III SA/Gl 437/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. [...] z uwagi na złożenie skargi z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 poz. 718 ze zm. dalej "ustawa p.p.s.a."). Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu [...] r. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia [...] r. zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżoną decyzję odebrała jego matka – T. F., która jest osobą chorą i cierpi na zaniki pamięci po przebytym udarze mózgu. Jednocześnie wskazał, że matka przekazała mu korespondencję w dniu [...] r. informując, że odebrała ją tego samego dnia, czym niecelowo wprowadziła go w błąd. W związku z tym, że zaskarżona decyzja była datowana na dzień [...] r. u skarżącego nie zrodziły się wątpliwości, co do tego, że decyzja mogła zostać odebrana przez matkę w innym dniu. Skarżący obliczył zatem, że termin do wniesienia skargi upływa [...] r., i tego też dnia nadał skargę w urzędzie pocztowym. W ocenie skarżącego powołane okoliczności świadczą o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, bowiem przyczyna leży po stronie jego matki, na której zachowanie i treść informacji nie miał wpływu. Nadto skarżący podkreślił, że sam fakt odbioru przesyłki przez dorosłego domownika nie przesądza jeszcze o tym, że została ona skutecznie doręczona adresatowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z powołanej regulacji wynika, że przywrócenie terminu procesowego jest instytucją wyjątkową, mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. Podkreślić jednakże należy, że samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Natomiast brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Oceniając wniosek strony skarżącej Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Jednocześnie zdaniem Sądu stan zdrowia matki skarżącego cierpiącej na zaniki pamięci po przebytym udarze mózgu, w efekcie którego skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję dopiero po kilku dniach od momentu jej doręczenia, nie stanowi wystarczającej podstawy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jak już wskazano kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowaniu skarżącego można przypisać brak staranności i należytej dbałości o własne interesy, a co za tym idzie winę w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skoro skarżący miał świadomość problemów zdrowotnych matki, to powinien był szczególnie starannie zadbać o swoje interesy i podjąć działania mające na celu odpowiednią organizację doręczenia korespondencji np. poprzez zastrzeżenie na poczcie, aby korespondencja kierowana do niego nie była wydawana matce ze względu na jej problemu zdrowotne, bądź ewentualnie mógł zwrócić się telefonicznie do organu celem potwierdzenia daty odbioru zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a., wbrew twierdzeniom skarżącego, odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne jej doręczenie samemu adresatowi. Strona będzie więc ponosić konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności pod wskazanym adresem. W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu brak należytej staranności po stronie skarżącego wyklucza możliwość przywrócenia terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.