III SA/Gl 431/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 28 marca 2024 r. nr PSIII.8641.29.2024 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr PSIII.8641.29.2024 z 28 marca 2024r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję nr [...] z 23 lutego 2024 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta J. o uznaniu skarżącej J.K. za osobę bezrobotną od 1 lutego 2024r. i przyznaniu jej z tym dniem prawa do zasiłku. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że wskazaną na wstępie decyzją z 23 lutego 2024 r. Prezydent Miasta J., na podstawie art. 73 ust. 7 w związku z art. 71 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475) orzekł o uznaniu skarżącej z dniem 01 lutego 2024 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych z tym dniem w wysokości 1406,00 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że prawo do zasiłku przysługuje na tzw. okres uzupełniający, tj. od 01 lutego 2024 r. do 30 maja 2024 r. pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Okres, na jaki zasiłek został przyznany był konsekwencją tego, że skarżąca była już uprzednio zarejestrowana jako bezrobotna i pobierała zasiłek w okresie od 1 czerwca 2022r. do 31 stycznia 2023r., a od 1 lutego 2023r. podjęła pracę. Organ stanął zatem na stanowisku, że w związku z powtórną rejestracją nie przysługuje skarżącej prawo do kolejnego zasiłku w pełnym wymiarze, a jedynie kontynuacja przez okres 4 miesięcy zasiłku pobieranego wcześniej. W odwołaniu od decyzji skarżąca wskazała, że będzie ubiegała się o świadczenie przedemerytalne i decyzja ta blokuje jej spełnienie jednego z warunków otrzymania tego świadczenia, tj. pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez minimalny okres 180 dni. Wojewoda Śląski, zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem 01 lutego 2023 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, które trwało do dnia 31 stycznia 2024 r. i ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna dokonała w dniu 01 lutego 2024 r. Brak jest jednak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten dotyczy wprawdzie bezrobotnych, którzy utracili status osoby bezrobotnej, m.in. z powodu podjęcia zatrudnienia, jednakże na okres krótszy niż 365 dni. Skarżąca utraciła natomiast status osoby bezrobotnej na okres 365 dni, co w ocenie organu odwoławczego uzasadnia rozstrzygnięcie kwestii zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 73 ust. 7 ww. ustawy. Wskazany przepis ma zastosowanie w przypadku, gdy bezrobotny utracił status na okres nie dłuższy niż 365 dni, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71. Bezrobotny uzyskuje wówczas prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Przyznał, że skarżąca spełnia warunki określone w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ww. ustawy, tj. przesłanki konieczne dla uznania jej za osobę bezrobotną. Tym niemniej aktualnie w związku z ponowną rejestracją w PUP, skarżącej przysługuje prawo do zasiłku na okres uzupełniający do 365 dni, tj. na 120 dni na postawie art. 73 ust. 7 ustawy o promocji. Przyznanie skarżącej, w związku z rejestracją z 01 lutego 2024 r., prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres 365 dni, w sytuacji gdy nie wyczerpała wcześniej przyznanego zasiłku, byłoby sprzeczne z treścią art. 73 ust. 7 ustawy. W skardze na to rozstrzygnięcie, skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7 i 77 K.p.a., poprzez uznanie braku podstaw do przyznania prawa do nowego zasiłku; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. 1 pkt 2. c oraz uznanie, że nie spełnia tych przesłanek.  W oparciu o te zarzuty, wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i zwolnienie od kosztów postępowania. Odnosząc się do treści skargi, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Podstawą do uwzględnienia skargi nie mogą być natomiast względy słuszności, celowości czy zasady współżycia społecznego. Z akt sprawy wynika, że po pierwszym zarejestrowaniu jako osoby bezrobotnej 1 czerwca 2022r., skarżąca od 1 lutego 2023r. podjęła pracę, którą kontynuowała do 31 stycznia 2024r. czyli dokładnie 365 dni. W takim stanie faktycznym zastosowanie znajduje art. 73 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 735) – dalej powoływanej jako ustawa, w wersji obowiązującej w dniu ponownej rejestracji skarżącej jako bezrobotnej. Zgodnie z powołanym przepisem, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Z powyższego wynika, że w sytuacji utraty statusu bezrobotnego na okres krótszy albo maksymalnie równy 365 dniom (czyli właśnie taki, jak w sytuacji skarżącej), w przypadku kolejnej rejestracji bezrobotny uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o okres, w jakim pobierał zasiłek w związku z poprzednią rejestracją. Uprzednio skarżąca pobierała zasiłek od 1 czerwca 2022r. do 31 stycznia 2023r., a więc przez 8 miesięcy. W związku z tym, po kolejnej rejestracji, organ zasadnie przyznał skarżącej prawo do zasiłku jedynie w wymiarze 4 miesięcy jako kontynuację okresu poprzedniego (12 miesięcy pełnego okresu zasiłkowego – 8 miesięcy okresu wykorzystanego = 4 miesiące do wykorzystania). Oznacza to, że decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, jest prawidłowa i nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2.c ustawy jest niezrozumiały. Art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżąca bezpośrednio przed pierwszą rejestracja pracowała na podstawie umowy o pracę (świadectwo pracy – karta 5), a ogółem jej staż pracy wynosił wówczas 29 lat, 4 miesiące i 17 dni. Również od 1 lutego 2023r. do 31 stycznia 2024r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę (karta 25). Zatem powołanie przepisu określającego uprawnienia zasiłkowe zleceniobiorcy w tym stanie faktycznym nie znajduje uzasadnienia i nie ma znaczenia dla sposobu załatwienia sprawy. Jeśli zaś przyjąć, że stronie chodziło o art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, odnoszący się do osób zatrudnionych czyli pracowników, to należy zauważyć, że przepis ten nie mówi jedynie o zasadzie przyznania prawa do zasiłku, a nie o jego wymiarze. Natomiast organ nie odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku, a jedynie przyznał go na okres skrócony w stosunku do okresu podstawowego, zatem w żaden sposób powołanego przepisu nie naruszył. Nie jest zatem tak, jak twierdzi strona w zarzucie dotyczącym art. 71 ust. 1 pkt 2.c ustawy, że organ uznał, że nie spełnia przesłanek do otrzymania zasiłku, bo jest wręcz przeciwnie, gdyż zasiłek ten przyznał. Jedynie stwierdził - działając w tym zakresie w oparciu o przepis szczególny tj. art. 73 ust. 7 ustawy - że może on być wypłacany jedynie na okres stanowiący uzupełnienie wcześniejszego okresu zasiłkowego. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych w skardze art. art. 6, 7 i 77 Kpa. Stosownie do nich: Art. 6. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 zawiera szczegółowe regulacje dotyczące postępowania dowodowego. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że organ zasad tych dochował. Oparł swe rozstrzygnięcie na podstawie przepisów ustawy, które przytoczył i wyłożył. To raczej strona domaga się od organu odstąpienia od ich stosowania, gdyż są dla niej krzywdzące, a do czego organ nie ma prawa, gdyż gospodaruje środkami publicznymi i z tego względu winien działać ściśle w oparciu o przepisy prawa. Nadto Wojewoda orzekł na podstawie zgromadzonych dowodów, które były kompletne i wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Nie pozostała bowiem do wyjaśnienia żadna kwestia, która mogłaby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, strona zresztą żadnych wniosków dowodowych również nie składała. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.