III SA/Gl 403/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: podatku akcyzowego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...]zł (słownie: [...]złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Skargą z [...] r. A. T. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Pismem z [...] r. pełnomocnik skarżącego wycofał wniesioną skargę oraz wniósł o zwrot uiszczonego wpisu na rachunek swojego mandanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli zaś art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Ponadto mając na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) powoływanej ustawy należało zwrócić stronie cały uiszczony wpis, bowiem przepis ten stanowi, że stronie należy z urzędu zwrócić opłatę od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Reasumując zatem powyższe okoliczności faktyczne i prawne należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji.