III SA/Gl 409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik- Bury, Sędzia WSA Barbara Orzepowska- Kyć, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi Miasta M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Miasto M. reprezentowane przez doradcę podatkowego P. M. , pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] , nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 30 września 2014 r., znak: [...] w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty we wnioskowanej wysokości za lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2009 r. oraz określenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. w wysokości [...] zł, za sierpień 2009 r. w wysokości [...] zł, za wrzesień 2009 r w wysokości [...] zł, za listopad 2009 r. w wysokości [...] zł, za grudzień 2009 r w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował fakt, że w przedmiotowych okresach rozliczeniowych Miasto M. zaewidencjonowało, jako własny obrót, czynności wykonane przez placówki oświatowe, będące jednostkami budżetowymi Miasta M. oraz odliczyło podatek naliczony z faktur dokumentujących m. in. wydatki związane z budową hali sportowej II Liceum Ogólnokształcącego w M. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uznał, iż jednostki budżetowe są odrębnymi od Miasta M. podatnikami podatku VAT i stwierdził, że Miasto M. bezzasadnie wystawiało faktury VAT dokumentujące czynności wykonywane przez placówki oświatowe, będące odrębnymi podatnikami podatku VAT. Stanowisko organu pierwszej instancji podtrzymał w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej w K. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13.06.2008 r., I FZ 221/08) czy postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 P.p.s.a.). Zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, ale nie może być dowolne. Winno być uzasadnione względami wskazanymi wyżej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wziął pod uwagę znaną mu z urzędu okoliczność skierowania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 10 grudnia 2013 r. o sygn. akt I FSK 311/12, (postępowanie toczący się przed Trybunałem Sprawiedliwości w sprawie C-276/14) pytania dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego o treści" czy w świetle art. 4 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana - Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy". Sąd stanął na stanowisku, iż wyrok Trybunału Sprawiedliwości ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem mając na uwadze argumentację Strony skarżącej, uzasadnienia decyzji wydanych przez organy administracji oraz charakter przedmiotu sprawy, dla jej rozpoznania niezbędne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do zagadnienia, czy jednostki budżetowe organów samorządu terytorialnego nie mogą być traktowane jako odrębni podatnicy podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.