III SA/Gl 459/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Asesor WSA Krzysztof Targoński Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć Protokolant Magdalena Kurpis po rozpoznaniu w dniu 20 września 2005 r. przy udziale- sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru oddala skargę. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez importera A Spółka z o.o. w dniu [...] nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar (leki o nazwie własnej, przygotowane do sprzedaży detalicznej), objęty uprzednio procedurą składu celnego. Wartość celną towaru przyjęto w wysokości zadeklarowanej przez importera, odpowiadającej wartości transakcyjnej udokumentowanej fakturą z [...] wystawioną przez sprzedającego - firmę B S.p.A. z Włoch. Decyzją z [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej importowanego towaru i określił ją w wysokości niższej od zadeklarowanej przez importera. W uzasadnieniu stwierdził, że czynności kontrolne przeprowadzone przez funkcjonariuszy Inspekcji Celnej, a następnie Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ujawniły noty kredytowe wystawione przez firmę włoską B S.p.A" dla Spółki A : nr [...] z dnia [...], nr [...] z [...] i nr [...] z [...] stanowiące finalną realizację udzielonych premii finansowych, a z których wynika, że Spółce udzielono w [...] premii finansowej (upustu) w wysokości [...] % wartości zakupionych preparatów do iniekcji o działaniu [...], leków zawierających substancje [...] oraz leków zawierających antybiotyk [...]. Ustalono, że udzielane przez firmę włoską upusty nie były uwzględniane przy określaniu wartości celnej sprowadzanych farmaceutyków, ale w rozliczeniach pomiędzy kontrahentami pomniejszały zobowiązania finansowe importera - Spółki A. Były one wykonaniem postanowień umowy z [...]. Powołując się zatem na art. 23 § 1 i art. 83 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) Naczelnik Urzędu Celnego w T. obniżył wartość celną towaru w stosunku do deklarowanej przez Spółkę, uwzględniając upust udzielony jej przez eksportera towaru. W odwołaniu od tej decyzji Spółka A wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania zarzuciła organowi celnemu: - naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 – ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz błędne ustalenie stanu faktycznego, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj., art. 23 § 1, art. 30, art. 31, art. 83 § 1 - 3, art. 85 § 1, art. 246 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). W uzasadnieniu strona podniosła: - brak było podstaw do dokonania korekty wartości celnej importowanych farmaceutyków ze względu na brak matematycznych podstaw do określenia jej wysokości, -nieprawidłową wykładnię umowy z dnia [...] zawartej pomiędzy A a jej włoskim partnerem handlowym, -wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa Unii Europejskiej, -wszczęcie i prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie bez podstawy prawnej, brak podstaw do obniżenia wartości celnej towarów ze względu na rabat udzielony po dokonaniu transakcji przywozowej (rabat ex post). Te zarzuty Spółka uzasadniła w następujący sposób: - korekta wartości celnej określonej w dokumencie SAD nr [...] nie ma uzasadnienia merytorycznego i faktycznego, gdyż wskazane noty kredytowe dotyczą różnych leków, przy czym nie odnoszą się do leku [...], - wspomniana umowa z dnia [...] nakładała na strony szereg obowiązków znacznie odbiegających od związanych bezpośrednio z samą umową kupna sprzedaży. Podstawową zasadą przy interpretacji postanowień umowy jest jej ocena w sposób całościowy, a nie interpretacja przez wyciąganie z jej treści tylko poszczególnych zapisów bez odniesienia ich do zapisów pozostałych. Nie jest ważna nazwa umowy, ale jej treść a ta bezspornie wskazuje, że jest to również umowa o współpracy. Premia była ustalana po zakończeniu roku obrotowego i była uzależniona od szeregu czynników, a sprzedający mógł odmówić jej przyznania lub określić w dowolnej wysokości dlatego też nie było potrzeby informowania o powyższym organu celnego, - dalej skarżąca przedstawiła zasady wykładni umów i oświadczeń woli obowiązujące na gruncie prawa polskiego. Metodę kombinowaną wskazała jako obowiązującą w takich przypadkach, a pominiętą przez organy celne przy interpretacji zapisów umowy kupna sprzedaży z dnia [...], - przyznanie upustów nie było pewne w chwili dokonywania zgłoszenia, a tym bardziej znana ich wynegocjowana wysokość, to zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne winny być wymagane według stanu towaru i jego wartości w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a zatem wartość celna towaru deklarowana przez Spółkę była prawidłowa, - rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z praktyką występującą w tym zakresie w krajach Unii Europejskiej i poglądami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, co jest nieprawidłowe w świetle harmonizacji polskiego prawa z przepisami obowiązującymi we Wspólnocie, wynikającej z preambuły Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polska, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony. W orzeczeniu w sprawie 2 Sprawa 65/79, ECR (1980) 1345 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zmniejszenie ceny importowanych towarów podanej w fakturze, przez władze kraju członkowskiego jest niezgodne z celem reguł naliczania wartości celnej towaru, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa Unii Europejskiej, - zgodnie z art. 3 § pkt 2 Kodeksu celnego przez "dług celny" rozumiane jest powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych. W niniejszej sprawie kwota długu celnego przed wszczęciem postępowania jak i po jego zakończeniu wynosiła "0". Nie było zatem żadnej podstawy prawnej do ustalania wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...], - do zgłoszenia celnego dołączone zostały wszelkie dokumenty wymagane prawem celnym, a przepisy art. 23, art. 30 oraz art. 31 Kodeksu celnego nie wymieniają premii finansowej jako mającej wpływ na wartość celną towarów, - zawarty w decyzji organu pierwszej instancji zarzut obejścia prawa jest bezpodstawny, a organ celny nie jest uprawniony do stawiania takiego zarzutu, należy to do kompetencji sądu powszechnego, - Naczelnik Urzędu Celnego nie przeprowadził w sprawie własnego postępowania wyjaśniającego, ograniczył się do przyjęcia ustaleń pokontrolnych zawartych w antydatowanym Protokole kontroli z dnia [...] sporządzonym przez inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w K., po dacie ważnego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, - posługiwanie się niezdefiniowanym pojęciem upust jest nadużyciem prawa. Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną tu decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 23 § 1 i § 9, art.85 § 1 i art. 262 ustawy Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odpowiadając na zarzuty Spółki organ odwoławczy podniósł, iż ujawniona umowa kupna – sprzedaży z dnia [...] oraz noty kredytowe dotyczące [...] wystawione przez kontrahenta zagranicznego ściśle wiążą się z importem farmaceutyków i należnościami za ich zakup. Umowa obowiązywała w dacie zgłoszenia celnego i służyła za podstawę rozliczeń pomiędzy kontrahentami, a zatem powinna być przedstawiona organowi celnemu zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego. Spółka nie ujawniła również faktu, iż ceny leków uwidocznione na fakturach załączonych do zgłoszenia celnego nie były ostateczne. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego o wartości celnej towaru decyduje cena faktycznie zapłacona, a była nią cena pomniejszona o upusty. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w T. zasad postępowania administracyjnego. Uznał, że wypełniony został obowiązek zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, a wynika z niego, że eksporter towaru zobowiązał się do udzielenia Spółce zniżek na zasadzie stałej. Ich zakres i wysokość zostały precyzyjnie określone w umowie. Kontrola dokumentów wykazała, że Spółka uiściła należności za towar w kwocie odpowiadającej wartości fakturowej pomniejszonej o upust [...] %. Eksporter zagwarantował zatem zniżkę i jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego i w dacie tej czynności. Jej wysokość była określana w terminie późniejszym (rozliczenie rocznych dostaw). Spółka miała świadomość tego, iż kwota należna za towar (z faktury) nie jest kwotą uwzględniającą upust. Nie stwierdzono, by miały miejsce płatności w kwotach i terminach wynikających z faktur handlowych. Nie negocjowano nowych cen importowanych leków, a jedynie żądano wypłaty upustu. Spółka obowiązana była zatem ujawnić fakt przyznania jej upustu oraz określić jego wysokość według wiedzy na dzień zgłoszenia celnego. Mogła też, po dostarczeniu rozliczeń z eksporterem, wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Nie można też takiego upustu traktować jako przyznanego ex post. Upust od ceny zakupu, udzielony po dostarczeniu towaru nabywcy i po dopuszczeniu tego towaru na polski obszar celny ma ścisły związek z jego ceną i musi być brany pod uwagę przy ustalaniu wartości transakcyjnej i wartości celnej towaru. Art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu skorygowaniu należności celnych. Przepis ten kładzie nacisk na stan towaru, którego elementem nie jest jego cena. Organ celny po zwolnieniu towaru może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego, a na wydanie decyzji ma 3 lata licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja organu celnego narusza przepisy unijne, gdyż postanowienia Kodeksu celnego, chociaż Polska jest członkiem Unii od 1 maja 2004 r. opierają się bezpośrednio na Porozumieniu w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., zwanym "Kodeksem Wartości Celnej" (publikowane jako załącznik do Dz. U. z 1995 r., Nr 98, poz. 483). Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się także z zarzutem naruszenia zasady obiektywizmu stwierdzając, iż ustalenia Urzędu Kontroli Skarbowej w K., a w szczególności sporządzony protokół, nie przesądzały o wynikach niniejszego postępowania. Organ celny ma bowiem pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego, które ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wyliczenia zaś wysokości uzyskanego upustu dokonano w oparciu o dokumenty przedstawione przez skarżącą, a dotyczące całości dostaw zrealizowanych w [...] z wyszczególnieniem numerów faktur i wartości dostaw. Kwota ustalonego upustu jest zgodna z wartością towarów wyszczególnionych we wskazanych notach kredytowych obejmujących farmaceutyki importowane w [...] i objętej premią finansową wynoszącą [...] %. W toku postępowania wyjaśniającego strona aktywnie w nim uczestniczyła, a wartość celna towaru ustalona została po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym w oparciu o korespondencję skarżącej z dostawcą włoskim dotyczącą upustów. Spółka A decyzję organu odwoławczego zaskarżyła w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej naruszenie: - art. 23 § 1 i § 9 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez błędną interpretację pojęcia wartości celnej towaru i błędne określenie tej wartości, - art. 65 § 4 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie skarżąca miała obowiązek zgłoszenia faktu zmiany wartości celnej, - art. 21 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że przepis ten jest zgodny z przepisami prawa Unii Europejskiej, - art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego, - naruszenie komentarza 9.1 Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 15 września 1999 r.(Dz. U. Nr 80, poz. 908). Uzasadniając te zarzuty skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W szczególności podkreśliła brak podstaw do sumowania upustów określonych wskazanymi notami kredytowymi i brak związku tychże z ceną sprzedaży określoną w umowie. W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się po stronie organów celnych błędnej interpretacji postanowień umowy oraz not kredytowych, na mocy których stronie skarżącej udzielono upustów. Za trafne należy zatem uznać ustalenie, w myśl którego zobowiązanie się eksportera towaru do udzielenia stronie skarżącej upustów na zasadzie stałej, celem osiągnięcia celów umowy nastąpiło już w umowie z [...], a zakres zniżek i ich wysokość zostały sprecyzowane w notach kredytowych nr [...] z [...], nr [...] z [...], nr [...] z dnia [...]. W pkt [...] Umowy z [...] znajduje się zapis według którego Spółka A kupuje produkty zgodnie z wykazem cen zakupu (wliczając wszelkie opłaty związane z importem) obowiązującym od podpisania umowy, a stanowiącym jej załącznik, które będzie musiała zapłacić dla realizacji zakupu. Podstawę kalkulacji strony będą mogły negocjować co dwanaście miesięcy lub gdy uznają to za wskazane. Pkt [...] Umowy Płatności, stanowi, że "zasady płatności będą uzgadniane każdorazowo przez strony. Strony ustalają wspólnie, że płatność za dostarczone produkty musi być dokonana po wystawieniu faktury przez sprzedającego, sprzedającego terminie nie przekraczającym [...] dni od daty dostawy". Natomiast Pkt [...] Upusty z kolei stanowi, że "strony, w odniesieniu do ogólnej wartości zakupów dokonanych w ciągu roku, po oszacowaniu potrzeb finansowych, jakie na zakończenie roku obrotowego wystąpią po stronie A, biorąc pod uwagę zainteresowanie sprzedającego ciągłością realizacji niniejszego porozumienia, z uwzględnieniem oraz w granicach cen rynkowych obowiązujących na produkty gotowe, odpowiadające cenom dostaw dokonanych na rzecz innych przedsiębiorstw sprzedającego, ustalą w terminie do [...] następnego roku, w drodze odrębnego aktu, wysokość upustu, która dotyczyć będzie jednorazowo i całościowo łącznej wartości zakupów już dokonanych. Niniejsza klauzula nie gwarantuje nabywcy żadnych praw odnośnie przyznania upustu a zatem nie zwalnia go z obowiązku terminowego wnoszenia płatności za dostawy. Jedynie za uprzednią zgodą sprzedającego w odniesieniu do prowizorycznych wyliczeń, nabywca będzie mógł wystąpić z wnioskiem o wystawienie tytułem zaliczki na upust noty kredytowej, do rozliczenia w chwili końcowego ustalenia kwoty upustu. Przyznanie upustu ze strony sprzedającego musi nastąpić w terminie [...] dni od zakończenia okresu rozliczeniowego, poprzez wystawienie noty kredytowej. W przypadku jakiegokolwiek opóźnienia płatności za dostawy, sprzedający zastrzega sobie prawo do obniżenia, wstrzymania lub rezygnacji z zastosowania upustu już naliczonego, bądź przewidzianego." Sąd, podobnie jak organ odwoławczy przytoczył zapis umowy dotyczący rozliczeń finansowych w całości, gdyż z jego brzmienia wynika, że cena na fakturze nie była ostateczną. Płatności były nierozerwalnie związane z upustami, a importer miał nawet możliwość uzyskiwania zaliczek na upusty. Należy podkreślić, że według tych zapisów - nawet nieterminowe dokonywanie płatności za kupowane farmaceutyki nie pozbawiało importera upustu. Tym samym trafnie przyjął organ celny, że rabat (upust) był ustalony w umowie z dnia [...] i przyznany już w chwili dokonywania zgłoszenia celnego ([...]), a po jego dokonaniu następowało jedynie jego określenie notami kredytowymi, które, jak wykazało postępowanie dowodowe, wystawiane były w sposób ciągły. Nie był to zatem tzw. rabat "ex post", kiedy czynność prawna będąca źródłem rabatu dokonana jest po zgłoszeniu celnym towaru. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby upusty te pozostawały bez wpływu na wartość celną towaru. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. Cena wynikająca z faktur załączonych do zgłoszenia celnego nie była ceną należną za towar, gdyż podlegała zmniejszeniu o upusty, których przyznanie nastąpiło przed zgłoszeniem towaru i nigdy nie stała się ceną faktycznie zapłaconą za towar (płatności te zawsze były pomniejszane o przyznane Spółce upusty). Wartością celną towaru była tu wartość wynikająca z faktur handlowych pomniejszona o przyznane stronie skarżącej upusty. Była to cena należna w chwili zgłoszenia towaru, która z czasem stała się ceną faktycznie zapłaconą. Powoływanie art. 23 § 9 kodeksu celnego nie przystaje do stanu niniejszej sprawy. Przepis ten przewiduje doliczenie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wszelkich płatności dokonanych lub mających być dokonanymi jako warunek sprzedaży towarów. Żadnych tego typu płatności traktowanych jako warunek sprzedaży towarów organy celne nie doliczyły do ceny należnej, ani faktycznie zapłaconej. Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej w kwestii naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 23 § 1 w związku z art. 85 § 1 Kodeksu celnego, wyrażającego się w przekonaniu, iż definicja wartości celnej zawarta w art. 23 § 1 Kodeksu jest uzupełniona o treść art. 85 § 1. Zasady ustalania wartości celnej towaru zostały uregulowane w Dziale III Kodeksu celnego, głównie w przytoczonym tu już art. 23 § 1. Zarówno § 1 tego artykułu, jak i jego § 9 odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i obejmującej wszelkie płatności dokonane lub mające być dokonane na rzecz sprzedającego towar. Chodzi tu zatem o cenę rzeczywistą, całkowitą i ostateczną. Ograniczenie ustalenia wartości transakcyjnej li tylko do momentu zgłoszenia celnego prowadzi do ustalenia wartości transakcyjnej tymczasowej, a więc nie ostatecznej i rzeczywistej. Przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego dotyczy wymagalności należności celnych przywozowych i także z racji systemowych nie zawiera definicji wartości celnej towaru (tak też NSA w wyroku z 25 maja 2004 r., sygn. akt GSK 53/04, publ. w Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych 2004, nr 2 ,poz. 48 oraz z dnia 2 czerwca 2004 r sygn. akt GSK 633/04, publ. tamże poz. 49) Za chybiony należy uznać zarzut przyjęcia zgodności art. 21 Kodeksu celnego z przepisami prawa Unii Europejskiej oraz komentarza 9.1 Wyjaśnień dotyczących wartości celnej z Załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. Przepis powyższy wzorowany jest właśnie na prawie unijnym i brzmi podobnie jak art.15 ust. 1a Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r ratyfikowanego przez Polskę w dniu 1 lipca 1995 r.(Dz. U. Nr 98, poz. 483), a wskazany Komentarz odnosi się do postępowania w sprawie kosztów czynności mających miejsce w kraju importu. Nie sposób uznać zasadności zarzutu o pominięciu praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego, która stanowi interpretację stanu faktycznego, jaką prezentuje strona skarżąca, a jest ona odmienna od tej, jaką przyjęły organy celne i jaką podzielił Sąd. Sąd orzekający nie podzielił zarzutów skarżącej Spółki o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności zasady wynikającej z art.122 i art.187 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie za trafne uznał wywody uzasadnienia zawarte w zaskarżonej decyzji. Należy przypomnieć, że Sąd kontroluje legalność zaskarżonej decyzji z chwili jej wydania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa materialnego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa - oddalił skargę Spółki w trybie art. 151. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.