III SA/Gl 426/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wymiarze należności celnej postanawia: odrzucić skargę. Dnia [...] r. (data nadania w Urzędzie Poczty) strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...] uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane w dniu [...] sierpnia 2002 r. na j.d.a. SAD o nr [...]. Zaskarżoną decyzję zawierającą prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego doręczono skarżącemu w dniu [...] r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy /k-61/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (...). Jednocześnie art. 52 § 1 i 2 tej ustawy stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja organu celnego pierwszej instancji, tj. Dyrektora Izby Celnej w K., od której przysługiwał skarżącemu zwykły środek zaskarżenia w postaci odwołania do tego samego organu, tj. Dyrektora Izby Celnej w K. - zgodnie z art. 2621 § 1 Kodeksu celnego – spowodowała, że jego skargę uznać należało w świetle cyt. wyżej przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy za niedopuszczalną. Przysługujący skarżącemu tok instancji – mimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania – nie został bowiem przez niego wyczerpany. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy wniesioną przez R. P. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.