III SA/Gl 443/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – odpowiedzialności członka zarządu p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W piśmie z [...] r. skarżący W. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. [...] r. nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. nr [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z Przedsiębiorstwem Usługowo – Handlowym "A" Sp. z o.o. w J. za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że sytuacja ekonomiczno – finansowa nie pozwala skarżącemu na uregulowanie w chwili obecnej zobowiązania podatkowego jednorazowo, posiada on bowiem zobowiązania [...] w kwocie [...] zł. Skarżący wskazał także, że prowadzona przez niego jednoosobowa działalność gospodarcza jest w fazie rozwoju, który z pewnością się przedłuży z uwagi na trudną sytuację gospodarczą w kraju, a przez to obniżenie popytu na usługi. Podniósł, że przystąpienie do natychmiastowej egzekucji kwot objętych zaskarżoną decyzją spowoduje brak możliwości regulowania [...] i bieżących zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, czego skutkiem będzie konieczność zlikwidowania działalności gospodarczej i zarejestrowania się skarżącego jako bezrobotnego. Ponadto skarżący wyraził obawę, że w przypadku nieregulowania przez niego rat kredytu bank zapewne przystąpi do jego egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, że aby wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji mógł być uwzględniony, w sprawie musi istnieć co najmniej jedna z dwóch powołanych w nim przesłanek, tj. winno zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej, a jedynie znacznej - lub groźba spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankę wyrządzenia znacznej szkody określił NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, gdzie wskazał, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). W orzecznictwie podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu oraz to, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, ponieważ brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub uzasadnienie ogólnikowe lub lakoniczne uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreśla się również, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu oraz to, że przepis nie łączy wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z osobą skarżącego. Sąd orzekający podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że aby wniosek strony mógł być uwzględniony, winien on zawierać wykazanie konkretnych danych, uzasadniających twierdzenie strony co do istnienia wyżej wskazanych przesłanek. Podniesiona przez stronę okoliczność, że egzekucja zaskarżonej decyzji spowoduje likwidację prowadzonej działalności nie stanowi wykazania żadnej z wymienionych przesłanek, albowiem nie zachodzi w sprawie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w wyżej podanym rozumieniu, zdefiniowanym przez NSA, a skarżący nie udowodnił, że egzekucja kwoty objętej zaskarżoną decyzją istotnie może zagrozić istnieniu jego firmy przy uwzględnieniu jej dochodów i potencjału ekonomicznego. Jest to bowiem jedynie ogólnikowe i nie poparte konkretnymi danymi stwierdzenie, które nie pozwala Sądowi na dokonanie ustalenia, że w stanie faktycznym sprawy istotnie zachodzi faktyczne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na powyższe z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.