III SA/Gl 456/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi ,,A’ sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 2.217 zł (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ) decyzją [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania "A" sp. z o.o. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] r. nr [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na uzupełnieniu zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] w rejestrze zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) oraz ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 859, dalej ustawa SENT). Z akt administracyjnych wynika, że [...] r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. przeprowadzili na drodze [...]-[...] w miejscowości B. kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki [...] (nr rejestracyjny [...]) oraz naczepy ciężarowej marki [...] (nr rejestracyjny [...]), kierowanym przez kierowcę zatrudnionego przez przewoźnika "A" sp. z o.o. W trakcie kontroli kierowca przedstawił: dokument przewozowy z [...] r., dowód wydania nr [...] z [...] r., wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, prawo jazdy, dowody rejestracyjne ciągnika oraz naczepy. Dokonano sprawdzenia danych wprowadzonych przez przewoźnika do systemu SENT i stwierdzono, że przewoźnik przed rozpoczęciem przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy SENT, tj. rozpoczynającego się na terytorium kraju, nie dopełnił obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f ustawy SENT, tj. nie wpisał numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane. W oparciu o powyższe ustalenia organ pierwszoinstancyjny postanowieniem z [...] r. wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT i poinformował stronę o treści art. 22 ust.3 ustawy SENT. W odpowiedzi strona złożyła wniosek o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, przyznając, iż w zgłoszeniu SENT nie wypełniono pola, w którym podaje się nr zezwolenia drogowego. Podniosła, że ujawnione podczas kontroli uchybienie ma charakter błahy, zatem postępowanie winno zostać z urzędu zakończone wydaniem decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary z uwagi na występujący w tej sprawie interes publiczny. W trakcie postępowania organ pierwszoinstancyjny ustalił, że Spółka nie ma zaległości w podatkach ani w ZUS. Po przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszoinstancyjny decyzją z [...] r. wymierzył Spółce karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika wobec nieuzupełnienia zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] w rejestrze zgłoszeń o prawidłowe dane wymagane przepisami prawa, o których mowa w art. 5 ust.4 pkt 1 lit. f ustawy SENT. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust.3 ustawy SENT poprzez błędne uznanie, iż nie zachodzą ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia kary oraz umorzenia postępowania z uwagi na występujący w niniejszej sprawie interes publiczny; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i §2 , art. 191 i art. 194 § 1 O.p., w związku z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji oraz art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 2 O.p. poprzez niedostateczne zbadanie stanu faktycznego, przez co za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto błędną podstawę faktyczną przyjmując, iż w niniejszej sprawie nie występuje interes publiczny. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kontrola drogowa miała miejsce [...] r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli. Następnie organ przywołał treść art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. f ustawy SENT, wskazując, że przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym o ile są wymagane. Wskazał też, że w oparciu o przepis art. 22 ust. 2 ustawy SENT (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli drogowej) gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Zdaniem organu z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż Spółka będąca przewoźnikiem towaru, nie uzupełniła zgłoszenia o numerze referencyjnym [...] o prawidłowe dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 lit. f ustawy SENT dotyczące numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji. Rozpatrując kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ przywołał treść art. 26 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy SENT i wyjaśnił, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Organ wskazał, że jako ważny interes podatnika należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Jednakże pojęcia tego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika. Następnie organ analizując sytuację majątkową i gospodarczą podatnika wskazał, że Spółka nie posiada żadnych zaległości w podatkach i składkach ZUS. Zresztą strona nie kwestionowała tego, że jest w stanie uiścić nałożoną na nią karę. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Spółka nie posiada zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych, a sytuacja finansowo - ekonomiczna nie wskazuje na zagrożenie zdolności do kontynuowania działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby, iż niemożliwa jest regulacja ww. należności. Organ uznał, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. W interesie publicznym leży też, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, w tym ustawy o finansach publicznych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez błędne uznanie przez organ, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia kary oraz umorzenia postępowania z uwagi na interes publiczny, 2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 i § 2, art. 191 i art. 194 § 1 O.p. i wyrażonych w tych przepisach zasad: legalizmu, zaufania do organu podatkowego oraz oficjalności postępowania dowodowego przy dokonywaniu interpretacji pojęcia "interesu publicznego", którym to pojęciem posługuje się art. 22 ust. 3 ustawy SENT, wskazujący przesłanki odstąpienia od nałożenia kary na przewoźnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Skarżąca jako podmiot wysyłający olej napędowy i przewoźnik tego produktu – nie wpisała w zgłoszeniu SENT nr licencji. W konsekwencji została na nią nałożona kara pieniężna w wysokości 10.000 zł, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT. Stosownie do treści art. 22 ust. 2 ustawy SENT: "W przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł". Odnosząc treść cytowanego przepisu do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary w nim określone, bowiem przewoźnik nie wpisał w zgłoszeniu referencyjnym nr licencji. Istota sporu natomiast dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określone w art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Stosownie do treści tego przepisu w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. W tym zakresie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że w sprawie nie wystąpił ani ważny interes przewoźnika – takiego interesu skarżąca bowiem nie wykazała - ani interes publiczny. Sąd stanowiska organu nie podziela. Zdaniem Sądu pojęcia interesu publicznego nie można interpretować w sposób zawężający, uwzględniając przede wszystkim interes Skarbu Państwa. Zaprezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji argumentacja, prowadzi, bądź to do ograniczenia, bądź to do wykluczenia stosowania instytucji prawnej, o której mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Przyjęcie poglądów organu, reprezentującego stanowisko niemal wyłącznie profiskalne, mogłoby doprowadzić do tego, że każda ulga, czy odstępstwo w zapłacie należności publicznoprawnych powstałych wskutek naruszenia przepisów mogłaby być traktowana jako sprzeczna z zasadami konstytucyjnymi – mimo że została przewidziana przez ustawodawcę. Organ pomija, że przewidziane w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej następuje wyłącznie w sytuacji ustalenia, że do naruszenia konkretnych przepisów doszło. Następuje to nie tylko na wniosek strony, ale również z urzędu. O ile zaistnienie przesłanki "ważnego interesu" podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub przewoźnika może zostać wykazane w zasadzie wyłącznie we współpracy z tym podmiotem, o tyle przesłanka interesu publicznego w tym, aby nałożyć w realiach danej sprawy karę pieniężną na podmiot, który dopuścił się podlegających karze uchybień, z urzędu powinno być przedmiotem rozważań organu podatkowego stosującego przepisy ustawy SENT z uwzględnieniem celów tej ustawy. Istotne przy tym jest, że odstąpienie od kary pieniężnej ma charakter uznaniowy, co wynika z powołania się przez ustawodawcę na pojęcia "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu przewoźnika", które nie zostały zdefiniowane w ustawie, a zatem wypełnienie ich treścią należy do organów orzekających. W orzecznictwie przyjmuje się, że w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmieniania w zależności od tzw. uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 3478/18, publ. CBOSA). Tym niemniej uznanie administracyjne znajduje zastosowanie przy ocenie zaistnienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest kwestią uznania administracyjnego, zwłaszcza, że odstąpienie od nałożenia kary jest wyrazem jej darowania, co może nastąpić tylko w całości lub nie nastąpić w ogóle. Organ ma tu zatem możliwość wyboru opcji decyzyjnej sprawdzającej się do alternatywy: nałożenie kary lub odstąpienie od nałożenia kary. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem – o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności, w tym przyczyny, z jakich doszło do naruszenia prawa, np. błąd, przeoczenie. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym" (art. 22 ust. 3 ustawy SENT). Przy wykładni pojęcia "interes publiczny" na gruncie ww. przepisu nie można stracić z pola widzenia celu, jaki przyświecał ustawodawcy we wprowadzeniu ustawy SENT. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko NSA, prezentowane w uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku NSA z 13 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 3478/18, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który się wydaje językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Jednym z najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, zwalczanie wyspecjalizowanych grup przestępczych. Zatem celem ustawy SENT jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT i akcyza), a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem tym nie jest zaś zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek, związanych między innymi z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów ustawy SENT. Instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, z art. 22 ust. 3 oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT, oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Dodatkowo w art. 24 ust. 2 wprowadzono możliwość obniżenia kary do kwoty 2.000 zł we wskazanych okolicznościach. W przywołanej wyżej regulacji prawnej, ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym". Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z wyżej przywołanych dwóch dyrektyw wyboru, przy czym w każdej sprawie zawsze powinny zostać rozważone przez organ obie przesłanki, ale stwierdzenie jednej z nich jest wystarczające dla odstąpienia. Oznacza to jednocześnie brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów pamiętając, że jest to odstąpienia od generalnej zasady. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem ale też nie można pomijać faktu przy tej ocenie samego uchybienia oraz skutków nałożenia kary na przedsiębiorcę. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych celów ma znaczenie dla oceny interesu przewoźnika oraz interesu publicznego. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko NSA prezentowane w uzasadnieniu wyroku 18 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 220/20 (publ. CBOSA), że przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy uwzględnić, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie jest bowiem w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT. Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm. Zdaniem Sądu, przy badaniu, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, należy uwzględnić proporcjonalność nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do całokształtu okoliczności stanu faktycznego. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że organy powinny ocenić wysokość nałożonej kary pieniężnej w stosunku do dochodów strony z danego transportu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 30.01.2019 r., sygn. akt III SA/Po 684/18, publ. CBOSA). Dotyczy to oceny konstytucyjnej zasady proporcjonalności kary. Skoro w systemie prawnym obowiązuje art. 22 ust. 3 ustawy SENT, to organ (działający przecież zgodnie z art. 120 O.p. na podstawie przepisów prawa) winien wskazać przykładowo sytuacje, w których jego zadaniem dopuszczalne byłoby odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny. Dopiero wówczas możliwa byłaby ocena, czy w niniejszej sprawie zachodzi taka możliwość. Natomiast stwierdzenie przez organ w zaskarżonej decyzji, że w odniesieniu do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niewpisanie numeru licencji, w sytuacji gdy przewoźnik taką licencję posiadał, brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny, należy uznać za co najmniej przedwczesne – zwłaszcza jeśli zważy się na treść art. 121 § 1 O.p. zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów. Ponadto w toku tego postępowania organy w myśl art. 122 O.p., zobowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wskazać też należy, że wystarczy wystąpienie jednej przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. Gdy zaś występują obie to organ musi ważyć znaczenie każdej z nich. Skoro organy nie dokonały pełnej oceny stanu faktycznego z uwzględnieniem kwestii legalności transportu, nie przeanalizowały uzyskanego dochodu z tego transportu oraz dokonały wykładni pojęcia interesu publicznego w sposób zawężający, ograniczając interpretację tego pojęcia do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, Sąd uznał, że decyzję należało uchylić. Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią przedstawioną ocenę prawną zagadnienia i wnikliwie rozważą, czy w niniejszej sprawie miało miejsce zdarzenie klasyfikowane do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oraz czy interes przewoźnika, jak również interes publiczny przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej, gdyż mamy do czynienie z błędem przewoźnika, usuniętym w czasie kontroli i bez konsekwencji finansowych dla budżetu. Rolą organu będzie dokonanie oceny, czy w interesie publicznym leży nakładanie wielotysięcznych kar pieniężnych na podmioty, które dopuściły się wyłącznie uchybień formalnych związanych z naruszeniem obowiązków przewidzianych w ustawie SENT. Czy stwierdzone uchybienia stwarzają realne zagrożenia uszczuplenia przez dany podmiot dochodów podatkowych budżetu państwa? Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy skarżącej w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Organ, oceniając czy zaistniała przesłanka "interesu publicznego", powinien rozważyć, czy nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona skarżącej kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.