III SA/Gl 464/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, , , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy O. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/.Ka 404/03 zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 2 czerwca 2003 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 150 zł ( sto pięćdziesiąt złotych). Wyrokiem z 2 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 404/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w Ośrodku Zamiejscowym w Katowicach stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w O. z [...] r. nr [...] w przedmiocie powołania skarbnika miasta i gminy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zagadnienie kwalifikacji, jakimi winien się legitymować skarbnik gminy uregulowano w dwóch ustawach, a mianowicie w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 21, poz. 124 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.). Kwalifikacje, jakimi winien był się wykazać skarbnik gminy określono w wydanym na podstawie art. 20 ust. 2 tej pierwszej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich ( Dz. U. Nr 61, poz. 707 ze zm.). Według § 3 pkt 3 i poz. 7 załącznika nr 3 – tabeli stanowisk, zaszeregowań i wymagań kwalifikacyjnych pracowników urzędów gmin i miast ( miast na prawach powiatu ) tegoż rozporządzenia, skarbnik gminy powinien legitymować się 6 – letnim stażem pracy oraz wyższym wykształceniem. Natomiast ustawa o finansach publicznych w art. 35 ust. 2 określa kwalifikacje, jakie powinna posiadać osoba, która ma być głównym księgowym jednostki sektora finansów publicznych. W szczególności, taka osoba powinna mieć ukończone ekonomiczne studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i posiadać co najmniej 3 – letnią praktykę w księgowości, lub średnią, policealną lub pomaturalną szkołę zawodową o kierunku rachunkowość i posiadać co najmniej 6 – letnią praktykę w księgowości – art. 35 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 7 ustawy, przepisy dotyczące głównego księgowego stosuje się odpowiednio do głównego księgowego części budżetowej oraz skarbnika ( głównego księgowego jednostki samorządu terytorialnego). W tym brzmieniu art. 35 ustawy o finansach publicznych został wprowadzony art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych, ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz ustawy o służbie cywilnej ( Dz. U. Nr 102, poz. 116). Ta ustawa weszła w życie 1 stycznia 2002 r., jednak na podstawie jej art. 5 ust. 1 w okresie 3 lat od dnia jej wejścia w życie, do głównego księgowego jednostki sektora finansów publicznych nie stosuje się przepisu art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w brzmieniu nadanym ustawą. NSA zwrócił uwagę na to, że ustawa o pracownikach samorządowych określa ich status prawny oraz kwalifikacje, jakimi winni się legitymować. Z kolei ustawa o finansach publicznych dotycząca gospodarowania środkami publicznymi skierowana jest do szerszego kręgu adresatów. Na końcu, Sąd stwierdził, że jeśli ustawa o pracownikach samorządowych i wydane na podstawie zawartego w niej upoważnienia rozporządzenie regulowały kwalifikacje skarbnika gminy i to odmiennie od regulacji zawartej w art. 35 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, to należało ją, jako przepis szczególny zastosować w rozpoznawanej sprawie. Skargą z [...] r., nadaną przesyłką poleconą [...] r. Gmina O. wniosła o wznowienie postępowania i uchylenie wskazanego wyroku powołując się na art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie o sygn. akt K 25/04, opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 23, poz. 192 z 9 lutego 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że z dniem 31 lipca 2005 r. tracą moc przepisy wskazane w pkt I wyroku TK na podstawie, których NSA wydał swoje orzeczenie. Na końcu, zaakcentowano, iż niezgodność z Konstytucją art. 20 ust. 2 ustawy o pracownika samorządowych dotyczy wydanych na tej podstawie rozporządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w tym wypadku w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast według art. 280 tej ustawy, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Oceniając rozstrzygany tu wniosek pod tym kątem Sąd uznał, że nie opiera się on na ustawowej podstawie. Bezspornym jest, że Trybunał Konstytucyjny w pkt I 1. wyroku z 25 stycznia 2005 r. orzekł o niezgodności art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142 ze zm.) w zakresie, w jakim upoważnia Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych. Natomiast w pkt I 2. i 3., także o niezgodności przepisów § 3 ust.1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych jednostek samorządu terytorialnego ( Dz. U. Nr 61, poz. 708 ze zm.) w zakresie w jakim, ustalają one tabele wymagań kwalifikacyjnych kierowników i zastępców kierowników załącznik nr 1 oraz pracowników załącznik nr 3 do tego rozporządzenia z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w pkt I 4., o niezgodności § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lutego 2003 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich ( Dz. U. Nr 33, poz. 264 ze zm.) w zakresie w jakim ustala on tabele wymagań kwalifikacyjnych pracowników, które są określone w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia. Należy wobec tego przypomnieć, że wyrok NSA z 2 czerwca 2003 r. został wydany na podstawie § 3 pkt i poz. 7 załącznika nr 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich ( Dz. U. Nr 61, poz. 707 ze zm.), które go rozporządzenie wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 21, poz. 124 ze zm.). Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności wskazanego przepisu rozporządzenia z Konstytucją RP. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczył w pkt I 4, innego aktu normatywnego, który to z kolei akt, z mocy swojego § 21 uchylił z dniem 26 lutego 2003 r. moc rozporządzenia będącego podstawą wydania wyroku przez NSA. Reasumując należy zatem stwierdzić, że Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją na podstawie, którego zostało wydane orzeczenie, co oznacza, że brak jest przesłanki z art. 272 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od tego, należy przypomnieć, że w tym wypadku orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie z dniem wyraźnie wskazanym w pkt. II wyroku, tj. 31 lipca 2005 r. Tym samym – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – orzeczenie nie weszło w życie z dniem ogłoszenia tj. 9 marca 2005 r. To zaś oznacza, że do 31 lipca 2005 r. w systemie prawnym pozostawał przepis art. 20 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych. To ustalenie ma istotne znaczenie dla zaistnienia przesłanki z art. 272 § 2 wskazanej ustawy, ponieważ wskazany tam termin miesięczny rozpoczął swój bieg dopiero 1 sierpnia 2005 r. Wcześniejsze wniesienie skargi o wznowienie postępowania skutkuje w takich wypadkach jej bezprzedmiotowością ( zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak – Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 670). Według art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Mając na uwadze powyższe, orzeczono o odrzuceniu wniosku oraz o zwrocie uiszczonego wpisu. su.