skonsultowanie przygotowanej przez studenta koncepcji. Tematem projektu była adaptacja i rozbudowa gimnazjum nr [...] w R.. Nakreślona przez Dyplomanta koncepcja została opracowana bez niezbędnego dla całego etapu badań. Brak analiz uwarunkowań lokalnych skutkował przyjęciem błędnych założeń projektowych. Prowadzący zajęcia zaproponował studentowi przeprowadzenie analiz terenu i zmianę kierunku działań. Do kolejnego spotkania studenta z prowadzącym zajęcia nie doszło, albowiem M. P. nie zjawił się na żadne konsultacje. Dyplomant pojawił się u prowadzącego zajęcia dopiero z końcem lutego 2019 r. celem dokonania wpisu w indeksie - ocena niedostateczna. Ocena ta uwarunkowana była osiągnięciem wszystkich zakładanych w przedmiocie efektów kształcenia. Dyplomant w przedmiotowym przypadku nie osiągnął żadnego z nich. Biorąc za pod uwagę stopień zaawansowania projektu, a właściwie brak jakichkolwiek efektów pracy, decyzja była w pełni uzasadniona. Z uwagi zaś na wysoką rangą wagę punktową przedmiotu - 15 pkt ECTS semestr nie został zaliczony. W skardze do tutejszego Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie odmowy przedłużenia sesji egzaminacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na czynienie ustaleń w sprawie, z uchyleniem się od konieczności wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności wyjaśniających także po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2020 r. (sygn. akt III Sa/GI 964/19) przekazującym niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania, - art. 79 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie dyrektora instytutu oraz promotora w charakterze świadków, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu uczestnictwa w tej czynności i skonfrontowania opozycyjnych stanowisk, a nadto powołanie się przez organ na pisemne wyjaśnienia wyżej wymienionych, których zakwestionowanie stało u podstaw wyżej wymienionego wniosku dowodowego, - art. 8 k.p.a. polegające na stosowaniu błędnych pouczeń oraz poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, skutkujący koniecznością wniesienia w dniu 31 sierpnia 2020 r. ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., - art. 35 § 3 k.p.a. art. 36 § 1 k.p.a oraz art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. poprzez bezczynność organu przy jednoczesnym wydaniu decyzji po upływie 9 miesięcy od dnia wyroku, - art. 40 § 1 i 2 k.p.a. poprzez doręczanie pism skarżącemu, pomimo zgłoszenia się pełnomocnika do sprawy pismem (ponagleniem) z dnia 31 sierpnia 2020 r., - art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia decyzji, bez rozważenia i oceny okoliczności istotnych dla sprawy oraz całkowite pominięcie zarzutów dotyczących decyzji pierwotnej dla rozstrzygnięcia sprawy czyli decyzji o nieprzedłużeniu sesji, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji w przedmiocie nieprzedłużenia skarżącemu sesji egzaminacyjnej pomimo tego, że ta decyzja została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz została wydana przy wielokrotnym naruszeniu przepisów kpa oraz Regulaminu Studiów. Zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 30 ust 2 Regulaminu Studiów, poprzez przekroczenie uznania administracyjnego i skreślenie skarżącego z listy studentów pomimo braku podstaw ku temu, a uprzednio poprzez niewyrażenie zgody na przedłużenie sesji skarżącemu bez uprzedniego zwrócenia się o zaopiniowanie decyzji przez prowadzącego zajęcia oraz pomimo istnienia przesłanek przemawiających za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ podejmując decyzję w przedmiocie skreślenia z listy studentów pomimo formalnego przywołania chronologii zdarzeń całkowicie pominął jakie uchybienia i naruszenia przepisów stoją u podstaw niniejszej sprawy. Skarżący 18 lutego 2019 r. złożył podanie do Dyrektora Instytutu [...] w trybie art. 30 ust. 2 Regulaminu Studiów o wyrażenie zgody na przedłużenie sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym w roku akademickim 2018/2019 z uwagi na brak wpisu w indeksie oraz karcie zaliczeniowej z przedmiotu dyplom inżynierski. Skarżący załączył do podania indeks, a brakujący wpis dotyczył przedmiotu prowadzonego przez dr inż. arch. J. F., który jednocześnie we wskazanym okresie ([...] r.) zastępował w wypełnianiu funkcji dyrektora Instytutu [...] dr inż. arch. J. S.. W dniu 21 lutego 2019 r. skarżący podjął indeks i otrzymał wpis z przedmiotu dyplom inżynierski natomiast dopiero 25 lutego 2019 r. nastąpiła odmowa wyrażenia zgody na przedłużenie sesji. Skarżący podkreślił, że wobec konieczności stosowania Regulaminu studiów wykładowcy nie dokonują wpisu ocen po terminie bez uzyskania informacji o tym, że studentowi została przedłużona sesja bądź uzyskał zgodę na warunkowe zaliczenie przedmiotu. Stąd skarżący mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że jego podanie o przedłużenie sesji zostało pozytywnie rozpatrzone, ponieważ w przeciwnym wypadku doszłoby do naruszenia art. 18 ust 4 w zw. z art 20 ust 3 Regulaminu Studiów, co ostatecznie miało miejsce, ponieważ wbrew twierdzeniom organu “wystawienie oceny w dokumentach prowadzącego przedmiot" nie może stanowić o wypełnieniu dyspozycji wyżej wymienionych przepisów, a ocena została wystawiona poza semestrem z naruszeniem Regulaminu i jako taka jest nieważna. Nadto jak wynika z treści decyzji z [...] r. podstawą do odmowy było wpisanie oceny niedostatecznej z przedmiotu dyplom inżynierski. Oznacza to, że z naruszeniem art. 30 ust. 2 Regulaminu Studiów przed wydaniem decyzji Dyrektor nie zwrócił się do prowadzącego zajęcia o wydanie opinii. Skarżący wskazał, że 5 czerwca 2019 r. odbyło się spotkanie skarżącego z władzami uczelni jednak skarżący nie został w ogóle wysłuchany, a z naruszeniem art. 67 i 68 kpa ze spotkania nie został sporządzony protokół, ani nie zostały zapisane propozycje, których skarżący nie mógł zaakceptować. Pomimo poinformowania o wysłuchaniu dyrektora instytutu oraz promotora nie zostali oni przesłuchani w charakterze świadków oraz nie umożliwiono skarżącemu uczestnictwa w tej czynności celem skonfrontowania stanowiska każdej ze stron. Powyższe pozostaje w sprzeczności z treścią art. 79 w zw. z art. 10 kpa, a wskazane zaniechanie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ jedynie zagwarantowanie stronom udziału w przeprowadzanych dowodach pozwala na bieżącą weryfikację i czuwanie nad poprawnością wykonywanych czynności. Ponadto wzięcie udziału przez skarżącego w tych czynnościach przyczyniłoby się do lepszego rozpoznania sprawy i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Natomiast organ ustalił stan faktyczny w oparciu o wyjaśnienia pracowników organu pomimo pozostawania ich w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącego oraz rzeczywiście zaistniałym stanem faktycznym. Skarżący dalej wywiódł, że zupełnie pominięto interes społeczny rozumiany jako dobro społeczności akademickiej oraz słuszny interes skarżącego, który zaliczył wcześniejsze semestry studiów, a pozostał mu do zaliczenia wyłącznie semestr ostatni. Wskazał, że był nieobecny wyłącznie na jednym seminarium dyplomowym, a jego nieobecność wynikała wyłącznie z faktu niezaliczenia poprzedniego semestru u przewlekłego rozpatrywania przez organ wniosku o warunkowe zaliczenie. Wskazał, że twierdzenia o dyspozycyjności promotora są nieprawdziwe. Zarzucił, że postanowieniem z [...] r. organ nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego. Nadto organ pominął milczeniem wniosek o weryfikację faktycznej częstotliwości zajęć seminaryjnych oraz dostępności promotora w zakresie konsultacji prac inżynierskich w roku akademickim 2018/2019. Wskazał również, że nieuzyskanie zaliczenia jest konsekwencją uprzedniej niezasadnej odmowy przedłużenia sesji egzaminacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl z kolei art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do kwestii merytorycznych należy zauważyć, że Przewodniczący Wydziału III tut. Sądu, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej uCOVID-19) oraz zarządzenie nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 października 2020 r, w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARScoV-2, skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 5 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi. Z tego uprawnienia skorzystał skarżący składając pismo procesowe, w którym podtrzymał dotychczas zaprezentowaną argumentację przypominając jej najistotniejsze elementy. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma również przepis art. 170 ppsa, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zobligowany był do zbadania, czy organ sprostał wymaganiom nałożonym poprzednio zapadłym w sprawie wyrokiem i czy wykonał wszystkie zalecenia zeń wynikające. Sam skarżący zresztą zajął stanowisko, że skoro organ nie przeprowadził wnioskowanych przez niego dowodów, nie uzupełnił materiału dowodowego, to nie był w stanie wydać decyzji opartej na wszechstronnej analizie wszystkich istotnych wątków sprawy. Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję stwierdzić przyjdzie, wbrew twierdzeniom skargi, że ustalenia faktyczne są prawidłowe, a zebrany materiał dowodowy wystarczający. Wskazania zawarte w wyroku III SA/Gl 964/19 obligowały organ do należytego sporządzenia uzasadnienia decyzji, a nie do czynienia dodatkowych ustaleń faktycznych. Organ zatem był uprawniony do poddania wnikliwej analizie materiału, którym już dysponował i nie był jednocześnie zobligowany do uwzględnienia wniosków dowodowych strony. To organ bowiem w ramach zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa gromadzi i ocenia materiał dowodowy, którym może być wszystko, co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jest również władny decydować o tym, które dowody uznać za wiarygodne, którym tego waloru odmówić, a przebieg procesu myślowego w tym zakresie winien ujawnić w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Tym samym organ nie musi przeprowadzać dowodów wnioskowanych przez stronę jeżeli uzna, że przedmiotem dowodu jest okoliczność niemająca znaczenia dla sprawy (art. 78 kpa). Te obowiązki organ wypełnił. Analizując akta administracyjne Sąd stwierdził, iż skarżący zwracał się z prośbą o wyrażenie zgody na: - przedłużenie sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym roku akademickiego 2015/2016 (k. 28); zgodę uzyskał, - przedłużenie sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym roku akademickiego 2017/2018 (k. 32); zgodę uzyskał, - przedłużenie sesji egzaminacyjnej w semestrze letnim roku akademickiego 2017/2018; zgodę uzyskał na przedłużenie do 28 września 2018 r. (k. 33), a następnie do 4 października 2018 r. (k. 34). Następnie 10 października 2018 r. (k. 35) skarżący zwrócił się o wyrażenie zgody na warunkowe zaliczenie semestru VI w roku akademickim 2017/2018 z uwagi na brak zaliczenia przedmiotu Projektowane [...]. Dyrektor Instytutu [...] decyzją z [...] r. (k. 37) nie wyraził zgody na warunkowe zaliczenie, jednak po złożeniu przez skarżącego odwołania, Prorektor ds. dydaktyki i studentów decyzją z [...] r. wyraził zgodę na warunkowe zaliczenie semestru VI roku akademickiego 2017/2018. Przedstawienie chronologii tych zdarzeń jest konieczne dla oceny stanowiska skarżącego, który wywodził, że nie mógł spotkać się z promotorem pracy dyplomowej przed uzyskaniem wpisu warunkowego na rok akademicki 2018/2019. Organ w uzasadnieniu decyzji stanął na stanowisku, że skarżący zbyt późno skontaktował się z promotorem, a ten nie chciał przeprowadzić z nim konsultacji. W aktach znajduje się protokół ze spotkania skarżącego z J. F. – promotorem, w którym zarówno promotor jak i skarżący obszernie opisali przebieg ich spotkań. Promotor wskazał, że skarżący po raz pierwszy stawił się na konsultacje dopiero 12 grudnia 2018 r., przy czym winien to uczynić 9 listopada 2018 r. Wówczas promotor odmówił przeprowadzenia konsultacji wskazując na brak możliwości dyplomowania (k. 43). Podczas kolejnych konsultacji 14 stycznia 2019 r. promotor stwierdził niezadowalający stan prac. Skarżący zaś wskazał, że po odmowie przeprowadzenia konsultacji zwrócił się z pisemną prośbą do Dyrektora Instytutu o ustalenie nowych zasad pracy nad projektem, jednak otrzymał odpowiedź odmowną. Stawił się zatem 7 stycznia 2019 r u promotora prosząc o konsultację "tego co miał, bez postępu prac". Promotor wówczas miał stwierdzić znaczne uchybienia w pracy nad projektem. Skarżący 15 lutego 2019 r. dostarczył zaświadczenie lekarskie o problemach zdrowotnych. Problemy zdrowotne nie były wskazywane w podaniach o przedłużenie sesji egzaminacyjnej ani o przedłużenie terminu złożenia projektu inżynierskiego. Skarżący bowiem 18 lutego 2019 r. złożył dwa podania: o wyrażenie zgody na przedłużenie sesji egzaminacyjnej w semestrze zimowym w roku akademickim 2018/2019 (k. 41) oraz podanie o przedłużenie terminu złożenia projektu inżynierskiego (k. 42). Na podaniu o przedłużeniu terminu złożenia projektu inżynierskiego Dyrektor Instytutu [...] wyraził zgodę na przedłużenie sesji egzaminacyjnej do [...] r. Niżej zaś zamieszczono dopiski o treści "w podaniu nie zostały uwzględnione fakty: ocena 2.0 wpisana w karcie i indeksie w dniu [...] r. – stąd rozbieżności" oraz "Przyznanie przedłużenia do [...] zostało przyznane w oparciu o nieprawdziwe dane podane przez studenta. Podtrzymuję decyzję z dnia [...]" podpis Dyrektora Instytutu [...]. Z kolei na podaniu o przedłużenie sesji egzaminacyjnej (k. 41) znajduje się zapis o niewyrażeniu zgody na przedłużenie sesji oraz uzasadnienie o treści: "ocena wpisana w indeksie i karcie zaliczeniowej wpisana [...]-(2.0) ndst uniemożliwia przedłużenie sesji" – podpis Dyrektora Instytutu [...]. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się również protokół spotkania skarżącego z Prorektorem ds. dydaktyki i studentów z [...] r. (k. 52). Wynika z niego, że zaproponowano skarżącemu dokończenie studiów w roku akademickim 2019/2020 bez dodatkowych opłat, z innym promotorem, na co jednak skarżący nie wyraził zgody. Na k. 56-57 zamieszczono pismo Dyrektora Instytutu [...], w którym przedstawiono przebieg spotkań ze skarżącym i przyczyny wystawienia oceny niedostatecznej z pracy dyplomowej. Taki stan faktyczny sprawy, ustalony przez Rektora i opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd podziela stwierdzając, iż nie wymagał on uzupełnienia, co zarzucał skarżący w skardze do tutejszego Sądu. Sąd nie ograniczył się wyłącznie do zbadania decyzji o skreśleniu z listy studentów, lecz miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym również decyzję odmawiającą przedłużenia skarżącemu sesji egzaminacyjnej. Ustalenia stanu faktycznego, jakie zobowiązany był poczynić organ wyznacza przepis art. 108 ust. 2 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Na podstawie poczynionych ustaleń organ doszedł do przekonania o zasadności skreślenia skarżącego z listy studentów. Zgodnie z tym przepisem bowiem student może być skreślony z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Przepis ten wyznacza zakres postępowania dowodowego, które winien przeprowadzić organ przed podjęciem decyzji o skreśleniu studenta z listy. W ocenie Sądu organ takie ustalenia poczynił. Sam skarżący nie kwestionował zasadności wystawienia mu oceny niedostatecznej z przedmiotu pracy dyplomowej. Owszem, podważał możliwość wystawienia takiego stopnia bez przedłużenia sesji egzaminacyjnej, jednak nie podważał samego faktu, że pracy nie przygotował, że dopiero 12 grudnia 2018 r. stawił się u promotora, że do następnego spotkania 14 stycznia 2019 r. nie poczynił żadnego postępu w pracach i nie zwracał się z podaniem o jakikolwiek urlop związany ze stanem zdrowia, a na ten stan powołał się dopiero podczas spotkania z promotorem 14 stycznia 2019 r. Stosowne zaświadczenie miał przedstawić po upływie kolejnego miesiąca. Skoro te ustalenia nie były kwestionowane przez skarżącego, to w świetle powołanego wyżej przepisu art. 108 ust. 2 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce, były one wystarczające do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powodem skreślenia z listy studentów jest bowiem nieuzyskanie zaliczenia semestru lub roku studiów w terminie. Oznacza to, że to student jest zobowiązany niejako do wykazania, że zgłębił i przyswoił wiedzę wymaganą programem studiów w stopniu minimum dostatecznym. W stanie faktycznym sprawy, skarżący był zobligowany wykazać, że przygotował pracę dyplomową w stopniu umożliwiającym jej akceptację przez wykładowcę. Ten zaś w stwierdził podczas pierwszego spotkania ze skarżącym, że nie będzie konsultował jego pracy z uwagi na znaczny upływ czasu od chwili pierwszego spotkania i od chwili, w której te prace przygotowawcze do pracy dyplomowej winny być rozpoczęte. Skoro zgodnie z procedurą dyplomowania praca dyplomowa miała być przygotowana w styczniu, a student stawił się w połowie grudnia, to słusznie promotor stwierdził, że czas na wykonanie projektu jest niewystarczający. Rok akademicki zaczyna się w październiku i trwa niezależnie od tego, czy student uzyskał zaliczenie poprzedniego semestru, czy też nadal jest procedowane jego podanie o wpis warunkowy. Prawidłowo organ wywiódł, że przygotowanie pracy dyplomowej wymaga czasu, spotkań z promotorem i nie jest możliwe jej sporządzenie zdalnie, czy w skróconym terminie. Długi czas sporządzania pracy z jednej strony ma zapewnić jej należytą jakość odpowiadającą poziomowi uczelni wyższej, a z drugiej strony ma zapobiec działaniom plagiatowym, na co też organ zwrócił uwagę. Skarżący zarzucił, że organ nie przeprowadził wnioskowanych przez niego dowodów, w szczególności z przesłuchania promotora i innych wymienionych pracowników Uczelni. Dość powiedzieć, że przeprowadzenie tego dowodu pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Wskazać bowiem należy, że skarżący po raz pierwszy spotkał się z promotorem 12 grudnia 2018 r., podczas gdy pierwsze spotkanie miało się odbyć miesiąc wcześniej. Skoro pierwsze spotkanie miało się odbyć po upływie miesiąca od rozpoczęcia roku akademickiego, to zapewne ten pierwszy miesiąc już studenci winni wykorzystać na wstępne przemyślenia projektów, które zamierzają wykonać. Do wykonania tych wstępnych przemyśleń nie jest konieczny nadzór promotora, bowiem praca dyplomowa stanowi przecież zwieńczenie studiów, oraz okazję do wykazania posiadanego poziomu wiedzy. Skarżący wskazywał, że nie uczestniczył w tym spotkaniu, ponieważ ważyły się losy warunkowego zaliczenia poprzedniego semestru. W aktach sprawy znajduje się pozytywna dla skarżącego decyzja w tym przedmiocie wydana [...] r. W aktach nie ma potwierdzenia odbioru tejże decyzji. Niemniej jednak sam skarżący nie podał, jakoby promotor go nie wpuścił na zajęcia wobec braku warunkowego zaliczenia poprzedniego semestru, zatem przyjąć należy, że skarżący się na nie po prostu nie stawił. Strony zresztą zgodnie wskazywały, że do pierwszego spotkania skarżącego z promotorem doszło w grudniu 2018 r. Sąd zdaje sobie sprawę z tego, że warunkowy wpis na kolejny semestr studiów rodzi znaczne dolegliwości dla studenta, bowiem musi on nie tylko pracować pilnie nad materiałem kolejnego semestru, ale dodatkowo zaliczać zaległości z semestru poprzedniego. Jednakże decydując się na złożenie podania o warunkowy wpis na kolejny semestr to student musi być tego świadomym i na to się godzić. To student musi dołożyć wszelkich starań, by tym obowiązkom podołać dokładając najwyższej staranności, by zasłużyć na miano absolwenta uczelni wyższej. Zachowanie skarżącego, który nie stawia się na pierwsze spotkanie z promotorem, a przychodzi doń dopiero z miesięcznym opóźnieniem, w tym przypadku zrodziło opór tegoż promotora przed podjęciem dalszej współpracy ze studentem. W tym zakresie to nauczyciel akademicki w ramach posiadanych kompetencji zadecydował, że upływ miesiąca czasu od chwili, w której student winien stawić się na zajęcia, a dwóch miesięcy od rozpoczęcia roku akademickiego, uniemożliwi prawidłowe przygotowanie pracy dyplomowej. Dość powiedzieć, że do następnego spotkania 14 stycznia 2019 r. skarżący nie poczynił postępu w pracy, stawił się z "tym co miał", co sam zresztą przyznaje. W tych okolicznościach Sąd nie może podważać stanowiska promotora, który posiada wyłączną kompetencję do oceny postępu prac studenta, i który mógł stwierdzić, że student z wykonaniem pracy nie zdąży. A skoro tak się stało, to promotor był uprawniony do tego, by przedmiotu nie zaliczyć i wpisać ocenę niedostateczną. Odnośnie tej kwestii należy wyjaśnić, że niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że ocena ta nie mogła być wystawiona przed przedłużeniem sesji egzaminacyjnej. Nie jest obowiązkiem nauczyciela akademickiego wpisanie oceny niedostatecznej do indeksu czy karty oceny postępów w nauce, by możliwym było skreślenie studenta z listy studentów. To obowiązkiem studenta jest uzyskanie oceny pozytywnej. Przyjęcie koncepcji skarżącego prowadziłoby w pewnych sytuacjach do niemożności skreślenia studenta z listy nawet wtedy, gdy tenże student nie zaliczyłby przedmiotów wymaganych programem studiów. Skarżący odbył konsultacje z wykładowcą, ten nie zaakceptował jego projektu i wskazał kierunki koniecznych zmian. Niezależnie od tego, czy wykonanie tych zmian było niemożliwe w czasie od 14 stycznia 2019 r., czy też skarżący po prostu ich nie wykonał z innych przyczyn spowodowało brak możliwości zaliczenia przedmiotu. Oceny tej nie zmienia fakt, że nie doszło do przedłużenia sesji egzaminacyjnej. Wskazać bowiem należy, że przedłużenie sesji egzaminacyjnej nie jest obowiązkiem uczelni. Sąd nie znalazł podstaw, by dopatrzyć się wadliwości w decyzji o nieprzedłużeniu sesji egzaminacyjnej w roku akademickim 2018/2019. Skarżący złożył dwa podania o przedłużenie sesji i o przedłużenie terminu do złożenia pracy dyplomowej. Na podaniu o przedłużenie terminu do złożenia projektu widnieje zgoda na przedłużenie do [...]r., a następnie zapisek o wpisanej ocenie niedostatecznej z przedmiotu i braku podstaw do przedłużenia terminu złożenia projektu inżynierskiego. Na drugim podaniu o przedłużenie sesji wpisano brak zgody z uwagi na ocenę niedostateczną z przedmiotu Dyplom inżynierski. A skoro tak, to widać Dyrektor Instytutu [...] znała sytuację studenta i wiedziała o uzyskanej ocenie niedostatecznej. Ponadto w decyzji z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję o niewyrażeniu zgody na przedłużenie sesji organ wskazał, że ocena niedostateczna została wystawiona w dokumentach prowadzącego przedmiot z zachowaniem terminu wynikającego z organizacji roku akademickiego, tj. do [...] r. Wpis do indeksu został dokonany z chwilą przedstawienia indeksu przez studenta. Uzyskanie zgody na przedłużenie sesji nie jest obligatoryjne i jest uzależnione od spełnienia przesłanek w postaci pozytywnej opinii prowadzącego zajęcia, a takowej brak oraz złożenia wniosku o przedłużenie sesji do dnia 16 lutego 2019 r. Skarżący zaś z tym wnioskiem wystąpił dopiero 18 lutego 2019 r. Sąd nie znalazł zatem podstawy do stwierdzenia, że decyzja odmawiająca przedłużenia sesji jest wadliwa. Jeszcze raz należy podkreślić, że to student ma wykazać to, że posiadł wiedzę niezbędną do zaliczenia przedmiotu w oznaczonym terminie, a nie organ, że student takiej wiedzy nie zdobył. W niniejszej sprawie istotne jest również i to, że to promotor ustala harmonogram prac i na bieżąco kontroluje postępy studentów. Jeżeli zaś skarżący stawił się u promotora z miesięcznym opóźnieniem, to ilość spotkań z promotorem przewidziana do zakończenia semestru mogła być niewystarczająca do prawidłowego przygotowania pracy. Sam promotor zresztą w grudniu tej współpracy ze skarżącym podjąć nie chciał stwierdzając przecież, że wymagana jest zgoda na specjalny tryb zaliczenia pracy dyplomowej. Podobnie nie chciał przeprowadzić konsultacji w styczniu, lecz uczynił to na wyraźne żądanie studenta. Jednak i w tej dacie postępu prac promotor nie zaakceptował wykazując stosowne uchybienia. W konsekwencji organ był uprawniony do odmowy przedłużenia sesji egzaminacyjnej, ponieważ student nie przedłożył tej pracy w wymaganym terminie i uzyskał ocenę niedostateczną. Z tych względów jako niezasadne muszą jawić się zarzuty dotyczące gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie. Przesłuchanie wykładowców Uczelni nie zmieniłoby ustaleń faktycznych nawet, jeśli skarżący w tym przesłuchaniu by uczestniczył. Nie ma również racji skarżący stwierdzając, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. W poprzednio wydanym w sprawie wyroku Sąd wskazał niezbędne elementy uzasadnienia decyzji administracyjnej. Sąd ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że uzasadnienie decyzji spełnia wymagania wyznaczone poprzednio zapadłym w sprawie wyrokiem. Organ wskazał na te okoliczności, które legły u podstaw decyzji oraz wskazał przepisy prawa materialnego, przez pryzmat których ten stan faktyczny podlega ocenie. W konsekwencji nie doszło również do przekroczenia granic uznania administracyjnego, o którym mowa w art. 108 ust. 2 pkt 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Organ bowiem wbrew twierdzeniom skargi przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym dla oceny przesłanek do skreślenia skarżącego z listy studentów. Nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zarzuty bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana jest decyzja rozstrzygająca sprawę co do istoty, a nie przewlekłość postępowania, czy bezczynność organu. Odnosząc się do zarzutu o wadliwości doręczeń dokonywanych z pominięciem pełnomocnika wskazać należy, że jest on niezasadny. Przede wszystkim skarżący powołuje się na pełnomocnictwo złożone do sprawy o ponaglenie. W aktach niniejszej sprawy pełnomocnictwa brak, a zatem pełnomocnik nie dopełnił obowiązku z art. 33 § 3 kpa, który obliguje do dołączenia do akt oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa. Ponadto nawet gdyby uznać, że strona działała przez pełnomocnika i w tym postępowaniu, to doręczenie korespondencji z pominięciem pełnomocnika należy uznać za skuteczne, bowiem strona w odpowiedzi na otrzymywane pisma z zachowaniem terminów ustawowych podejmowała przewidziane prawem reakcje. W tej materii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn.. akt II GSK 1049/20 stwierdzając, iż na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji doręczona stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a w szczególności, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego. Koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu, o którym mowa w art. 110 kpa. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Odnosząc się do stwierdzeń skarżącego o interesie społecznym przemawiającym za uchyleniem decyzji to podać należy, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że interes społeczny rozumiany również jako interes społeczności akademickiej wymaga, aby naukę na kolejnym etapie studiów kontynuowały osoby, które opanowały wymagany materiał w co najmniej minimalnym stopniu. Interes wszystkich członków społeczności akademickiej w kontekście prezentowania przez studentów odpowiedniego poziomu opanowania materiału objętego programem studiów przekłada się to na renomę uczelni, wartość niematerialną dyplomu ukończenia studiów na tej uczelni oraz pozycję rynkową jej absolwentów. Nie jest zatem tak, jak tego chce skarżący, że interes uczelni wymaga, by umożliwić mu dokończenie studiów. Uczelnia bowiem ma przekazać wiedzę na najwyższym poziomie tak, by jej absolwenci radzili sobie z problemami, które spotkają ich w przyszłym życiu zawodowym. Co więcej – w interesie samego skarżącego jest dokończenie studiów i sporządzenie pracy wieńczącej jego dotychczasowe osiągnięcia. To sporządzając pracę z zachowaniem odpowiedniej metodyki działania wykorzysta w praktyce to, czego uczył się na wcześniejszych latach. Skarżący bowiem studiował [...], zatem musi prezentować poziom wiedzy gwarantujący z jednej strony bezpieczeństwo użytkowników jego przyszłych zrealizowanych projektów, a z drugiej strony zachowanie właściwych rozwiązań urbanistycznych przestrzeni, które zaaranżuje. W interesie studenta nie leży bowiem dokończenie uczelni na siłę, lecz uzyskanie wiedzy przewidzianej programem studiów. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.