III SA/Gl 447/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K sp. z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 10 marca 2025 r. nr SKO.OG/41.12/35/2025/2848 w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2025 r. nr SKO.OG/41.12/35/2025/2848 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, Kolegium) po rozpoznaniu odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: również jako: Spółka, skarżący, strona), utrzymało w mocy decyzję nr [...], wydaną w dniu 21 stycznia 2025r. przez Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent, organ I instancji), w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania z tytułu nauki zawodu młodocianego pracownika. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 21 stycznia 2025r. organ I instancji odmówił Spółce z o.o. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika S. S. (dalej: pracownik). W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że w dniu 25 listopada 2024r. strona złożyła wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia ww. młodocianego pracownika w zawodzie cukiernika, za okres od 1 września 2021r. do 31 sierpnia 2024r. (36 pełnych miesięcy). Organ wskazał, że umowa o pracę z młodocianym pracownikiem została zawarta w dniu 31 sierpnia 2021r. Ww. młodociany pracownik w dniu 30 sierpnia 2024r. zdał egzamin zawodowy, otrzymując certyfikat kwalifikacji zawodowych. Organ I instancji stwierdził, że w trakcie nauki zawodu prowadzonej wobec pracownika, obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu powierzono R. Z. (dalej: instruktor), który w 1988r. ukończył technikum uzyskując wykształcenie średnie i tytuł zawodowy technika technologii żywności o specjalności cukiernik. Nadto na podstawie dokumentów przedłożonych przez Spółkę ustalono, że instruktor przed objęciem funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu posiadał także co najmniej 3-letni staż pracy w zawodzie cukiernika, a nadto legitymował się zaświadczeniem o ukończeniu 26 marca 1993r. kursu pedagogicznego w Izbie Rzemieślniczej w K. (gdzie program kursu obejmował 96 godzin zajęć). Z uwagi na okoliczność, że powyższe zaświadczenie nie zawierało informacji o zatwierdzeniu programu kursu przez kuratora oświaty, organ wystąpił do [...] Kuratora Oświaty w K. z wnioskiem o wskazanie, czy program ten podlegał zatwierdzeniu przez Kuratora. W sytuacji, gdy Kurator stwierdził, że program ww. kursu nie podlegał jego zatwierdzeniu, organ wystąpił do Izby Rzemieślniczej oraz Małej Średniej Przedsiębiorczości w K. o wyjaśnienia dotyczące podstaw prowadzenia kursu pedagogicznego na który powoływał się strona we wniosku o dofinansowanie. Z wyjaśnień Izby Rzemieślniczej wynikało, że przedmiotowy kurs prowadzony był w oparciu o program akceptowany przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania w dniu 9 lutego 1980r., a obowiązujące przed 6 stycznia 1993r. regulacje prawne nie nakładały na instruktora praktycznej nauki zawodu obowiązku ukończenia kursu pedagogicznego obejmującego w programie zajęć praktycznych. Mając na uwadze, że kurs pedagogiczny w którym uczestniczył instruktor odbywał się w okresie od 20 stycznia 2023r. do 26 marca 2023r. (tj. po wejściu w życie - 6 stycznia 2023r. - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczna naukę zawodu) organ uznał, że instruktor winien był ukończyć kurs pedagogiczny, którego program zatwierdził kurator (a co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca). W sytuacji gdy wnioskodawca nie spełnił warunków określonych w art. 122 ust. 1 i 7 ustawy Prawo oświatowe, warunkujących przyznanie dofinansowania (nie wykazując aby instruktor posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego - tj. że ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został zatwierdzony przez kuratora), organ odmówił przyznania wnioskowanego dofinansowania. Od powyższej decyzji w dniu 4 lutego 2025r. odwołanie do SKO wniósł skarżący. W odwołaniu wskazał, że instruktor zatrudniony jest w Spółce od 1 kwietnia 1996r. na stanowisku cukiernika brygadzisty i pełni funkcje instruktora nauki zawodu wobec młodocianych pracowników. Nadto wskazał, że kurs pedagogiczny w którym uczestniczył instruktor w okresie od 20 stycznia do 26 marca 1993r. , programowo zbieżny był z zakresem i wymiarem godzin określonych w § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu. Nadto wnoszący odwołanie wskazał, że w przypadku uwzględnienia przepisów, z których wynika, że instruktor nie był uprawniony do szkolenia pracownika, to po odmowie wypłaty refundacji należy pozbawić uprawnień zawodowych ww. ucznia w zawodzie cukiernika i cofnąć go do ponownego 36 miesięcznego odbycia praktycznej nauki zawodu. SKO po zapoznaniu się z aktami sprawy ustaliło, że w dniu 31 sierpnia 2021r. pomiędzy pracodawcą - "K." Spółka z o.o. z siedzibą w W., a młodocianym pracownikiem została zawarta umowa o pracę celem nauki zawodu cukiernika. W umowie tej ustalono, że okres nauki zawodu cukiernika będzie trwał 36 miesiące - od 1 września 2021r. do dnia zdania egzaminu. Nadto w umowie tej wskazano, że obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu pełnić będzie instruktor, mający się legitymować: zaświadczeniem (świadectwem ukończenia technikum zawodowego) nr [...] z dnia 23 stycznia 1988r. - potwierdzającym uzyskanie tytułu technika technologii żywności o specjalności cukiernictwo; zaświadczeniem ukończenia kursu pedagogicznego nr [...] z dnia 26 marca 1993r. wydanego przez Izbę Rzemieślniczą w K.. Do wniosku przedłożono także: zaświadczenie Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w J. potwierdzające zdany w dniu 30 sierpnia 2024r. egzaminu i uzyskanie przez pracownika certyfikatu kwalifikacji zawodowych w zawodzie cukiernika. Po zakończeniu przez młodocianego pracownika nauki zawodu Spółka w dniu 25 listopada 2024r. złożyła wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia pracownika. Wniosek ten spotkał się z negatywną decyzja organu I instancji (z dnia 21 stycznia 2025r.) z tego powodu, że osoba wyznaczona na instruktora praktycznej nauki zawodu, wykonywała te obowiązki bez wymaganego zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, kursu pedagogicznego. SKO zauważyło, iż wraz z wnioskiem o dofinansowanie przedłożono organowi I instancji zaświadczenie Izby Rzemieślniczej w K. z dnia 26 marca 2023r., z którego wynikało, że instruktor ukończył kurs pedagogiczny dla właścicieli zakładów rzemieślniczych, jednakże program tego kursu nie posiadał zatwierdzenia przez kuratora oświaty, tak aby mógł on być uznany za odpowiedni kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Wymóg zatwierdzenia programu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu przez właściwych kuratorów obowiązywał od 6 stycznia 1993r., a instruktor uczestniczył w kursie prowadzonym przez Izbę Rzemieślniczą w K. (którego program nie podlegał akceptacji kuratora) w okresie od 20 stycznia 1993r. do 26 marca 1993r. W konsekwencji SKO zaskarżoną decyzją z dnia 10 marca 2025r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kolegium przy tym wskazało, że warunki określone w art 122 ust. 1 ww. ustawy musiały zostać spełnione łącznie, aby właściwy organ administracji mógł przyznać wnioskowane dofinansowanie. W przedmiotowej sprawie SKO ustaliło, że praktyczna nauka zawodu cukiernika, wobec pracownika była prowadzona w Spółce od 1 września 2021r. do 31 sierpnia 2024r. Zdaniem SKO dla przyznania pracodawcy wnioskowanego dofinansowania niezbędne było zakończenie przez młodocianego pracownika nauki zawodu, poprzez zdanie odpowiedniego egzaminu zawodowego, ale także ustalenie, że osoba prowadzącą w Spółce naukę zawodu miała odpowiednie kwalifikacje do pełnienia roli instruktora praktycznej nauki zawodu - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 maja 2018r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 2018r., poz. 2010 ze zm.) . Na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika może prowadzić: pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem spełniania kwalifikacji wymaganych od instruktora praktycznej nauki zawodu, określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019r., w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2019r., poz. 391) . Zgodnie z § 10 ust. 3 i następne tego ostatniego rozporządzenia: 3. Instruktorzy praktycznej nauki zawodu posiadają: 1) ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty lub 2) ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z Psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, lub 3) ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, lub 4) w przypadku praktycznej nauki zawodu odbywanej na statku morskim lub śródlądowym - ukończone szkolenie dydaktyczne dla instruktora, potwierdzone świadectwem przeszkolenia dydaktycznego dla instruktora wydanym przez dyrektora urzędu morskiego, lub 5) przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, lub 6) kwalifikacje wymagane od nauczycieli praktycznej nauki zawodu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5. instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1-5, posiadają ponadto: 1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub 2) tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub b)świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego. kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub c)świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub 3) dyplom ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 4) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub 5) tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać. Zdaniem SKO nie było wątpliwości, że instruktor (osoba legitymujące się świadectwem ukończenia technikum zawodowego oraz kwalifikacjami technika technologii żywności o specjalności cukiernictwo, a także legitymująca się odpowiednim stażem pracy w zawodzie cukiernika), mimo oświadczenia, że ukończył odpowiedni kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, to w rzeczywistości nie spełnił tego ostatniego obowiązku. Instruktor w okresie od 20 stycznia 1993r. do 26 marca 1993r. uczestniczył w kursie pedagogicznym dla właścicieli zakładów rzemieślniczych, uzyskując na te okoliczność stosowne zaświadczenie Izby Rzemieślniczej w K.. W trakcie postępowania administracyjnego ustalono, iż ww. kurs pedagogiczny nie posiadał zatwierdzenie jego programu przez kuratora oświaty, tak aby mógł być on uznać za odpowiedni dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, przy ubieganiu się przez pracodawców o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników. W ocenie SKO w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie instruktor - jako osoba zatrudniona w Spółce nie posiadała kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tj. instruktor nie ukończył kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program był zatwierdzony przez kuratora), to mając na uwadze art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, wnioskowane przez Spółkę dofinansowanie nie mogło być jej przyznane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji w szczególności: 1) błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego: - to jest art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe - w brzmieniu przepisu na datę składania wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika tj. na datę 25 listopada 2024 r. - to jest § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018r. poz 2010 ze zm.), polegające na przyjęciu, że skarżący nie spełnił wymagań koniecznych do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego, gdyż instruktor - jako osoba zatrudniona w "K." Sp. z o. o. nie posiadał kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego pracowników młodocianych tj. nie posiadał kwalifikacji do pełnienia roli instruktora praktycznej nauki zawodu gdyż kurs pedagogiczny, który ukończył - nie posiadał zatwierdzenia programu przez kuratora oświaty - podczas gdy instruktor w okresie od 20 stycznia 1993 r. do 26 marca 1993 r. uczestniczył w kursie pedagogicznym dla właścicieli zakładów rzemieślniczych uzyskując na tę okoliczność stosowne zaświadczenie Izby Rzemieślniczej w K. Zakład Szkolenia Zawodowego zaś tematyka kursu i liczba godzin były zbieżne z zakresem i wymiarem godzin określonym w § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, nadto instruktor posiada wieloletnie doświadczenie zawodowe, które skutkowało osiągnięciem celu praktycznej nauki zawodu tj. ukończeniem nauki przez młodocianego pracownika i zdaniem przez tego pracownika młodocianego egzaminu zawodowego w zawodzie cukiernika - co ostatecznie skutkować winno przyjęciem, iż spełnione zostały wszelkie przesłanki przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie przez organ administracji zasady praw nabytych wynikającej z tego, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej - tj. zakwestionowanie kwalifikacji instruktora do pełnienia roli instruktora praktycznej nauki zawodu, mimo iż skończył on odpowiedni kurs instruktora praktycznej nauki zawodu ponad 30 lat temu i przez wiele lat szkolił pracowników młodocianych. 2) naruszenie przepisów postępowania: - to jest art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów postępowania - poprzez odstąpienie przez organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, mimo iż dotychczas wydawane decyzje administracyjne w zakresie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z tytułu nauki zawodu były przyznawane, a kwalifikacje instruktora nie były kwestionowane. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: - uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2025 r. numer SKO.OG/41.12/35/2025/2848 i decyzji Prezydenta nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 marca 2025 r. numer SKO.OG/41.12/35/2025/2848 utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała m.in., iż instruktor w okresie od 20 stycznia 1993 r. do 26 marca 1993 r. uczestniczył w kursie pedagogicznym dla właścicieli zakładów rzemieślniczych i uzyskał stosowne zaświadczenie Izby Rzemieślniczej w K. Kurs ten był realizowany na podstawie "Programu kursu pedagogicznego dla mistrzów w rzemiośle". Program ten uzyskał akceptację Ministerstwa Oświaty i Wychowania w dniu 9 lutego 1980 r. Ukończenie kursu do dnia 6 stycznia 1993 r. nadawało kwalifikacje pedagogiczne wymagane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Zdaniem strony tematyka i liczba godzin kursu, w którym uczestniczył instruktor były zbieżne z zakresem i wymiarem godzin określonym w § 9 ust 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu oraz późniejszym § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Według zaświadczenia o ukończeniu kursu (będącego dokumentem urzędowym w rozumieniu przepisów postępowania) przedłożonego przez skarżącego kurs obejmował 96 godzin nauczania, w tym wybrane zagadnienia z psychologii (8h). wybrane zagadnienia z pedagogiki i dydaktyki (27h), praca samokształcenia mistrza (4), podstawowe problemy organiz, zarządz. w zakładzie (5h), podstawy prawne i warunki kształcenia w zakł. rzem. (8h), założenia dydaktyczne, wychowawcze, opiekuńcze kształcenie praktyczne w zakładzie rzem.(25h), sprawy organizacyjne (4h). Tymczasem według strony z § 9 ust 4 wyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. oraz z § 10 ust. 3 wyżej wskazanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. wynika, że kurs instruktora praktycznej nauki zawodu powinien obejmować łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Zatem kurs, który ukończył instruktor był o 16 godzin dłuższy. Nadto strona wskazała, że dotychczas - czyli przez ponad 30 lat od daty zakończenia kursu - żaden organ administracji nie kwestionował kwalifikacji zawodowych instruktora w zakresie nauki pracowników młodocianych, przyznając dofinansowania z tytułu nauki zawodu. Ponadto skarżący wskazał, że kwalifikacje pedagogiczne nie wygasają np. w przypadku uzyskania dyplomu ukończenia studiów to dyplom wydawany jest z dożywotnimi kwalifikacjami zawodowymi. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pozbawia się osobę, która przez 30 lat dzieliła się swoją wiedzą zawodową, prawa do szkolenia pracowników młodocianych i nauczania ich zawodu. Według strony instruktor potraktowany został przez organ administracji na równi z osobami, które w ogóle nie posiadają odpowiednich kwalifikacji do pełnienia roli instruktora praktycznej nauki zawodu młodocianego pracownika mimo, iż stosowny kurs ukończył. Skoro cel praktycznej nauki zawodu został osiągnięty (gdyż młodociany pracownik, ukończył naukę i - co więcej - zdał pozytywnie egzamin zawodowy) to skarżący winien uzyskać dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zdaniem strony instruktor ani skarżący nie powinni ponosić negatywnych konsekwencji wynikających z niedostosowania kursu pedagogicznego do wymogów prawnych przez podmiot organizujący kurs. Sam fakt, iż od kursu w którym brał udział instruktor upłynęło już ponad 30 lat i w okresie tym żaden organ administracji (w tym decydujący o przyznaniu dofinansowania z tytułu nauki zawodu) tych uprawnień nie kwestionował, a co więcej - uznawał je za prawidłowe i spełniające wymogi prawa - powinien być wzięty pod uwagę przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Skarżący nadmienił, iż kurs organizowany przez Izbę Rzemieślniczą w K. stanowił wcześniej podstawę do uzyskania kwalifikacji pedagogicznych wymaganych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Zatem był to kurs akceptowany przez organy administracji. Skarżący zauważył, iż przez ponad 30 lat organy administracji nie kwestionowały kwalifikacji instruktora co do kształcenia uczniów młodocianych. Skoro zatem instruktor nabył prawa do szkolenia uczniów młodocianych nie powinny one być mu odbierane i to odbierane po ponad 30 latach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wskazać trzeba, iż istota zasady ochrony praw nabytych sprowadza się do takiego nakazu stanowienia i stosowania prawa, by obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji. Z tej zasady wynika obowiązek stosowania procedury służącej ochronie określonych praw i interesów obywateli. Zasada ochrony praw nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym. Zapewnia ochronę praw podmiotowych, zarówno publicznych jak i prywatnych nabytych w drodze skonkretyzowanych decyzji. W przedmiotowej sprawie doszło zatem do zniesienia prawa instruktora, a tym samym odmowy skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 122 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 900 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r. oraz na dzień wydawania zaskarżonej decyzji. Przechodząc zatem do analizy zastosowanych w sprawie przepisów materialnych zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z treścią tego artykułu tj. art.122 ust. 1 pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z 22 marca 1989 r. o rzemiośle, b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy nie-będącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy; 3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Powyższy przepis określa przesłanki pozytywne, których łączne spełnienie warunkuje przyznanie pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek upo-ważnia organ właściwy do wydania decyzji odmownej. Pierwszą z przesłanek jest zawarcie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zgodnie z przepisami prawa pracy. Kolejną przesłanką jest posiadanie przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo przez osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Trzecią zaś przesłanką jest ukończenie nauki zawodu oraz zdanie egzaminu odpowiedniego dla charakteru działalności pracodawcy, tzn. egzaminu czeladniczego zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ustawy o rzemiośle - jeżeli pracodawca jest rzemieślnikiem lub egzaminu zawodowego - jeżeli pracodawca nie jest rzemieślnikiem. Na gruncie powyższego przepisu nie jest więc wystarczające zawarcie umowy o pracę oraz kontynuowanie nauki zawodu, ukończenie przez młodocianego pracownika tej nauki oraz złożenie odpowiedniego egzaminu zgodnie z przepisami w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, lecz niezbędne jest aby pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiadała kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, iż przepis art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego w aktualnym brzmieniu wyraźnie warunkuje otrzymanie dofinansowania do kosztów kształcenia młodocianego pracownika od spełnienia warunku posiadania przez instruktora kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Natomiast instruktor - jako osoba zatrudniona w Spółce nie posiadała kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tj. instruktor nie ukończył kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program był zatwierdzony przez kuratora), to mając na uwadze art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, wnioskowane przez Spółkę dofinansowanie nie mogło być jej przyznane. Tym samym argumentacja skargi, iż istotny jest fakt, że cel praktycznej nauki zawodu został osiągnięty gdyż młodociany pracownik, ukończył naukę i zdał pozytywnie egzamin zawodowy w związku z czym skarżący winien uzyskać dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest niezasadna. Również argument skarżącego iż przez ponad 30 lat organy administracji nie kwestionowały kwalifikacji instruktora co do kształcenia uczniów młodocianych nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie niespełnienie przesłanki posiadania przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo przez osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych upoważniało właściwy organ do wydania decyzji odmownej. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż instruktor szkolący młodocianego pracownika nie posiadał kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Sąd podzielił stanowisko organu, iż instruktor - jako osoba zatrudniona w Spółce nie posiadała kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (tj. instruktor nie ukończył kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program był zatwierdzony przez kuratora), wymaganego zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, kursu pedagogicznego. Tym samym mając na uwadze art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, wnioskowane przez Spółkę dofinansowanie nie mogło być jej przyznane. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego. Ponadto na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 2018r. poz 2010 ze zm.), ponieważ skarżący nie spełnił wymagań koniecznych do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia pracownika młodocianego, gdyż instruktor nie posiadał kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego pracowników młodocianych. W ocenie Sądu organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy, a obecnie obowiązujące przepisy nie budzą wątpliwości interpretacyjnych. Również zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ art. 8 k.p.a. nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie ponieważ organy poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki z właściwych przepisów prawa materialnego, zdaniem Sądu nie podważyły zasady zaufania do władzy publicznej. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151p.p.sa., skargę oddalił.