III SA/Gl 41/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 18 listopada 2011 r. stronie skarżącej M. K. została doręczona decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W końcowej części uzasadnienia tej decyzji zostało zawarte prawidłowe pouczenie strony o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona została pouczona o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach od powyższej decyzji w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia oraz, że skarga do Sądu ma być wniesiona za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W dniu 13 grudnia 2011 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym skargę, jednak skarga ta nie została wniesiona do organu, który ją wydał, tj. do Dyrektora Izby Celnej w K., lecz bezpośrednio do tutejszego Sądu. W tym stanie rzeczy, skarga została wpisana do dziennika Korespondencji Ogólnej Wydziału III tutejszego Sądu i przesłana następnie w dniu 28 grudnia 2011 r. do Dyrektora Izby Celnej w K., celem zachowania trybu wnoszenia skargi na decyzję organu do sądu administracyjnego. Organ drugiej instancji skargę otrzymał w dniu 29 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej P.p.s.a. – skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie art. 54 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 18 listopada 2011 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie, terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin do prawidłowego wniesienia skargi upłynął więc w dniu 19 grudnia 2011 r. Strona skarżąca wniosła skargę od decyzji organu podatkowego w dniu 13 grudnia 2011 r., a więc przed upływem trzydziestodniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. – wniosła ją jednak bezpośrednio do Sądu, z pominięciem przewidzianego przez ustawę pośrednictwa organu, którego akt jest przedmiotem skargi. Skarżący nie zachował więc w przedmiotowej sprawie trybu wnoszenia skargi unormowanego w art. 54 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na akt administracyjny wnosi się do sądu administracyjnego, lecz za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt administracyjny. Okoliczność ta nie może stanowić jednak samoistnej przesłanki odrzucenia skargi. W takim przypadku należy ocenić terminowość skargi według daty wpływu skargi do organu. Strona skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie oraz trybie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Pouczenie to zamieszczone zostało w końcowej części uzasadnienia do zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł skargę w ustawowym terminie, wniósł ją jednak bezpośrednio do tutejszego Sądu, a nie do organu drugiej instancji, który wydał zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji w celu zachowania trybu wnoszenia skargi Sąd przesłał skargę organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarga strony skarżącej została przekazana w dniu 28 grudnia 2011 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. Ta data stanowi więc datę wniesienia skargi na przedmiotową decyzję do tutejszego Sądu, ponieważ właśnie w tej dacie skarga została skierowana do właściwego podmiotu. W takiej sytuacji terminowość skargi należy oceniać według daty przekazania skargi do organu odwoławczego. Jak już wyżej wskazano wpływ skargi do organu odwoławczego nastąpił już po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie został zachowany przez stronę skarżącą termin do wniesienia skargi. W związku z powyższym, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.