III SA/Gl 426/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Miasta Tychy z dnia 12 grudnia 2019 r. nr XIV/287/19 w przedmiocie określenia kryteriów stosowanych w rekrutacji do przedszkola i oddziału przedszkolnego oddala skargę. Na sesji 19 grudnia 2019 r. Rada Miasta Tychy (dalej Gmina) podjęła uchwałę nr XIV/287/19 w sprawie zmiany Uchwały Nr XLIV/724/18 Rady Miasta Tychy z dnia 25 stycznia 2018 w sprawie określenia kryteriów branych pod uwagę na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego do publicznego przedszkola i oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej w Tychach oraz liczby punktów za te kryteria i dokumentów niezbędnych do potwierdzenia spełniania poszczególnych. Zgodnie z § 1 tej uchwały w uchwale zmienianej § 1 otrzymał brzmienie: Określa się następujące kryteria na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego do publicznego przedszkola i oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej w Tychach oraz ich wartość przez przyznanie odpowiedniej liczby punktów: 1. kandydat objęty obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego – 40 pkt 2. kandydat, którego oboje rodziców pracuje lub studiuje w systemie dziennym – 20 pkt. 3. kandydat, który ma wykonane obowiązkowe szczepienia ochronne lub posiada długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego – 9 pkt, 4. kandydat, którego rodzeństwo kontynuuje edukację przedszkolną w tym samym Przedszkolu, edukację szkolną w tej samej szkole, zespole szkolno- przedszkolnym - 5 pkt, 5. kandydat, dla którego wybrane przedszkole jest przedszkolem położonym najbliżej miejsca jego zamieszkania – 3 pkt Pkt 4 dotyczy również oddziałów przedszkolnych. Natomiast w § 2 w ust, 1 dodano pkt 3 w brzmieniu: "3) kryterium nr 3 oświadczenie rodziców o odbyciu przez dziecko obowiązkowych szczepień lub o posiadaniu długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia'. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Tychy, a jej wejście w życie ustalono na 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. Wojewoda Śląski w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagał się stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w całości jako sprzecznej z art. 131 ust. 4 i ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm.) w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r, (Dz. U, z 1997 r., nr 78 poz. 483 ze zm.), dalej jako "Konstytucja RP". W uzasadnieniu skargi wskazano na art. 31 Prawa oświatowego i wynikające z niego uprawnienie do korzystania z wychowania przedszkolnego oraz jego zakres w zależności od wieku dziecka. Przepisy te są skorelowane z obowiązkiem gminy do zapewnienia realizacji uprawnień określonych w ustępie 4 i 6 Prawa oświatowego (art. 31 ust. 8 ustawy). Uprawnienie do realizacji wychowania przedszkolnego na równych warunkach dotyczy wszystkich dzieci w wieku 3-6 lat, nie premiując dzieci zobowiązanych do odbycia rocznego przygotowania przedszkolnego (art. 32 Konstytucji). Przyznanie lub odmowa przyznania punktów w drugim etapie rekrutacji od spełnienia kwestionowanego kryterium jest złamaniem tej zasady. Dodatkowo wskazał, iż liczba punktów przyznanych za spełnienie kwestionowanego kryterium (40 punktów) przewyższa sumę punktów, jakie można uzyskać za łączne spełnienie pozostałych kryteriów naboru (37 punktów). Zatem niespełnienie tego jednego kryterium ma znaczny wpływ na wynik całego postępowania rekrutacyjnego. Ponadto, w ocenie organu nadzoru, Rada wśród kryteriów rekrutacji wskazała, iż kandydat, którego oboje rodzice pracują lub studiują w systemie dziennym otrzyma 20 pkt. Z spełnienie tego kryterium w sposób istotny narusza przepis art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego nakładający na radę obowiązek określenia kryteriów "z uwzględnieniem zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych". Wskazując w 1 uchwały w pozycji 2 tabeli na oboje rodziców Rada w sposób nieuprawniony zawęziła zakres podmiotowy stosowania ustanowionych kryteriów, wyłączając z nich osoby samotnie wychowujące dzieci. Wbrew intencjom prawodawcy doprowadziło to do sytuacji, w której kandydaci posiadający oboje rodziców, będą traktowani w sposób preferencyjny w stosunku do kandydatów wychowywanych samotnie przez jednego z rodziców. Konieczność brania pod uwagę sytuacji rodziców samotnie wychowujących dzieci wynika wprost z zapisów ustawy, a Rada Miasta dyspozycji tej nie wypełniła. Przekroczenie przez Radę Gminy kompetencji przy uchwalaniu uchwały, jak i niewypełnienie w całości delegacji ustawowej powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością uchwały. Przyjęty przez Radę sposób określenia kryterium drugiego etapu postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli pozostaje w oczywistej kolizji z generalną zasadą równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Nadmierny jest również wymóg poddania dziecka obowiązkowym szczepieniem ochronnym, a kwestie te regulują przepisy ustawy z 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2019r. poz. 1239 ze zm.). Generalnie gmina jako podmiot samodzielny posiada pewną dowolność w ustalaniu kryteriów rekrutacyjnych do przedszkoli publicznych. W związku z tym może ona swobodnie ustalić, jakie grupy podmiotów (charakteryzujące się jakimi cechami) i w jakich przypadkach, będą korzystały z pierwszeństwa przyjęcia do przedszkoli publicznych, Niemniej jednak, w całej tej dowolności organ prowadzący nie może pomijać powyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Tymczasem, w opinii organu nadzoru, wyżej wskazane kryterium w żaden sposób nie spełnia przesłanek ustawowych. Trudno bowiem uznać, że oświadczenie o odbyciu obowiązkowych szczepień przez dziecko lub ich długotrwałe odroczenie ma na celu uwzględnienie potrzeb dziecka ubiegającego się o miejsce w przedszkolu, czy też potrzeb jego rodziny. Kwestia ta nie może być też rozpatrywana w kategorii lokalnych potrzeb społecznych. Wreszcie wpisów potwierdzających wykonanie szczepienia ochronnego dokonuje się w dokumentacji medycznej osoby szczepionej (art. 17 ust. 8 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych uI ludzi), zaś zgodnie z art. 9 usta 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Uchwała w sposób nieuzasadniony różnicuje dzieci ubiegające się o miejsce w przedszkolu, co w konsekwencji narusza zasadę równości zawartą w art. 32 Konstytucji. Wymóg składania oświadczenia o poddaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym w istocie ma na celu wyegzekwowanie tego obowiązku. Prawo oświatowe nie służy jednak tym celom, a rekrutacja do przedszkoli nie może zastępować narzędzi służących do wyegzekwowania obowiązku szczepień. Wymóg ten narusza zasadę ochrony prywatności zawartą w art. 51 Konstytucji. Z tych przyczyn Rada Miasta nie miała kompetencji do stanowienia praw w tym zakresie, tym bardziej, że dotyczyły reguł rekrutacji w drugim etapie. W odpowiedzi na skargę Gmina Tychy wniosła o jej oddalenie podtrzymując zajęte stanowisko i nie znajdując uznania dla argumentacji skarżącego. Odnośnie kryterium nr 1 objęcia obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego nie można z góry wykluczać, że kryterium w postaci obowiązku odbycia rocznego przygotowania przedszkolnego albo odroczonego obowiązku szkolnego nie może znaleźć swojego umocowania w ustawowej przesłance. Tym bardziej, że wiek tych dzieci jest z natury rzeczy jedynie okolicznością towarzyszącą, jak w każdym innym kryterium rekrutacyjnym, w tym również w odniesieniu do pozostałych kryteriów określonych w uchwale. Zasada równości wobec prawa określona w tym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego. Orzecznictwo Trybunału w tym zakresie, powstałe w okresie przed konstytucyjnym, pozostaje aktualne po wejściu w życie Konstytucji z 2 kwietnia 1997 r. (por. wyrok z 16 grudnia 1997 r., sygn. K 8/97, OTK ZU nr 5-6/1997, poz.70). Zgodnie z dotychczasowym dorobkiem Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości wobec prawa polega na tym, aby wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu były traktowane równo, bez dyskryminowania i faworyzowania (por. np. orzeczenie z 9 marca 1988 r., sygn. U 7/87, OTK w 1988 r., poz. 1; wyroki z: 21 czerwca 2001 r., sygn. SK 6/01, OTK ZU nr 5/2001, poz. 121; 24 października 2005 r., sygn. P 13/04, OT K ZU nr 9/A/2005, poz. 102 i 11 grudnia 2006 r., sygn. SK 15/06, OTK ZU nr 11/A/2006, poz. 170). Problemem w opisywanej sprawie, w ocenie Gminy jest nie wiek rozpoczęcia edukacji, ale dostępność placówki oświatowej danego typu. Roczne przygotowanie przedszkolne, pod względem cech istotnych, nie różni się od nauki w szkole podstawowej lub średniej. Obowiązek odbycia rocznego przygotowania przedszkolnego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, jest pierwszym etapem prawa do nauki, objętego ochroną art. 70 Konstytucji. Celem polskiego sytemu oświaty jest realizacja "prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju" różni się natomiast prawa do korzystania z wychowania przedszkolnego, którym objęte są dzieci w wieku 3-5 lat. Spełnienie obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego może podlegać egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a dzieci, które ze względu na stan zdrowia nie mogą uczęszczać do przedszkola lub szkoły, zgodnie z art. 127 ust. 2 Prawa oświatowego, obejmowane są nauczaniem indywidualnym. Powyższy stanowisko potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z 14 listopada 2019 r. III SA/GI 834/19 przyznał rację stanowisku gmina, która stwierdziła, że rodzice dziecka sześcioletniego w przeciwieństwie do rodziców dziecka w wieku od 3 do 5 lat są zobligowani do zapewnienia swojemu dziecku odbycia obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego. Odnosząc się do kwestii liczby punktów przyznanych za spełnienie powyższego kryterium Gmina podkreśliła że uchwała dotyczy kryteriów na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego, a więc po przeprowadzonym postępowaniu na pierwszym etapie. Do drugiego etapu postępowania rekrutacyjnego z tej grupy kandydatów przystępują już tylko te osoby, dla których w wybranym przez siebie przedszkolu po pierwszym etapie rekrutacji nie znalazło się miejsce. W związku z tym, by zapewnić im odbycie rocznego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego w ponownie wybranym przez siebie przedszkolu, które dysponuje wolnymi miejscami, mając na względzie preferowane kryterium uwzględniające przestanki wymagane przepisem art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego, kwestionowana liczba punktów jest zabiegiem uzasadnionym i celowym. W przypadku kryterium nr 2 w ocenie Gminy zarzut został sformułowany z całkowitym pominięciem treści uchwały zmienianej tj. uchwała nr XLIV/724/18 Rady Miasta Tychy z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie określenia kryteriów branych pod uwagę na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego do publicznego przedszkola i oddziału przedszkolnego w publicznej szkole podstawowej w Tychach oraz liczby punktów za te kryteria i dokumentów niezbędnych do potwierdzenia spełniania poszczególnych kryteriów nie ma zatem charakteru dyskryminacyjnego. W § 2 ust. 3 uchwały zmienianej wprost bowiem wskazano, że w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2) na potwierdzenie spełnienia kryterium nr 2 przez oboje rodziców należy złożyć jeden z tych dokumentów dla każdego z rodziców z osobna, a w przypadku rodzica samotnie wychowującego dziecko wystarczające jest przedłożenie jednego z tych dokumentów. Przepis w sposób jednoznaczny stanowi doprecyzowanie ustalonego kryterium. Zaś dokonana przez skarżącego wykładnia przepisów jest nieuprawniona. Uchwała jako całość stanowi jeden akt prawny i nie może być traktowana rozłącznie. Z treści uchwały jednoznacznie natomiast wynika, że rodzic samotnie wychowujący dziecko nie jest w gorszej sytuacji, a zatem zapis ten nie pozostaje w konflikcie z zakazem niedyskryminacji wyrażonym w art. 32 Konstytucji. Na koniec, odnosząc się do problemu szczepień, Gmina podkreśliła, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 i 14 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 713, dalej okreśłanej skrótem u.s.g.)do zadań własnych gminy należy między innymi ochrona zdrowia i bezpieczeństwa obywateli. Nadto Sąd miał w szczególności na uwadze takie zasady (wartości) konstytucyjne jak: zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji), jak też konstytucyjne prawa: do ochrony zdrowia (art. 68), do nauki (art. 70) a także ochronę praw dziecka (art. 72 Konstytucji). W doktrynie wskazuje się, że w przypadku zaistnienia kolizji zasad konstytucyjnych nieuniknione jest wartościowanie praw i wolności, które zawsze jednak powinno następować in concreto, w związku z konkretnym unormowaniem o charakterze wykonawczym wobec Konstytucji, nigdy in abstracto (zob. A.Kustra, glosa do wyroku TK z 30 października 2006 r., P 10/06, Państwo i Prawo 2007/5). W świetle danych publikowanych przez wyspecjalizowane organy jest faktem powszechnie znanym, że następuje wzrost zachorowań na groźne choroby m.in. na odrę z uwagi na zwiększającą się liczbę rodziców, którzy odmawiają poddania dzieci ustawowemu obowiązkowi szczepień ochronnych, co powoduje realne zagrożenie dla zdrowia innych członków społeczeństwa, w tym dla dzieci zaszczepionych w przedszkolu. Profilaktyka przed chorobami epidemiologicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji). Obowiązek poddania dziecka obowiązek szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane wyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., Il OSK 934/16, CBOSA). Nie powinno budzić zatem wątpliwości, że przepis prawa nakładający obowiązek szczepień ochronnych posiada bardzo silne umocowanie w obowiązującym prawie. Wychodząc z założenia konstytucyjnego, iż wszyscy są równi wobec prawa, trzeba stwierdzić, że dotyczy to także sytuacji kiedy wypełniają oni ciążące na nich obowiązki ustawowe. Niewypełnienie takich obowiązków nie może uprzywilejowywać kogokolwiek w stosunku do tych, którzy ustawowe obowiązki wypełniają, gdyż to właśnie prowadziłoby do nierówności. Uchwała uwzględniająca w procesie rekrutacji do przedszkoli kryterium poddania obowiązkowym szczepieniom nie jest aktem dyskryminującym dzieci, których rodzice nie złożyli stosownego oświadczenia. W opinii Gminy zaskarżona uchwała nie narusza ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 - dalej u.o.d.o.) czy art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz.Urz.UE.L.2016.119.1 - dalej jako rozporządzenie 2016/679. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania, z normami prawnymi, odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483, dalej: Konstytucja), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5) oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; wyroki NSA: z 5.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 9.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10). Jeżeli sąd uwzględnia skargę na akt prawa miejscowego to stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części, w przeciwnym razie na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddala. Podstawą skargi w sprawie jest art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Tak też uczyniła w rozpoznawanej sprawie. Należy w tym miejscu podkreślić, że stosownie do art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z art. 40 ust. 1 u.s.g. wynika, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę gminy do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których zadaniem jest wykonanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej, w granicach i zakresie przedmiotowym w nim określonym, z uwzględnieniem specyfiki i potrzeb danej gminy i jej mieszkańców. Akt ten nie może naruszać nie tylko regulacji ustawowej zawierającej delegację do jego stanowienia, ale też przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w bezpośrednim lub pośrednim związku z regulowaną materią. Organy administracji publicznej muszą działać tak, by budować zaufanie do władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP), a temu zaufaniu sprzyja należyta realizacja, przez organy uchwałodawcze samorządu terytorialnego, upoważnienia ustawowego do podejmowania aktów prawa miejscowego. Wreszcie należy mieć na względzie, że art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, nakłada na organ uchwałodawczy obowiązek respektowania, przy podejmowaniu aktów prawa miejscowego, zasady proporcjonalności. Zasada ta oznacza, że środki zastosowane przez prawodawcę muszą być w stanie doprowadzić do zamierzonych celów; muszą one być niezbędne dla ochrony interesu, z którym są powiązane; ich efekty muszą pozostawać w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela. Z kolei art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, którego naruszenie zarzuca organ nadzoru, a stanowiący zasadę równości wobec prawa i zakaz dyskryminacji jednostki, nakłada na prawodawcę obowiązek takiego konstruowania norm prawnych, aby w ich efekcie jednostki równe pod pewnym, określonym przez prawo względem traktować równo, a podobne w sposób podobny. Wskazać w tym miejscu także należy, jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, że zasada równości z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie. Ocena każdej regulacji prawnej z punktu widzenia zasady równości musi być zatem poprzedzona dokładnym zbadaniem sytuacji prawnej podmiotów i przeprowadzeniem analizy, tak gdy chodzi o ich cechy wspólne, jak też cechy różniące (zob. wyroki TK z: 9 marca 1988 r., U 7/87, 6 maja 1998 r.,37/97, 20 października 1998 r., K 7/98, 17 maja 1999 r., P 6/98, 4 stycznia 2000 r., K 18/99, 18 grudnia 2000 r., K 10/0028 maja 2002 r., P 10/01; 13 grudnia 2007 r., sygn. SK 37/06, 18 marca 2014 r., SK 53/12, www.trybunal.gov.pl). Tylko tożsame traktowanie podmiotów znajdujących się w różnej sytuacji prawnej uzasadnia domniemanie istnienia nierówności w prawie (por. wyrok TK z 11 lipca 2000 r. K 30/99, z 18 stycznia 2000 r. K 17/99, z 5 listopada 1997 r. K 22/97, z 9 maja 2005 r. SK 14/04). W doktrynie wskazuje się, że uszczegółowieniem zasady równości jest zasada równego, powszechnego dostępu do nauki. Równość dostępu do wykształcenia należy postrzegać jako szczegółową manifestację ogólnej zasady równości (zob. L. Garlicki, M. Zubik, uwaga 8 do art. 32, w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz t. II. Warszawa 2016). Równość dostępu oznacza, że każdy musi mieć jednakową szansę podjęcia nauki w szkole każdego szczebla i każdego typu, a zakazane są wszelkie prawne zróżnicowania o arbitralnym bądź dyskryminacyjnym charakterze (zob. wyrok TK z 22 czerwca 2015 r., SK 29/13). W szczególności art. 33 ust. 2 Konstytucji zakazuje różnicowania dostępu do wykształcenia ze względu na płeć (zob. orzeczenie TK z 3 marca 1987 r., P 2/87). Różnicowanie prawa do nauki jest niedopuszczalne z uwagi na pozycję zawodową rodziców czy miejsce ich zatrudnienia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 25 maja 2000 r., I PKN 652/99, OSNAPiUS 2001/23/688). W doktrynie na gruncie prawa oświatowego z 1991 r. zwrócono uwagę, że odmienności upoważniające do nierównego traktowania podczas rekrutacji do przedszkoli powinny być obiektywne, realne, dostrzegalne, musi istnieć związek między różnicą cech jednostek a różnicą traktowania i muszą być sprawiedliwe, tj. zgodne z przyjętym systemem normatywnym (zob. A.Jakubowski, glosa do wyroku TK z dnia 8 stycznia 2013 r., K 38/12, PPP 2013/10). Odnosząc się do meritum należało stwierdzić, że zawarte w skardze zarzuty istotnego naruszenia prawa materialnego, w szczególności w postaci naruszenia art. 131 ust. 4 i 6 Prawa oświatowego oraz art. 32 Konstytucji RP okazały się nieuzasadnione. Materialnoprawną podstawą do działania rady gminy w zakresie określenia kryteriów obowiązujących na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do publicznych przedszkoli i oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych stanowi ustawa Prawo oświatowe. Z ustawy tej wynika, że: "Oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa; kieruje się zasadami zawartymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także wskazaniami zawartymi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Konwencji o Prawach Dziecka." System oświaty obejmuje przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi lub specjalnymi, przedszkola integracyjne i specjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego (art. 2 pkt 1). Nauczyciel/dyrektor przedszkola w swoich działaniach dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych ma obowiązek kierowania się dobrem uczniów, troską o ich zdrowie, postawę moralną i obywatelską, z poszanowaniem godności osobistej ucznia (art. 5). Rekrutację przeprowadza się w oparciu o zasadę powszechnej dostępności (art. 13 ust. 1 pkt 3). Wychowanie przedszkolne obejmuje, co do zasady dzieci w wieku od lat 3 do 7 (art. 31), z tym że dziecko w wieku lat 6 jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne (art. 3 ust. 4) a pozostałe mają prawo z niego korzystać (art. 31 ust.6). Zapewnienie realizacji powyższego warunku oraz prawa stanowi zadanie własne gminy (art. 31 ust. 8, 10 i 11). Przyjmowanie dzieci do publicznych przedszkoli regulują art. 130 i następne Prawa oświatowego. Do przedszkola publicznego przyjmowane są dzieci zamieszkałe na terenie danej gminy (art. 131 ust. 1). W przypadku większej liczby kandydatów przeprowadza się postępowanie rekrutacyjne (art. 131 ust. 2) wg wskazanych w tym przepisie 7 kryteriów, jak wielodzietność rodziny kandydata; niepełnosprawność kandydata; niepełnosprawność jednego z rodziców kandydata; niepełnosprawność obojga rodziców kandydata; niepełnosprawność rodzeństwa kandydata; samotne wychowywanie kandydata w rodzinie; objęcie kandydata pieczą zastępczą, które mają jednakową wartość (ust. 3). Nabór może mieć również drugi etap (ust. 4), dla którego kryteria ustala autonomicznie gmina, nie więcej niż 6 (ust. 6), mogących mieć różną wartość, "z uwzględnieniem zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice lub rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnymi potrzebami społecznymi". Do przedszkola w razie wolnych miejsc mogą być przyjęcia kandydaci spoza gminy (art. 131 ust. 7). Odnosząc się do zarzutu nadmiernego premiowania kandydata objętego obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego należy odwołać się nie tylko do wykładni językowej art. 131 ust. 4 Prawa oświatowego, lecz należy uwzględnić także dyrektywy wykładni systemowej i funkcjonalnej (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 291 i n.; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 74-83). Żaden przepis prawa, na co słusznie w odpowiedzi na skargę zwróciła uwagę Gmina, nie jest oderwaną jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym - jest częścią określonego aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna) jak również w Konstytucji RP. W orzecznictwie wskazuje się, że Konstytucja ma przede wszystkim znaczenie dla właściwej, prokonstytucyjnej wykładni ustaw, co m.in. oznacza, że gdy na gruncie logiki możliwe będzie przyjęcie kilku różnych sposobów wykładni ustawy, organ stosujący prawo będzie musiał dać pierwszeństwo takiemu wynikowi wykładni, który najpełniej będzie odpowiadać treściom wyrażonym przez przepis Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2019 r., I OSK 202/19, CBOSA). W kwestionowanej uchwale Rada Miasta przyjęła 5 kryteriów (art. 131 ust. 6 ustawy), a wszystkie one odnoszą, w ocenie sądu, się do wskazań ustawodawcy zmierzających do zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny, zwłaszcza potrzeb rodziny, w której rodzice albo rodzic samotnie wychowujący kandydata muszą pogodzić obowiązki zawodowe z obowiązkami rodzinnymi, oraz lokalnych potrzeb społecznych. Zwrócić także należy uwagę na to, że w zmienianej uchwale z 25 stycznia 2018 w jej poprzednim brzmieniu kryterium obecnie ocenione na 40 pkt z możliwych do uzyskania 77 pkt., było ocenione na 12 pkt z możliwych do zdobycia 23 pkt. Zatem tak w obecnym brzmieniu jak i poprzednim było to kryterium istotne. Niemniej w poprzedniej wersji nie budziło wątpliwości organu. Zróżnicowanie sytuacji faktycznej kandydatów ubiegających się o przyjęcie do wybranego przedszkola jest na tyle oczywiste i znaczące, że przyjęte w zaskarżonej uchwale, jak trafnie znaczyła Gmina w odpowiedzi na skargę, zróżnicowanie prawne na korzyść kandydatów objętych obowiązkowym rocznym przygotowaniem przedszkolnym ma jak najbardziej uzasadniony charakter. Jest w bezpośrednim związku z celem i treścią przepisu art. 131 ust. 4 ustawy, natomiast zaspokojenie w ten sposób interesu kandydatów sześcioletnich i ich rodziców pozostaje w odpowiedniej proporcji do interesu pozostałych kandydatów, albowiem żaden z nich ostatecznie nie zostaje pozbawiony korzyści z przysługującego mu uprawnienia do zapewnienia mu wychowania przedszkolnego. Nie można także tracić z pola widzenia tego, że są to kryteria drugiego naboru na wolne stanowiska w przedszkolu. W ocenie sądu, biorąc pod uwagę wyżej wskazane rozwiązania systemowe, przyjęte w uchwale kryterium punktowania kandydata objętego obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego nie premiuje w żaden sposób dzieci, które są zobowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne, a uprawnienia do realizacji wychowania przedszkolnego mają na równych warunkach wszystkie dzieci w wieku 3-6 lat. W treści kwestionowanego kryterium nie zawarto warunku dyskryminującego, a obowiązek zagwarantowania dzieciom odbycia rocznego przygotowania przedszkolnego spoczywa na gminie (art. 31 ust. 8), a w rozpoznawanej sprawie skarżący organ nadzoru obowiązku tego nie kwestionował (wyrok WSA w Gliwicach z 17.09.2018r. sygn. akt IV SA/Gl 582/18). Oceniając drugie z kryteriów - kandydat, którego oboje rodzice pracują lub studiują w systemie dziennym - zgodzić się należy z Gminą, że kierując się wykładnia funkcjonalną, należy je odczytywać w kontekście wszystkich zapisów uchwał zmienianej i zmieniającej. Także przepisy Konstytucji, w tym art. 32, należy interpretować nie jako pojedyncze artykuły ale całościowo. Odnosząc się w tym miejscu do kwestii dyskryminacji kandydata wychowywanego przez samotnego rodzica zaznaczyć należy, że cechy dyskryminacyjne to cechy osobiste, indywidualne adresatów normy, jak płeć, pochodzenie społeczne, kolor skóry, na które nie mają wpływu i są od nich niezależne. Z komentarza do art. 32 Konstytucji (Garlicki L. Zubik M., Konstytucja RP, str. 16, Wydanie sejmowe 2016 r., str. 5), że kluczowy charakter dla rozważania zasady równości ma zawsze ustalenie (dobór cechy istotnej), bo przesądza ona o uznaniu porównywanych podmiotów za podobne lub odmienne. Uznanie owego podobieństwa pozwala na podjęcie badania, czy podmioty podobne są traktowane podobnie/identycznie przez przepisy prawa. Dopiero stwierdzenie, że prawo nie traktuje podmiotów podobnych w sposób podobny (a więc wprowadza zróżnicowanie), prowadzi do postawienia pytania czy takie zróżnicowanie jest dopuszczalne w świetle zasady równości. Tylko tożsame traktowanie podmiotów znajdujących się w różnej sytuacji prawnej uzasadnia domniemanie istnienia nierówności w prawie (por. wyrok TK z 11.07.2000 r. K 30/99, z 18.01.2000 r. K 17/99, z 5.11.1997 r. K 22/97 czy z 9.05.2005 r. SK 14/04, publ. na stronie inter. TK) Zdaniem Sądu nie można tracić z pola widzenia, że równość w rozumieniu konstytucyjnym nie ma charakteru abstrakcyjnego i absolutnego, nie oznacza identyczności (tożsamości) praw wszystkich jednostek. Równość funkcjonuje w pewnym kontekście sytuacyjnym, odniesiona musi być do zakazów lub nakazów albo nadania uprawnień określonym jednostkom w porównaniu ze statusem innych jednostek. Równość nie oznacza jednakowej sytuacji faktycznej i prawnej wszystkich (zob. postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01). Unormowana w art. 32 Konstytucji RP zasada równości nie może oznaczać identyczności. Dyskryminacja rozumiana jest jako zróżnicowane traktowanie osób znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (zob. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., I OSK 607/11, CBOSA). Zważyć również trzeba, że zastosowanie zasady równości powinno uwzględniać dekodowane z art. 2 Konstytucji wartości związane ze sprawiedliwością społeczną (por. orzeczenia TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, z 6 kwietnia 1993 r., K 7/92, wyrok z 20 października 1998 r., K 7/98). Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie zwracał uwagę, że różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów podobnych ma więc znacznie większe szanse uznania za zgodne z konstytucją, jeżeli pozostaje w zgodzie z zasadami sprawiedliwości społecznej lub służy urzeczywistnianiu tych zasad. Zostaje ono natomiast uznane za niekonstytucyjną dyskryminację (uprzywilejowanie), jeżeli nie znajduje podtrzymania w zasadzie sprawiedliwości społecznej. W tym sensie zasady równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej w znacznym stopniu nakładają się na siebie (zob. wyroki TK z 16 grudnia 1997 r., K. 8/97, z 13 kwietnia 1999 r., K. 36/98). W § 2 ust. 3 uchwały zmienianej wskazano, że w przypadku dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2) na potwierdzenie spełnienia kryterium nr 2 przez oboje rodziców należy złożyć jeden z tych dokumentów dla każdego z rodziców z osobna, a w przypadku rodzica samotnie wychowującego dziecko wystarczające jest przedłożenie jednego z tych dokumentów. Łączne odczytanie zapisów pozwala na wniosek, że kryterium to dotyczy także osób samotnie wychowujących dzieci, które i tak już w pierwszym naborze są uwzględnianie w świetle kryterium z pkt 6 art. 131 ust. 2 Prawa oświatowego. Kwestionowany zapis odnosi się bowiem zarówno do konieczności złożenia oświadczenia o aktywności zawodowej obojga rodziców jaki jednego z nich, w przypadku gdy to on wychowuje samotnie kandydata. Za odmienna interpretacją tego uregulowania nie przemawia jego treść, z której wprost wynika, że oświadczenie w tym przedmiocie winien złożyć rodzic lub rodzice. Niedoskonałość zapisu uchwały zmieniającej, który jednoznacznie nie mówi o rodzicu samotnie wychowującym dziecko nie jest na tyle istotna by, w świetle wyżej przytoczonej interpretacji, uznać go za dyskryminujący, sprzeczny z prawem. Odnośnie premiowania punktami kandydata mającego obowiązkowe szczepienia ochronne lub długotrwałe odroczenie tego obowiązku, sąd w składzie rozpoznającym sprawę, podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z 14 listopada 2019 r. w sprawie III SA/Gl 489/19. Jak wskazał sąd w powołanym orzeczeniu, przyjęcie następuje na wniosek opisany w art. 149 ust. 1 pkt 1-6 Prawa oświatowego oraz art. 150 ust. 1 pkt 1-6 tej ustawy. Zawiera on m.in. imię, nazwisko, datę urodzenia oraz numer PESEL kandydata, a w przypadku braku numeru PESEL - serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość; imiona i nazwiska rodziców kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - imiona rodziców; adres miejsca zamieszkania rodziców i kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - adres miejsca zamieszkania kandydata; adres poczty elektronicznej i numery telefonów rodziców kandydata, a w przypadku kandydata pełnoletniego - adres poczty elektronicznej i numer telefonu kandydata, o ile je posiadają; wskazanie kolejności wybranych publicznych przedszkoli. Ustawodawca wskazał również dokumenty jakie winny być do niego załączone na potwierdzenie spełnienia przyjętych kryteriów naboru i jaką mają czy mogą mieć formę (oświadczenia, zaświadczenia, dokumenty lub ich kopie). Wniosek zawiera dane osobowe, które są gromadzone we wyłącznie dla potrzeb postępowania rekrutacyjnego prowadzonego przez komisję rekrutacyjną na zasadach określonych w art. 160 Prawa oświatowego. Do publicznej wiadomości podawane są tylko wynika postępowania rekrutacyjnego (art. 158 ust. 1). Powyższe dowodzi, że ustawodawca przewidział ochronę danych wrażliwych zawartych we wniosku i zezwolił na ich przetwarzanie dla celów postępowania rekrutacyjnego. Jest to regulacja szczególna, która wyłącza stosowanie przepisów ustawy o ochronie danych i wskazanego rozporządzenia. W ocenie Sądu, uchwała uwzględniająca w procesie rekrutacji do przedszkoli kryterium poddania obowiązkowym szczepieniom nie jest dyskryminującym dzieci, których rodzice nie złożyli stosownego oświadczenia. Kwestia szczepienie wynika z obowiązku ustawowego a odmowa jego wykonania z przyczyn innych niż wskazane w ustawie wprowadza zróżnicowanie kandydatów wbrew woli ustawodawcy i nie ma charakteru racjonalnego. Nie jest też bezpodstawnym nierównym traktowaniem podmiotów podobnych, gdyż wszyscy są równi wobec prawa również w sferze obowiązków ustawowych. Dobór tego kryterium jest zatem sugerowany przez Konstytucję jak i ustawę. Osoby odmawiające poddania się szczepieniu, na co wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, same się różnicują i nie mogą wymagać by były traktowane na równi z tymi, którzy przestrzegają obowiązków ustawowych i pozostałych wymogów konstytucji. Nie mogą też zarzucać, że są dyskryminowane a przestrzegające obowiązków faworyzowane. Nie mogą tez mówić o ograniczaniu lub uniemożliwianiu korzystania z ich praw, wymaganiu realizowania nieznanych prawu obowiązków. W takiej sytuacji zróżnicowanie jest uzasadnione, gdyż wynika z Konstytucji RP oraz ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W istocie przyjęte przez gminę kryterium dotyczące wykazania obowiązku szczepienia jest realizacją konstytucyjnej zasady przestrzegania prawa (art. 82) a prawo wybory potwierdzenia spełnienia tego obowiązku w formie oświadczenia nie stoi w sprzeczności z zasadą prywatności z art. 51 pkt 1 Konstytucji RP. Nie stanowi też nakazu ujawnienia czy wyłączenia ochrony danych aktem prawa miejscowego, gdyż gwarantuje ją art. 160 ustawy Prawo oświatowe. W tym miejscu trzeba zauważyć, że ustawa nakazująca obowiązkowe szczepienia chroniona jest objęta domniemaniem zgodności z konstytucją, które nie zostało podważone. Wychodząc z założenia konstytucyjnego, iż wszyscy są równi wobec prawa, trzeba stwierdzić, że dotyczy to także sytuacji kiedy wypełniają oni ciążące na nich obowiązki ustawowe Niewypełnienie takich obowiązków nie może uprzywilejowywać kogokolwiek w stosunku do tych, którzy ustawowe obowiązki wypełniają, gdyż to właśnie prowadziłoby do nierówności. Zaskarżona uchwała nie narusza także ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018, poz. 1000, tzw. RODO) czy wskazanego art. 9 rozporządzenia 2016679. RODO stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, zwanego "rozporządzeniem 2016/679" – ogólna ochrona danych), w którym zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Także w Motywie 46 preambuły RODO, w myśl którego przetwarzanie danych osobowych należy uznać za zgodne z prawem również w przypadkach, gdy jest niezbędne do ochrony interesu, który ma istotne znaczenie dla życia osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej. Żywotny interes innej osoby fizycznej powinien zasadniczo być podstawą przetwarzania danych osobowych wyłącznie w przypadkach, gdy ewidentnie przetwarzania tego nie da się oprzeć na innej podstawie prawnej. Omawiane kryterium nie jest sprzeczne z warunkami określonymi w art. 131 ust. 4 ustawy dotyczącymi zapewnienia jak najpełniejszej realizacji potrzeb dziecka i jego rodziny. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę, jako niezasadna należało oddalić.