III SA/Gl 410/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oddala sprzeciw. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako SKO) działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity - Dz.U. z 2018 r., poz. 570) i art 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. dalej jako kpa), po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako strona, skarżąca) od decyzji nr [...], wydanej w dniu [...] r. przez działającego z upoważnienia Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. - Wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. w przedmiocie odmowy przyznania stronie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID -19 na posiedzeniu w dniu [...]r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. decyzją z dnia [...] r. (doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu [...]r.) odmówił stronie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych /dalej: "FGŚP"/ na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID - 19 (tj. dofinansowania, o którym mowa w art. I5gg ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa C0VID-19"). Wniosek strony dotyczył dofinansowania w łącznej kwocie [...]zł z tytułu 3 miesięcznego ( począwszy od [...]r.) wynagrodzenia za pracę [...] osób (w kwocie [...] zł) oraz składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników (w kwocie [...] zł). Po analizie złożonego przy przedmiotowym wniosku wykazu pracowników oraz wykazu pracowników złożonego przy wcześniejszym wniosku składanych przez stronę do WUP w K., organ stwierdził, że na podstawie wniosku nr [...] Spółka uzyskała już ze środków FGŚP dofinansowanie wynagrodzenia dla [...] pracowników objętych obniżonym wymiarem czasu pracy za okres 3 miesięcy od dnia [...] r. Nadto organ wskazał, że analiza wykazów pracowników załączonych do obu wniosków wykazała, że "niemal wszyscy pracownicy objęci wnioskiem nr [...] (złożonym w trybie art. 15gg ustawy C0VID-19), uzyskali już dofinasowanie za okres 3 miesięcy na podstawie wniosku nr [...] (złożonego w trybie art. 15g ww. ustawy). Zważywszy na powyższy stan faktyczny i treść art. 15gg ust. 6 i 7 oraz art. 15g ust. 16 ustawy COVID-19 uznano, że Spółka nie może otrzymać dofinansowania, ponieważ we wniosku nr [...] z dnia [...]r. domagała się wypłaty świadczenia w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy tj., z tytułu dofinasowania do wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne należnych od tych wynagrodzeń, co do których to pracowników otrzymała już dofinansowanie na podstawie art. 15g powoływanej ustawy. Od decyzji organu pierwszej instancji, spółka wniosła odwołanie. Po jego rozpoznaniu, w uzasadnieniu decyzji SKO omówiono szczegółowo regulacje prawa materialnego znajdujące zastosowanie w sprawie, a to art. 15g i art. 15gg ustawy COVID. Na tej podstawie organ uznał, że świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia. Zważywszy art. 15gg ust. 7 ustawy C0VID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych bezwzględnie musi być ustalone czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawało, że Spółka w okresie wcześniejszym na podstawie wniosku nr [...] otrzymała z WUP w K. dofinansowanie wynagrodzeń [...] pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia C0VID-19 oraz składek na ubezpieczenia społecznej - o którym mowa w art. 15g ustawy C0VID-19 - na okres 3 miesięcy (od [...]r.). Zdaniem organu pojęciu "takich samych tytułów wypłat" należy przypisach - tak jak też uczynił to organ pierwszej instancji - wynagrodzeniu pracownika i składce na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np., w ramach świadczenia z art. 15g ustawy C0VID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy C0VID-19). Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie jest również istotne to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane przez WUP w K. na podstawie art. 15g ustawy COVID- 19) dotyczyło innego okresu (3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Zdaniem Kolegium powyższe można wywieść wprost (jak czynił to też organ pierwszej instancji) z treści art. 15gg ust. 6 ustawy C0VID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie C0VID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy. Mimo, że pogląd Kolegium Odwoławczego, co do zasady, był zgodny z poglądem organu pierwszej instancji o niemożności łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą z art. 15gg ustawy C0VID-19, to organ odwoławczy postanowił jednak uchylić decyzję organu pierwszej instancji, gdyż jego rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania dotyczyło wszystkich [...] pracowników wskazanych we wniosku i jego załączniku (wykazie pracowników), w sytuacji gdy organ pierwszej instancji sam w swojej decyzji przyznaje, ze tylko "niemal wszyscy pracownicy objęci wnioskiem Nr [...], złożonym w trybie art. 15gg ustawy, uzyskali już dofinansowanie za okres 3 miesięcy na podstawie wniosku nr [...], złożonego w trybie art. 15 g ustawy". Brak pogłębionej analizy w tej sprawie (tj. zestawienia wykazu pracowników z wniosku złożonego [...]r. z wykazem pracowników złożonym przy wniosku o świadczenie z art. 15g ustawy C0VID-19 spowodowało konieczność poczynienia ustaleń przez organ I instancji. Od tej decyzji sprzeciw wniosła strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to: 1. art. 138 § 2 kpa poprzez wydanie Decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do jej wydania, tj. wskazane przez Organ II instancji naruszenia przepisów postępowania i niewyjaśniony zakres sprawy nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy; 2. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niewłaściwe określenie zakresu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nadanie takiego waloru okolicznościom niewpływającym na możliwość ubiegania się o przyznanie Świadczeń, co skutkowało uznaniem, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa; 3. art. 136 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji, w której Organ II instancji takie postępowanie uznał za niezbędne, a jego zakres nie jest znaczny. Nadto strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 4. art. 15gg ust. 6 w zw. z art. 15g ust. 16 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "Ustawa C0VID-19") poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania świadczeń, o których mowa w art. 15gg Ustawy C0VID-19 konieczna jest weryfikacja, na dofinansowanie wynagrodzeń i składek których pracowników Skarżącej i w jakim zakresie przyznano pomoc z art. 15g Ustawy C0VID-19, podczas gdy okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie musi być badana przez organ, w konsekwencji czego jej nieustalenie przez Organ I instancji nie jest przesłanką do wydania przez Organ II instancji decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 kpa; 5. art. 15gg ust. 7 Ustawy C0VID-19 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu że pojęcie "tytułów wypłat" rozumiane powinno być jako synonim pojęcia "wynagrodzenia" lub "składki", podczas gdy prawidłowo interpretowane pojęcie "tytułów wypłat" ma znaczenie węższe i obejmuje "wynagrodzenia" lub "składki" należne w konkretnym miesiącu, co skutkowało uznaniem przez Organ II instancji, że do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania Świadczeń, o których mowa w art. 15gg Ustawy C0VID-19 konieczna jest weryfikacja, na dofinansowanie wynagrodzeń i składek których pracowników Skarżącej i w jakim zakresie przyznano pomoc z art. 15g Ustawy C0VID-19, która to okoliczność przy prawidłowo zinterpretowanym art. 15gg ust. 7 Ustawy C0VID-19 nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie musi być badana przez organ, w konsekwencji czego jej nieustalenie przez Organ I instancji nie jest przesłanką do wydania przez Organ II instancji decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 kpa; Mając to na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i zasądzenie od Organu II instancji na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji naruszało przepis art. 138 § 2 zd. 1 kpa. Zgodnie z nim organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie budzi zatem sporu, że w celu wydania decyzji o takiej treści konieczne było kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: naruszenie przepisów postępowania przez Organ I instancji oraz istotny wpływ na rozstrzygnięcie koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te jednak nie zachodziły, dlatego Organ II instancji nie mógł wydać zaskarżonej Decyzji. Skoro przepisy prawa materialnego pewne okoliczności (uprzednie dofinansowanie) uczyniły indyferentnymi, to Organ I instancji nie miał obowiązku ich badać. Konsekwentnie Organ II instancji nie mógł z uwagi na ich niezbadanie wydać decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. W ocenie skarżącego decyzja narusza także art. 7 i 77 § 1 kpa. Naruszenie tych przepisów polegało na nieprawidłowym określeniu zakresu okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, tj. uznaniu, że organ I instancji zobowiązany był ustalić, którzy z [...] pracowników objętych wnioskiem o przyznanie Świadczeń wskazani byli we wcześniej złożonym wniosku dotyczącym pomocy z art. 15g Ustawy C0VID-19. Ponadto przepisy regulujące przyznanie Świadczeń zawarte zostały w art. 15gg Ustawy C0VID-19, który jedynie w wąskim zakresie, podyktowanym dbałością o zwięzłość aktu prawnego, odsyła do art. 15g Ustawy C0VID-19. Ustawodawca nie dał jednak powodów do utożsamiania tych przepisów, jak również nie dał powodów do utożsamiania pomocy udzielanej na ich podstawie. W konsekwencji błędnej wykładni prawa materialnego organ II instancji uznał, że Organ I instancji nie wyjaśnił zakresu sprawy istotnego dla jej rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy zgromadzony jednak przez Organ I instancji pozwalał na wydanie Organowi II instancji decyzji innej niż decyzja kasatoryjna przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, dlatego - mając na uwadze wyjątkowy charakter tego rodzaju decyzji - winien był wydać decyzję odmiennej treści. W przedmiotowej sprawie Organ I instancji zgromadził bowiem konieczny do rozstrzygnięcia materiał, a nawet - zgodnie z powyższymi wywodami - obszerniejszy. Organ I instancji prowadził bowiem postępowanie dowodowe również w kierunku ustalenia tego, czy wynagrodzenia i składki pracowników objętych wnioskiem o przyznanie Świadczeń na podstawie art. 15gg Ustawy C0VID-19, były wcześniej dofinansowane na podstawie pomocy określonej w art. 15g Ustawy C0VID-19, mimo że takiej przesłanki negatywnej przepisy prawa nie przewidują. Nawet jednak w sytuacji, w której Organ i instancji popełniłby błędy w prowadzonym przez siebie postępowaniu dowodowym, to Organ II instancji jest władny postępowanie to uzupełnić zgodnie z art. 136 § 1 kpa. Co istotne, pomimo użycia przez ustawodawcę zwrotu "może", nie jest to kompetencja czysto fakultatywna. Jeżeli bowiem zakres okoliczności, które zdaniem Organu Il instancji są konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, nie jest znaczny, uzupełnienie materiału jest dla Organu II instancji obowiązkowe (tak: B. Adamiak, (w:) B. Adamiak (red.). Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, art. 136, Nb 4). Skoro zatem zdaniem Organu II instancji w postępowaniu występowały wskazane w uzasadnieniu Decyzji braki, to - mając na względzie ich nieznaczność - Organ II instancji winien prowadzić (uzupełnić) w tym zakresie postępowanie samodzielnie. Uzasadniając naruszenie prawa materialnego w sprzeciwie wskazano, że dla zobrazowania dokonanego przez ustawodawcę zróżnicowania form pomocy określonych w art. 15g i 15gg Ustawy C0VID-19, należy pokreślić, że obie formy pomocy zostały wprowadzone w odrębnych, autonomicznych i niemalże w pełni samodzielnych redakcyjnie artykułach Ustawy C0VID-19. Sama zatem wykładnia systemowa wskazuje na to, że przepisy art. 15g oraz art. 15gg Ustawy C0ViD-19 zostały celowo oddzielone i zgodnie z intencją ustawodawcy regulują one inne instytucje prawne. Mimo że formy wsparcia określone w art. 15g oraz art. 15gg Ustawy C0VID-19 wykazują pewne podobieństwa, to jednak występują pomiędzy nimi fundamentalne różnice. Jedną z nich jest sam tryb udzielania pomocy. W przypadku dofinansowania z art. 15g Ustawy C0VID-19 pomoc przekazywana jest na podstawie umowy zawieranej wedle wzoru udostępnionego przez wojewódzkie urzędy pracy. W konsekwencji ewentualne roszczenia związane z nieprawidłowym wykonaniem umowy dochodzone winny być na drodze postępowania cywilnego, a sam art. 15g Ustawy C0VID-19 nie jest tak szczegółowy jak jej art. 15gg - niektóre kwestie zostały przekazane do umowy. Skutkiem takiej regulacji jest również brak drogi odwoławczej w razie odmowy przyznania pomocy oraz brak kompetencji dla jakiegokolwiek organu do wydania decyzji administracyjnej. W przypadku zaś Świadczeń przyznawanych na mocy art. I5gg Ustawy COVID-19 całe postępowanie w sprawie przyznania pomocy ma charakter czysto administracyjny. Nie dochodzi do zawarcia żadnej umowy dotyczącej przyznania dofinansowania. W związku z tym całość regulacji znajduje się w art. 15gg Ustawy COVID-19, a w razie odmowy przyznania lub obowiązku zwrotu świadczeń wydawana jest decyzja administracyjna, od której służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego. Zatem pierwsza zasadnicza różnica pomiędzy pomocą uregulowaną w art. 15g i 15gg Ustawy COVID-19 polega na odmiennym trybie rozpatrzenia wniosku i przyznania świadczeń. Na odrębność form pomocy przyznawanych na podstawie art. 15g oraz 15gg Ustawy COVID-19 wskazuje również sama treść tych przepisów. Unormowania te są niemal całkowicie autonomiczne i nie wykazują pomiędzy sobą związku. Odesłania zawarte w art. 15gg do art. 15g Ustawy COVID-19 mają charakter wyłącznie techniczny, a ich celem jest przede wszystkim zmniejszenie obszerności aktu prawnego. Biorąc pod uwagę znaczną objętość regulacji tak całej Ustawy COVID-19, jak i jej art. 15g oraz art. 15gg, zastosowanie tego typu odesłań jest jak najbardziej wskazane. Wynika to zresztą z obowiązujących Zasad techniki prawodawczej (załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"; dalej: "ZTP"). Zgodnie z § 156 ust. 1 ZTP w akcie normatywnym można posłużyć się odesłaniami, jeśli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych. Co więcej jednak, ust. 2 § 156 ZTP stanowi, że Jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła". Dokładnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku art. 15gg Ustawy COVID-19. Zastosowana technika legislacyjna ma na celu wyłącznie osiągnięcie skrótowości tekstu, dlatego precyzyjnie wskazano przepisy, do których odsyła (określające definicje czy kryteria pomocy). Zdaniem skarżącego organ II instancji przeprowadził wykładnię art. 15gg ust. 6 w zw. z art. 15g ust. 16 Ustawy COVID- 19 w sposób błędny. W konsekwencji doszedł do wniosku, że w celu rozstrzygnięcia sprawy o przyznanie Świadczeń z art. 15gg Ustawy COVID-19 należy zbadać, którzy z pracowników Skarżącej byli objęci wcześniejszym wnioskiem, złożonym na podstawie art. 15g Ustawy COVID- 19, aby nie doszło do przekroczenia trzymiesięcznego limitu wsparcia. Organ II instancji zgubił jednak z pola widzenia fakt, że zarówno art. 15gg ust. 6 Ustawy COVID- 19, jak i jej art. 15g ust. 16 odwołują się wprost do ustępu pierwszego - ale odpowiednio art. 15gg i art. 15g, czyli artykułów regulujących odrębne rodzaje pomocy. W żaden sposób zaś przepisy te nie odwołują się do siebie wzajemnie. Ustawodawca wprowadził zatem odrębny limit w art. 15gg ust. 6 (dotyczący pomocy, o której mowa w art. 15gg) oraz w art. 15gg ust. 16 (dotyczący pomocy, o której mowa w art. 15g ust. 16). Całkowicie sprzeczna z zasadami wykładni byłaby teza, że odesłanie do ustępu w ramach artykułu odsyła do jakiegokolwiek innego przepisu, niż właśnie ten ustęp tego artykułu. Jest to oczywiste z punktu widzenia fundamentalnych zasad wykładni prawa. Mając to na uwadze skarżąca podkreśliła, że nie otrzymała żadnych środków z tytułu pomocy przewidzianej w art. I5gg Ustawy C0VID-19, jak również - poza wnioskiem, którego dotyczy niniejsze postępowanie - o taką pomoc do tej pory nie wnioskowała. W związku z tym nie ma żadnych podstaw, aby wykluczać możliwość ubiegania się przez Skarżącą o Świadczenia przewidziane w art. I5gg Ustawy COVID-19 twierdząc, że wykorzystała ona przysługujący jej limit. Wobec powyższego pozbawione znaczenia dla sprawy jest to, czy Skarżąca skorzystała - oraz w jakim zakresie - z dofinansowania określonego w art. 15g Ustawy COVID-19. W konsekwencji nietrafne było zdaniem skarżącej wskazanie przez Organ II instancji, że okoliczności te powinny zostać wyjaśnione przez Organ I instancji. Nie ma podstaw, aby organ administracyjny badał okoliczności niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (niewynikające z przepisów prawa materialnego), w konsekwencji czego nie było zatem podstaw do wydania decyzji kasatoryjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Skarżąca wskazała również, że na zakres okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przyjęty przez Organ II instancji miała wpływ również wykładnia pojęcia "tytułów wypłat", użytego przez ustawodawcę w art. 15gg ust. 7 Ustawy COVID-19. Przepis ten wprowadza ograniczenie, zgodnie z którym środki nie mogą być przyznane na cele już dofinansowywane w ramach innego rodzaju pomocy. Zgodnie z nim "podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Organ II instancji zinterpretował ww. przepis jednak nieprawidłowo, co skutkowało uznaniem, że w postępowaniu administracyjnym konieczne jest zweryfikowanie, czy i w jakim zakresie Skarżąca otrzymała wsparcie, także z innego tytułu. W niniejszej sprawie Skarżąca domagała się przyznania Świadczeń na podstawie art. 15gg Ustawy COVID-19 na inny okres, niż uprzednio otrzymana pomoc określona w art. 15g Ustawy COVID-19. W konsekwencji nie zachodzi ryzyko, że przyznając dofinansowanie naruszony zostanie zakaz określony w art. 15gg ust. 7 Ustawy COVID-19 - tytułu wypłat będą bowiem różne. Organ I instancji nie musiał zatem weryfikować, w odniesieniu do którego dokładnie pracownika Skarżąca skorzystała wcześniej z pomocy, gdyż - po ustaleniu, że wniosek dotyczy innych miesięcy, nie było możliwe naruszenie ww. zakazu. W związku z tym wydanie Decyzji określonej w art. 138 § 2 kpa nie było dopuszczalne. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Zakres rozpoznania sprzeciwu wyznacza przepis art. 64e ppsa, stanowiąc, iż rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że organ odwoławczy wyda powyższą decyzję, gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki: po pierwsze - postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, a po drugie - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania jej sprawy do ponownego rozpatrzenia dojdzie, gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., 2017, s. 728–729; zob. także J.P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. [w:] Analiza i oceny zmian Kodeksu postępowania administracyjnego w latach 2010–2011, red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231). Wystąpienie podanych wyżej naruszeń przepisów postępowania niewątpliwie spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący we wniesionym sprzeciwie argumentował, że dla rozstrzygnięcia zakresu ustaleń faktycznych, jakie należy poczynić istotne znaczenie ma dokonanie prawidłowej wykładni przepisów art. 15g oraz art. 15gg ustawy COVID-19. Spór bowiem koncentruje się wokół dopuszczalności przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W ocenie organu strona nie może otrzymać dofinansowania do wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne należnych od tych wynagrodzeń, z jakich otrzymała już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w trybie art. 15g ustawy. Maksymalny dopuszczalny przez ustawę okres pomocy wynosi 3 miesiące. Mając na uwadze, że strona uzyskała już ze środków Funduszu dofinansowanie wynagrodzeń za okres 3 miesięcy, wypłata świadczeń z tego tytułu na kolejne okresy - w ocenie organu – jest niemożliwa. W decyzji SKO wskazano na konieczność dokładnego ustalenia grupy pracowników, na rzecz których strona uzyskała już dofinansowanie na podstawie poprzednio złożonego wniosku. To bowiem jest niezbędne do ustalenia, czy zakresy wniosków pokrywają się. Strona skarżąca zaś wywodzi, że dofinansowania przyznawane na podstawie art. 15g ustawy COVID nie wyklucza uzyskania dofinansowania na podstawie art. 15gg tejże ustawy. A skoro tak, to czynienie ustaleń w zakresie wskazanym przez SKO nie znajduje uzasadnienia w omawianych przepisach ustawy COVID. Dokonanie wykładni przepisów art. 15g i 15gg ustawy COVID-19 w zakresie, w jakim żąda tego skarżący doprowadziłoby do rozstrzygnięcia istoty sporu między stronami. Taki spór jednak może zostać rozstrzygnięty wyłącznie w trybie wniesienia skargi do Sądu od decyzji wydanej w wyniku rozpoznania istoty sprawy. Wskazanie bowiem Sądu co do tego, czy należy w sprawie ustalić zakres pracowników objętych wcześniejszym wnioskiem o dofinansowanie, czy też nie, musiałoby zostać poprzedzone wykładnią przepisów ustawy COVID i ustaleniem, czy wcześniej uzyskane dofinansowanie wyklucza złożenie kolejnego wniosku. Nie ulega jednak wątpliwości, że jest to istota sporu merytorycznego między stronami, który nie podlega osądowi w trybie sprzeciwu. W tym trybie Sąd bada wyłącznie to, czy braki w materiale dowodowym są na tyle istotne, że niemożliwym było ich usunięcie przez organ odwoławczy. Badanie to, owszem, pozostaje ściśle powiązane z interpretacją przepisów prawa materialnego, bowiem to te przepisy wyznaczają zakres okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Chodzi tu jednak o interpretację przedstawioną przez organ w decyzji, bo tej w ramach rozpoznania sprzeciwu Sąd dokonać nie może. Jeżeli zatem organ I instancji stanął na stanowisku, że wcześniejsza wypłata dofinansowania na rzecz określonej grupy pracowników wyklucza wypłatę dofinansowania dla pracowników objętych rozpoznawanym wnioskiem, to zadaniem organu było ustalenie, czy pracownicy wchodzący w zakres tychże grup są ci sami. Tych ustaleń jednak w decyzji pierwszoinstancyjnej zabrakło, na co słusznie zwróciło uwagę SKO. Dlatego słusznie organ odwoławczy uznał wystąpienie istotnego braku postępowania dowodowego, powodującego konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. To zadaniem organu pierwszej instancji jest ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem w decyzji organ pierwszej instancji z jednej strony powołuje przepis art. 15gg ust. 7 ustawy COVID, który jego zdaniem wyklucza możliwość uzyskania dofinansowania w przypadku wcześniejszego otrzymania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników, a z drugiej strony odwołuje się do nieprecyzyjnego stwierdzenia o niemal wszystkich pracownikach, na rzecz których już wsparcie wypłacono. Organ zatem winien tą kwestię rozstrzygnąć jednoznacznie, tj. czy uważa, że wcześniejsza pomoc dla prawie wszystkich pracowników wyklucza w ogóle kolejną pomoc lecz z innej podstawy prawnej, czy też uważa, że kolejna pomoc jest dopuszczalna, jednakże wyłącznie w zakresie tych pracowników, na rzecz których strona wsparcia wcześniej nie otrzymała. To zaś determinuje poczynienie ustaleń co do tego, czy zakresy pracowników objętych wsparciem pokrywają się. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 ppsa. ----------------------- 10