III SA/Gl 468/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) decyzją z [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A S.A. w W. (dalej: Spółka, skarżąca, strona) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. (dalej: organ) z [...] r. nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w G., poprzez umieszczenie na działce nr [...] obr. [...] uż. dr, dwustronnej reklamy o treści "[...]..." o łącznej powierzchni [...] m2, w terminie od 6 czerwca do 28 sierpnia 2019 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. W podstawie prawnej SKO powołało m.in. art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 17 pkt. 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej k.p.a.) art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej u.d.p.) oraz § 4 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. ([...], zwanej dalej "uchwałą"). Z akt administracyjnych wynika, że 6 czerwca 2019 r. pracownik Zarządu Dróg Miejskich w G., stwierdził nielegalne zajęcie pasa drogowego ul. [...] w G. poprzez umieszczenie reklamy o treści - "[...]...". Na dowód powyższego sporządzono notatkę służbową, dokonano pomiaru reklamy i wykonano dokumentację fotograficzną. Z informacji dostępnych na stronie internetowej "www. [...]" wynika, że właścicielem marki "[...]" jest A SA w W.. W związku z powyższym zawiadomieniem z 7 czerwca 2019 r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o wyznaczonym na 10 lipca 2019 r. terminie dokonania oględzin miejsca umieszczenia reklamy. Zarówno w trakcie objazdu ul. [...] 13 czerwca 2019 r., jak i w toku oględzin 10 lipca 2019 r. stwierdzono zajmowanie pasa drogowego przedmiotową reklamą, co udokumentowano: notatką służbową, dokumentacją fotograficzną oraz protokołem z oględzin. Pismem z 10 lipca 2019 r. zawiadomiono stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia ostatecznych wyjaśnień. Pismem z 10 lipca 2019 r. wystąpiono do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: PINB) o przeprowadzenie na podstawie art. 36 u.d.p. postępowania zmierzającego do usunięcia przedmiotowej reklamy z pasa drogowego. W dniu 12 sierpnia 2019 r. wpłynęło zawiadomienie PINB o przeprowadzeniu 28 sierpnia 2019 r. czynności kontrolnych ws. montażu spornego urządzenia reklamowego. 21 sierpnia 2019 r. r. pełnomocnik Spółki zapoznał się z aktami sprawy. PINB pismem z 12 września 2019 r. poinformował, że reklama nie została zdemontowana. Pismami z 1 i 8 października 2019 r. zawiadomiono stronę oraz jej pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów a także złożenia ostatecznych wyjaśnień w sprawie. 24 października 2019 r. pełnomocnik Spółki zapoznał się z aktami sprawy. Decyzją z [...] r. organ nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w G. poprzez umieszczenie na działce nr [...], obr. [...], uż. dr, dwustronnej reklamy o treści "[...]...", o łącznej powierzchni [...] m2, w terminie od 6 czerwca do 28 sierpnia 2019 r., bez zezwolenia zarządcy drogi. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wskazała, że nie jest zadowolona z wydanej decyzji oraz wnosi o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zasady wymierzania kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej reguluje art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Następnie organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zajęcie pasa drogowego nie zostało poprzedzone umową zawartą w trybie art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. z zarządcą drogi. Zatem eksponowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej bez stosownego zezwolenia skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej. Organ przywołał też art. 4 pkt 1 u.d.p., w myśl którego pas drogowy - to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zdaniem organu dwustronna reklama o wymiarach [...] m x [...] m x 2 strony ekspozycyjne, o łącznej powierzchni [...] m2, w terminie od 6 czerwca do 28 sierpnia 2019 r. (84 dni), była umieszczona w całości w pasie drogowym drogi publicznej. Powyższe okoliczności potwierdzają załączone do akt sprawy: mapa zasadnicza w skali 1:500 z wykreślonymi granicami pasa drogowego, z zaznaczonym miejscem umieszczenia reklamy w granicach pasa drogowego, wypis z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej [...], notatki służbowe z dołączoną dokumentacją zdjęciową, w oparciu o które ustalono fakt zajmowania pasa drogowego przedmiotową reklamą sporządzone w dniach: 6 i 13 czerwca oraz 28 sierpnia 2019 r., protokół z oględzin miejsca posadowienia reklamy w pasie drogowym drogi publicznej sporządzony 10 lipca 2019 r., w których strona prawidłowo zawiadomiona nie uczestniczyła. Nadto posadowienie reklamy w granicach przedmiotowego pasa drogowego uwidocznione zostało na znajdującej się w aktach sprawy mapie w skali 1:500, przez naniesienie przez pracownika zarządcy drogi na tej mapie miejsca posadowienia przedmiotowej reklamy. Sporna reklama wyczerpuje znamiona definicji ustawowej reklamy wynikającej z art. 4 pkt 23 u.d.p., w myśl którego reklama - to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904 i 961), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422). W ocenie SKO sporna reklama odnosi się do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, zatem Spółka ponosi odpowiedzialność za umieszczenie reklamy w pasie drogowym, czego strona nie zakwestionowała. SKO uznało, że nie ma dowodów, które wskazywałyby, że ktoś inny niż strona był odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego, ani żeby faktycznego zajęcia pasa drogowego dokonał inny podmiot działając na własną rzecz i we własnym imieniu. SKO podkreśliło, że Spółka była zawiadomiona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień w sprawie. Została też skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o terminie miejsca oględzin przedmiotowej reklamy. Nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień osobiście ani przez pełnomocnika. Strona nie złożyła dodatkowych wyjaśnień. Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego SKO okoliczności faktyczne sprawy uznało za udowodnione. Następnie SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotnosci opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 u.d.p. Ponieważ przedmiotowe zajęcie pasa drogowego dotyczy reklamy, do wyliczenia kary zastosowanie znajduje ust. 6 art. 40 u.d.p., zgodnie z którym opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Reklama miała wymiary [...] m x [...] m x 2 strony ekspozycyjne, co stanowi łączną powierzchnię [...] m2. Bezsporny jest okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wynoszący 84 dni tj. od 6 czerwca do 28 sierpnia 2019 r. Stawka opłaty przyjęta do wyliczenia wymierzanej kary została ustalona na podstawie § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta, z którego wynika, że za zajęcie pasa drogowego pod reklamę stawka opłaty za każdy dzień umieszczenia 1 m2 powierzchni reklamy wynosi [...] zł. Stąd wysokość kary za zajęcie pasa drogowego wyliczona została w następujący sposób: stawka opłaty za zajęcie pasa dla reklamy przez 1 dzień tj. [...] zł (stawka opłaty za każdy dzień zajęcia pasa drogowego 1 m2 powierzchni reklamy) x [...] m2 (powierzchnia dwustronnej reklamy) x 84 dni (liczba dni zajęcia pasa drogowego) = [...] zł. Kara za zajęcie pasa drogowego stanowi 10-krotność opłaty za zajęcie pasa drogowego i została wyliczona jako 10 x [...] zł. = [...] zł. W skardze do sądu administracyjnego Spółka działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszoinstancyjnego, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, albowiem przy wydaniu tej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego; 2. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie należytej staranności, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, dokonanie ustaleń faktycznych wyłącznie w oparciu o dane ze strony internetowej www.[...], a więc poprzez niespełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3. art. 28 w zw. z art. 104 § 1, art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania i skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że organ dokonał jedynie ustaleń, że w pasie drogowym znajduje się reklama o treści "[...]...". Jednakże organ nie ustalił, kto faktycznie umieścił przedmiotową reklamę w pasie drogowym, bowiem z treści strony internetowej, fakt ten nie wynika. Ze strony internetowej wynika, iż właścicielem marki [...] jest skarżąca. Po uruchomieniu owej strony pojawiają się informacje o marce [...] - sieci niezależnych warsztatów samochodowych. W postępowaniu nie został przytoczony żaden dowód wskazujący na to, iż to Spółka podjęła decyzje o ustawieniu przedmiotowej reklamy i że fizycznie ją zamontowała. Nie jest zatem wiadome, dlaczego organ skierował decyzje do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, a tym samym naruszył normę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne strona wskazała, że w sytuacji, gdy pas drogowy został zajęty bez zezwolenia na skutek umieszczenia tam określonego obiektu, to podmiotem, wobec którego powinna być skierowana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, jest co do zasady właściciel takiego obiektu, jednak nie wyklucza to przeprowadzenia postępowania dowodowego, na okoliczność kto faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie określonego obiektu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skutecznie pełnomocnikowi skarżącej 22 kwietnia 2020 r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę, nadając ją listem poleconym 23 czerwca 2020 r. (nr przesyłki [...]) w placówce [...] S. A. Organ wskazał, że przepisy art. 15zzr ust. 1 oraz art. 15zzs ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zostały uchylone i od 24 maja 2020 r. zaczęły biec terminy procesowe. Zatem wniesienie skargi 23 czerwca 2020 r. nastąpiło z uchybieniem 30. dniowego terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego, poprzez umieszczenie w nim reklamy. Podstawą materialną decyzji wydanych w sprawie stanowił art. 40 ust. 1, 2, 12 pkt 1 u.d.p., zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Z powołanych przepisów wynika, że do nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego konieczne jest ustalenie następujących okoliczności: czy w pasie drogowym zostało umieszczone określone urządzenie lub obiekt, czy zajęcie to nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi oraz, jeśli poprzednie warunki zostały spełnione, kto dokonał faktycznego zajęcia. Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 u.d.i.p.). Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia. Słusznie wskazała strona skarżąca w skardze, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i w piśmiennictwie wskazuje się, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. (por. wyroki WSA z: 22 października 2008 r. III SA/Łd 272/08, 19 maja 2010 r. II SA/Gl 57/10, 21 lipca 2011 r. III SA/Wr 227/11, 8 marca 2012 r. II SA/Ol 1049/11; wszystkie publ.: CBOSA, por także R. Strachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, Warszawa 2012, teza do art. 40). Podkreślić należy, iż w orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, że w sytuacji, gdy pas drogowy został zajęty bez zezwolenia na skutek umieszczenia tam określonego obiektu, to podmiotem, wobec którego powinna być skierowana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, jest co do zasady właściciel takiego obiektu. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08, publ.: LEX)). Powyższe stanowisko nie wyklucza jednak, że w konkretnym stanie faktycznym może okazać się, iż to nie właściciel obiektu powinien być podmiotem kary pieniężnej wymierzonej za samowolne zajęcie pasa drogowego. Chodzi w szczególności o sytuację, gdy zostanie wykazane, że osobą, która faktycznie dokonała zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie określonego obiektu, jest osoba inna niż właściciel tego obiektu, a okoliczności sprawy nie pozwalają na obciążenie właściciela odpowiedzialnością za działalność takiej osoby. Wówczas organ administracji powinien – po dokładnym zebraniu materiału dowodowego – ustalić, kto rzeczywiście dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 832/08, publ.: LEX). Sąd wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie strona nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie zajęcia pasa drogowego, powierzchni spornej reklamy, pozostawanie jej w przestrzeni pasa drogowego oraz okresu zajęcia pasa drogowego od 6 czerwca 2019 r. do 28 sierpnia 2019 r., tj. 84 dni. Główny zarzut skargi sprowadza się do zakwestionowania ustaleń dotyczących odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego. Skarżąca uważa bowiem, że materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie, że jest ona podmiotem, który rzeczywiście dokonał zajęcia pasa drogowego. Sąd nie podziela tego zarzutu, uznając za zasadne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, co do zaistnienia w sprawie stanu faktycznego (zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przez skarżącą) z konsekwencją wymierzenia z tego powodu kary pieniężnej. Prawidłowo organ po stwierdzeniu zajęcia pasa drogowego reklamą o treści " [...]..." zasięgnął informacji w Internecie, że właścicielem marki jest skarżąca Spółka. Konsekwencją tego było wszczęcie wobec Spółki postępowania administracyjnego, o czym Spółka została zawiadomiona pismem z 7 czerwca 2019 r. W toku postępowania Strona była informowana o terminie oględzin miejsca umieszczenia reklamy, zawiadamiana w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz informowana o prawie zgłaszania żądań. Spółka poprzez prawidłowo umocowanego pełnomocnika 21 sierpnia i 24 października 2019 r. zapoznała się w siedzibie organu pierwszoinstancyjnego z zebranymi dowodami w sprawie. Jednakże mimo wezwań organów administracji skarżąca nie udzieliła informacji oraz wyjaśnień, a także nie nadesłała żadnych dokumentów na poparcie aktualnie prezentowanych twierdzeń. W skardze do Sądu wskazała jedynie, że to na organie ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jednakże nie kwestionowała tego materiału w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, ani w trakcie całego postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, w kontekście prezentowanego stanowiska skarżącej, że w toku ustalania stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym, strona nie jest zwolniona ze współdziałania z organem i przejawiania inicjatywy dowodowej (np. wyrok NSA z 2 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2078/17, publ.: CBOSA). Obowiązek ten wprawdzie nie wyłącza wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznacza, że strona powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy (wyrok NSA z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1291/12, publ.: CBOSA), zwłaszcza jeśli kwestionuje dotychczasowe ustalenia organu. Tak więc kwestionowanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, bez oparcia tych twierdzeń na konkretnym materiale dowodowym, stanowi jedynie polemikę z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ prowadzący postępowanie w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. Decyzja została prawidłowo skierowana do Spółki, bowiem skarżąca nie podważyła ustaleń organu, co do prawidłowego ustalenia strony postępowania. Ubocznie Sąd wskazuje, że na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U z 2020 r., poz. 433), a następnie rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 566), od 13 marca 2020 r. na terenie kraju obowiązują istotne ograniczenia w funkcjonowaniu społeczeństwa, które to okoliczności mogłyby zostać podnoszone przy ewentualnym uchybieniu przez stronę terminu ustawowego. Z kolei 31 marca 2020 r. wszedł w życie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), który stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wskazany przepis został uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Na mocy art. 68 ust. 6 i 7, 6. terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, natomiast terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W zakresie art. 46 pkt 20 ustawa weszła w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, tj. dnia 16 maja 2020 r. Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.