III SA/Gl 434/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Apollo ( spr.) Sędziowie : NSA Krzysztof Wujek Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant : sekretarz sądowy Beata Jacek po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005r., na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi S. Ć. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Sygn. akt III SA / Gl 434 / 04 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. nie stwierdził u p. S. Ć. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz. 1115 ). W podstawie prawnej decyzji powołano także art. 104 Kpa oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, poz. 106 ze zm. ). Zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż z orzeczeń lekarskich wystawionych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. oraz przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wynika, że u pracownika nie rozpoznano choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. Dalej ustalono, iż p. Ć. pracował w latach 1977 – 1999 w "A" S.A. - "B", gdzie w okresie od 1987r. do 1999r. był eksponowany na ponadnormatywny hałas. Jednak z uwagi na nie rozpoznanie choroby zawodowej przez dwie placówki diagnostyczne nie było podstaw do jej stwierdzenia. W odwołaniu p. S. Ć. domagał się ponownego rozpatrzenia jego sprawy i stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Nie zgadzał się z konstatacją organu I instancji, że w latach 1977- 1987 nie pracował w narażeniu go na działanie hałasu. Ponadto w badaniach lekarskich rozpoznano u niego umiarkowany niedosłuch. Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W rozpoznanej sprawie dwie placówki diagnostyczne nie rozpoznały u p. Ć. choroby zawodowej. Ustaliły, iż podwyższenie progu słuchu poniżej 45 dB nie upoważniały do rozpoznania choroby wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Dlatego, chociaż p. Ć. pracował w latach 1977 – 1999 w "A" S.A. – "B" w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego nie można było uwzględnić jego odwołania i stwierdzić choroby zawodowej. Dodatkowo wyjaśnił, iż w sprawie zachowany tryb zgłaszania podejrzenia choroby i jej stwierdzania określonym w powołanym wyżej rozporządzeniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego p. S. Ć. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jako wydanej z naruszeniem § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych ( ... ) polegającym na tym, że rozstrzygnięcie oparto wyłącznie na orzeczeniach lekarskich, a pominięto fakt jego narażenia na działanie szkodliwego czynnika. W szczególności pominięto okres jego pracy w latach 1977 – 1987, tłumacząc to brakiem pomiarów natężenia hałasu na zajmowanym wówczas przez niego stanowisku pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. Podkreślił, iż wydane w sprawie orzeczenia le4karskie wykluczały stwierdzenie u p. Ć. choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji -art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c powołanej ostatnio ustawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z dniem 2 września 2002r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, poz. 1115 ). Ma ono zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później. Z akt postępowania administracyjnego wynika, ze pierwsze czynności podjęto w [...] 2002r.. Zatem prawidłowo organy inspekcji sanitarnej zastosowały przepisy powołanego rozporządzenia. Trafnie podkreślił organ odwoławczy, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia , a to schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z powyższego wynika, że choroba zawodowa była i jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo, które pozostają w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter, warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, można przewidzieć, jakie skutki w organizmie człowieka wywołają określone szkodliwe czynniki. Owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, że jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego albo że przyczyną zachorowania był sposób wykonywania pracy, to powstałe schorzenie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. W pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych ( .... ) ujęto obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Jednocześnie udokumentowane objawy choroby muszą wystąpić w ciągu 2 lat od ustania narażenia na działanie hałasu. Tymczasem u skarżącego dwie placówki diagnostyczne, uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, nie rozpoznały u niego obustronnego ubytku słuchu o poziomie w uchu lepiej słyszącym co najmniej 45 dB. W pierwszym badaniu przeprowadzonym w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. poziom niedosłuchu w uchu lepiej słyszącym wynosił [...] , a w drugim przeprowadzonym w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. ten poziom niedosłuchu wynosił [...] dB. Zatem nie osiągnął poziomu określonego w przepisach cytowanego rozporządzenia. Rozpoznana choroba nie odpowiadała prawnej definicji choroby zawodowej uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu - opisanej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Błędny jest zarzut skarżącego nie uwzględnienia przez organ odwoławczy narażenia go na działanie czynnika szkodliwego w latach 1978 – 1987. Z uzasadnienia decyzji wynika, ze organ uwzględnił ten okres, jako okres pracy, w którym hałas był istotnym zagrożeniem dla narządu słuchu. Ponadto to nie okres narażenia skarżącego na działanie czynnika szkodliwego był przeszkodą do stwierdzenia u niego choroby zawodowej, lecz nie rozpoznanie tej choroby przez lekarzy orzeczników. Katalog chorób zawodowych stanowi zamkniętą listę, której zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sąd administracyjny nie są władne rozszerzać, czy interpretować w sposób sprzeczny z brzmieniem przepisu prawa. Choroba zawodowa uszkodzenia słuchu została dokładnie opisana w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Lekarze orzecznicy dokładnie opisali rozpoznany u skarżącego stan jego narządu słuchu. Nie odpowiada on opisowi zawartemu w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Są dnie dopatrzył się także podstaw do kwestionowania orzeczeń lekarskich. Ich konkluzje są klarowne i nie są ze sobą sprzeczne. Nadto w postępowaniu wyczerpano dwuszczeblowy tryb diagnozowania chorób. Wobec powyższego, skoro sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, a zarzuty skargi były pozbawione podstaw, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.