III SA/Gl 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. [...] przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. Dnia 30 listopada 2011 r. Spółka z o.o. "A" w C. za pośrednictwem pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na interpretację indywidualną wydaną przez Ministra Finansów z dnia 9 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarga została jednak nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., czyli po upływie terminu do jej wniesienia (termin upływał [...] r.). Postanowieniem z 30 marca 2012 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę "A" Sp. z o.o. w C. . Rozstrzygnięcie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony [...] r. Pismem z [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku tym stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego, gdyż powodem uchybienia tego terminu było niezawinione przeoczenie przez pracownika skarżącego odpowiedzialnego za odbiór korespondencji doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. - w dniu [...] r. i zaewidencjonowanie tej odpowiedzi w dzienniku korespondencji dnia [...] r. Ponadto poinformował, że dnia [...] r. listonosz doręczył skarżącemu kilkanaście przesyłek. Pracownik odpowiedzialny za odbiór korespondencji pozostawił doręczone przesyłki na swoim biurku wśród innych dokumentów. Pracownik przystąpił do wpisywania przesyłek do dziennika korespondencji wpisując na nich datę wpływu. Tego dnia jednak pracownik był, jak podkreśliła strona, obciążony wieloma obowiązkami związanymi z czynnościami administracyjnymi, m.in. z uwagi na fakt, że był to ostatni dzień miesiąca, a dodatkowo ostatni dzień przed świętem 1 listopada. W związku z tym, nadmiar obowiązków spowodował nieumyślne pozostawienie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. na biurku bez odnotowania jej w dzienniku korespondencji oraz bez opatrzenia jej datą wpływu, która wskazywałaby na dzień doręczenia. Dnia [...] r. pracownik będąc przeświadczony o tym, że dnia [...] r. w dzienniku korespondencji zaewidencjonowane zostały wszystkie doręczone tego dnia przesyłki, uznał, że pozostawiona na biurku przesyłka w postaci odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. wpłynęła do strony dnia [...] , dlatego też zarejestrował ją właśnie z tą datą. W konsekwencji skarżący, a następnie jego pełnomocnik trwali w przeświadczeniu, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg dnia 3 listopada 2011 r., a upływa dnia 2 grudnia 2011 r., czyli w dniu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na koniec, pełnomocnik stwierdził, że działanie pracownika nie było umyślne, ani w żaden sposób zamierzone, a jedynie wynikało z nadmiaru obowiązków, które na nim ciążyły w dniu kiedy doręczono wskazane uprzednio pismo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu do dokonania danej czynności, jeżeli strona nie dokonał jej w terminie bez swojej winy. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosek składa się do Sądu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie. W ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła twierdzeń, iż przekroczenie terminu do wniesienia skargi nie było spowodowane okolicznościami przez nią zawinionymi. W rozpoznawanej sprawie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została opatrzona złą datą wpływu przez pracownika strony zajmującego się rejestracją wpływu korespondencji. Jednakże o braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się takie przeszkody od strony niezależne, jak na przykład mylne pouczenie o środkach zaskarżenia, przerwę w komunikacji, nagłą chorobę wnioskodawcy która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. Strona jako przyczynę uchybienia terminu wskazała błąd pracownika zajmującego się rejestrowaniem poczty, który to opatrzył odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datą [...] zamiast [...] r., a to spowodowało uchybienie termu do wniesienia skargi (skarga została nadana w urzędzie pocztowym [...] r., a termin upływał [...] r.). Sąd uznał, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Niewłaściwa rejestracja pisma, choć nie nastąpiła bezpośrednio z winy strony skarżącej to jednak przez zatrudnionego przez nią pracownika upoważnionego do wykonywania określonych czynności, w tym przypadku rejestrowania wpływu korespondencji. Z kolei argument dotyczący zbytniego obciążenia pracownika jest konsekwencją podziału obowiązków przyjętych przez Stronę, która ponosi ryzyko niewłaściwego rozkładu pracy. Na koniec należy zwrócić uwagę, że od momentu zarejestrowania omawianego pisma upłynęło wystarczająco dużo czasu, aby pełnomocnik który zajmował się sporządzeniem skargi w trakcie jej przygotowania zorientował się o niewłaściwym datowaniu wpływu tego pisma. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.