III SA/Gl 405/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej) postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe dotyczące skargi "A" sp. z o.o. w K. (zwana dalej "A" sp. z o.o. lub Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie gier losowych (kary pieniężnej). Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. “A" sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata W. K., złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się na przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pytanie prawne dotyczące zgodności z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Stwierdził, iż w jego ocenie, następstwem zawieszenia postępowania winno być wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w związku z poważnymi wątpliwościami konstytucyjnymi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, wskutek wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej, pozostaje realne i prawdopodobne. Pełnomocnik Spółki podniósł także, iż z uwagi na charakter prowadzonej działalności przez Stronę skarżącą oraz stanowisko organów celnych, zakarżona decyzja jest jedną z wielu decyzji nakładających na “A" sp. z o.o. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a w związku z tym, że kara pieniężna dotycząca jednego automatu wynosi 12.000,00 zł, a łącznie egzekwowane kwoty stanowią jej zwielokrotnienie, pełnomocnik zwrócił uwagę, że zachodzą utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej, mogące spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Taka sytuacja, zdaniem pełnomocnika, uzasadnia wstrzymanie wykonia zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojego stanowiska pelnomocnik Spółki przywołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. I GSK1473/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały jednak, w rozpoznawanej sprawie wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy P.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Sytuacja finansowa Spółki nie została wszakże w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić jakie aktualnie Spółka osiąga dochody i jaki poniosła uszczerbek w wyniku nałożenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez zapłatę kary pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Majc na uwadze powyzsze okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowiono jak na wstępie.