III SA/Gl 479/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi F. S.A. w K. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 19 marca 2025 r. nr 941/RT/2025 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego na realizację projektu w ramach środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Zarządu Województwa Śląskiego na rzecz F. S.A. w K. kwotę 125.000 (sto dwadzieścia pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 19 marca 2025 r. nr 941/RT/2025, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek Beneficjenta – F S.A. z siedzibą w K. (dalej również: skarżący, strona, Beneficjent), Zarząd Województwa Śląskiego (dalej również: organ; organ administracji; Instytucja Zarządzająca; ZWŚ) utrzymał w mocy własną decyzję z 10 kwietnia 2024 r. nr [...] w sprawie zobowiązania nałożonego na F S.A. do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, ze zm.; dalej: u.f.p.) wraz z należnymi odsetkami, otrzymanego na podstawie umowy nr [...] z 30 kwietnia 2020 r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego z aneksami, stanowiącego płatność ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz środków budżetu krajowego w łącznej kwocie 11 367 943,43 zł, powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych - w tym: 1. środków Europejskiego Funduszu Społecznego w kwocie 9 662 751,91 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków: - dla kwoty 4 686 700,41 zł od 6 maja 2020 r., - dla kwoty 2 610 800,70 zł od 15 grudnia 2020 r., - dla kwoty 2 365 250,80 zł od 11 marca 2021 r. 2. środków budżetu krajowego w kwocie 1 705 191, 52 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków: - dla kwoty 827 064,80 zł od 6 maja 2020 r., - dla kwoty 460 729,52 od 15 grudnia 2020 r., - dla kwoty 417 397,20 zł od 11 marca 2021 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12a pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p., art. 67 u.f.p. oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), a także art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 566 ze zm.; dalej: u.s.w.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.). Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych. W dniu 30 kwietnia 2020 r. została zawarta pomiędzy Województwem Śląskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Śląskiego pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 a F S.A. z siedzibą w K. umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, która była pięciokrotnie aneksowana: 3 czerwca 2020 r., 24 sierpnia 2020 r., 4 września 2020 r., 4 grudnia 2020 r. i 26 lutego 2021 r. (dalej: umowa o dofinansowanie projektu lub umowa). Celem projektu było ograniczenie negatywnych skutków COVID-19 oraz wzmocnienie bezpieczeństwa zdrowotnego w województwie śląskim przez wsparcie placówek ochrony zdrowia w regionie. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu [...], w ramach projektu miały być zakupione i przekazane na potrzeby ww. placówek środki ochrony indywidualnej zalecane do stosowania w placówkach, w których udzielana jest pomoc medyczna dla pacjentów z podejrzeniem COVID-19. Efektem projektu miało być zapewnienie bieżącej dostępności tych środków dla personelu narażonego na kontakt z koronawirusem. Beneficjent złożył do IZ łącznie 14 wniosków o płatność. Po zakończeniu realizacji projektu, IZ od 8 lutego 2023 r. do 12 grudnia 2023 r. przeprowadziła doraźną kontrolę realizacji projektu nr [...]. W wyniku analizy poszczególnych faktur, cen jednostkowych wskazanych na fakturach oraz pozostałych warunków dostawy (termin dostawy), zakupionych i rozliczonych ŚOI, IZ stwierdziła, że część z nich nie spełnia warunków kwalifikowalności określonych w Wytycznych, tj. nie zostały poniesione w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, czym naruszono § 4 pkt 1 umowy o dofinansowanie oraz podrozdział 6.2 pkt 3 lit. e) i g) Wytycznych. Organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego ostatecznie uznał za niekwalifikowalne środki z finansowe z Europejskiego Funduszu Społecznego oraz budżetu krajowego w łącznej kwocie 11 367 943,43 zł wraz z należnymi odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych z uwagi na naruszenie kwalifikowalności wydatków w ramach projektu W tej sprawie wydał decyzję z 10 kwietnia 2024 r. nr [...] kończącą postępowanie w I instancji (doręczona Beneficjentowi 29 kwietnia 2024 r.). Beneficjent pismem z 13 maja 2024 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazaną na wstępie decyzją z 19 marca 2025 r. ZWŚ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne jako odpowiadające prawu. Organ nie podzielił zasadności jakiegokolwiek z zarzutów stawianych przez stronę w toku postępowania administracyjnego. Nie podzielił również argumentacji o błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy lub wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Mianowicie, w świetle zaistniałego stanu faktycznego, biorąc pod uwagę przepisy prawa materialnego, ZWŚ stwierdził, że Beneficjent w ramach projektu współfinansowanego z RPO WSL 2014-2020 naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie projektu oraz Wytycznych. Wskazane naruszenia, jak zaznaczono w uzasadnieniu decyzji, stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 i wpisują się w hipotezę normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako wykorzystanie środków z naruszeniem procedur. Zgodnie z dyspozycją ww. normy, jak dalej zaznaczono w decyzji z 19 marca 2025 r., w takiej sytuacji środki podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. W skardze z 22 kwietnia 2025 r. skierowanej w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z 10 kwietnia 2024 r. o nr [...] ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z 19 marca 2025 r. nr 941/RT/2025 oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z 10 kwietnia 2024 r. o nr [...], a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - naruszenie przepisów stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności, tj.: art. 31 ust. 2 i ust. 4 u.s.w. w zw. z art. 46 ust. 2 "a" u.s.w. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji, w której przy jej wydaniu brała udział osoba nieuprawniona, tj. osoba niebędąca członkiem organu kolegialnego wydającego decyzję; 2. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez: - dokonanie przez organ I i II instancji ustaleń w zakresie nieprawidłowości w ramach projektu pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu" (str. 23-43 decyzji organu I instancji) bez uwzględnienia czy kwestionowane w poszczególnych fakturach partie zakupów ŚOI były oszczędne, rzetelne, celowe, racjonalne, dokonywane z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, z zastosowaniem optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ I i II instancji stanu faktycznego przez oparcie się tylko na kryterium ceny, z pominięciem pozostałych kryteriów, do stosowania których F S.A, był zobowiązany podczas realizacji projektu; - dokonanie przez organ I i II instancji ustaleń w zakresie nieprawidłowości w ramach projektu pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu" (str. 23-43 decyzji organu I instancji), bez uwzględnienia, iż zakupy ŚOI były przeprowadzane w czasie pandemii, a zatem ich ocena pod kątem oszczędności, rzetelności, celowości, racjonalności, tego czy były realizowane z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, z zastosowaniem optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów nie może być oderwana od warunków panujących w tamtym czasie, które charakteryzowały się niepewnością, ograniczeniami administracyjnymi, kadrowymi i logistycznymi, a także utrudnionym dostępie do wykonawców i usługodawców; - braku wyjaśnienia poszczególnych okoliczności, w tym jak przebiegał proces rozeznania rynku, składania zamówień, wyboru oferenta/dostawcy, wyboru konkretnych SOI, szeregu ryzyk związanych z zakupieniem ŚOI, nieuczciwymi oferentami/dostawcami, fałszowaniem certyfikatów ŚOI, biorąc pod uwagę cały szereg okoliczności w związku z sytuacją jaka miała miejsce podczas pandemii COVID-19 i pominięcie ustaleń faktycznych; - użycie błędnej metodologii, która polegała na porównaniu cen zapłaconych przez F S.A. i wybrane placówki medyczne za ŚOI, podczas gdy przedmiotowa metodologia zawiera liczne wady dyskwalifikujące ją jako podstawowy mechanizm ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ I i II instancji stanu faktycznego i przyjęcia, iż F S.A. realizując projekt dopuścił się naruszenia, które polegało na zakupie środków ochrony indywidualnej po zawyżonych cenach w stosunku do cen możliwych do uzyskania na identycznym rynku; b. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne dokonanie przez organ I i II instancji porównania cen poszczególnych środków ochrony indywidualnej bez uwzględnienia ich jakości, rozmiarów, specyfikacji, certyfikacji, liczby sztuk w opakowaniu, w wyniku czego nie tylko błędnie oceniono zgromadzony materiał dowodowy, ale także jego ocena nie odpowiada zasadzie prawdy obiektywnej; c. art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., poprzez dokonanie przez organ I i II instancji ustalenia ceny rynkowej poszczególnych ŚOI na podstawie uzyskanych od placówek służby zdrowia, podmiotów leczniczych, które są jednostkami organizacyjnymi Województwa Śląskiego lub spółkami z udziałem Województwa Śląskiego, danych potwierdzających poziom cen poszczególnych ŚOI, które jednostki te kupowały w latach 2020 — 2021 niezależnie od realizacji projektu, bez poddania przez organy administracji publicznej tych danych analizie pod kątem warunków, kryteriów, okoliczności faktycznych, w których placówki służby zdrowia, podmioty lecznicze, które są jednostkami organizacyjnymi Województwa Śląskiego lub spółkami z udziałem Województwa Śląskiego, dokonywały transakcji zakupu poszczególnych ŚOI; d. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji w której dokonano dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez dokonanie przez organ I instancji ustaleń w zakresie nieprawidłowości pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu" — zakup kombinezonów ochronnych barierowych (szwy klejone) (str. 34-39 decyzji organu I instancji) w oparciu o porównanie cen zapłaconych przez F S.A. i cen z miesiąca września 2020 r., października 2020 r., listopada 2020 r., grudnia 2020 r., stycznia 2021 r., marca 2021 r. i kwietnia 2021 r. jakie były oferowane nie więcej niż dwóm innym podmiot, podczas gdy tak mała ilość ofert wzięta do porównania nie przedstawia w sposób miarodajny cen rynkowych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego i przyjęcie, iż F S.A. realizując projekt dopuścił się naruszenia, które polegało na zakupie środków ochrony indywidualnej po zawyżonych cenach w stosunku do cen rynkowych; e. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji w której dokonano dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez dokonanie przez organ I instancji ustaleń w zakresie nieprawidłowości pn. "Zakup wyrobów do ochrony nóg (niska), (nieprawidłowość istotna) (str. 43-45 decyzji organu I instancji) polegające na błędnym przyjęciu, iż F S.A. dokonując zamówienia określił wielkość na 30 000 par, a zapłacił za 60 000 par, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego i przyjęcie, iż F S.A. realizując projekt dopuścił się naruszenia, które polegało na zakupie wyrobów do ochrony nóg (niska), w kwocie przewyższającej o 100% wartość zamówienia, podczas gdy przed realizacją tego zamówienia F S.A. wyraźnie ustalił cenę zamówienia na 0,40 zł netto za parę (powiększone o VAT 8%), co odpowiadało cenie 0,20 zł netto za sztukę (powiększone o VAT 8%) złożoną przez firmę D; f. art. 7 k.p.a., art. 76 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uznania przez organ II instancji za istotne ustalenia faktyczne poczynione przez IAS w K. w protokołach z audytu z czynności przeprowadzonych w okresie od 07.03.2022 do 20.04.2022, znak sprawy: [...]. oraz z czynności przeprowadzonych w okresie od 11.10.2021 do 03.12.2021, znak sprawy. [...] w zakresie okoliczności dokonywanych zakupów SOI, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ I i II instancji stanu faktycznego; g. art. 78 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z przesłuchania świadka I. C. (ówczesnego kierownika projektu), a także nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących zakupionych kombinezonów ochronnych barierowych (szwy klejone) od dostawcy R M. S., z uwagi na nieuwzględnianie celu projektu, racjonalności F S.A. podczas dokonywania tych zakupów, a także sposób w jaki były dokonywane zakupy, biorąc pod uwagę m.in. specyfikacje techniczne ŚOI oraz certyfikaty; h. art. 24 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji w której udział w postępowaniu przed organem I instancji wziął pracownik, wobec którego zachodzi uprawdopodobnione istnienie okoliczności, mogących wywołać wątpliwość co do jego bezstronności; i. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. i w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji, decyzji organu I instancji w której błędnie sporządzono uzasadnienie prawne decyzji polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji w zakresie zastosowanego art. 44 ust. 3 u.f.p. oraz § 4 ust. 1 umowy w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 u.f.p., podczas gdy organ ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia dlaczego rozstrzygając sprawę zastosował określony przepis i dlaczego przyjął daną wykładnię przepisu; j. art. 46 ust. 2a u.s.w. w związku z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji podpisania przedmiotowej decyzji przez Wicemarszałka Województwa Śląskiego — L. C. bez wskazania, iż podpis ten został złożony "w zastępstwie" Marszałka Województwa, co doprowadziło do naruszania polegającego na niedochowaniu wymogów opatrzenia przedmiotowej decyzji prawidłowym podpisem; k. art. 15 k.p.a. poprzez zredukowanie postępowania odwoławczego do zatwierdzenia wyników postępowania prowadzonego przez organ II instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone w sposób jednostronny, z uchyleniem się od wszechstronnego i rzetelnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niepodjęciem czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie zasady dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym — jednej z najistotniejszych zasad gwarantujących sprawiedliwe postępowanie administracji publicznej wobec podmiotów znajdujących się poza tę administracją; 3. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i poskutkowały wydaniem zaskarżonej decyzji, tj.: a. § 4 ust. 1 umowy o dofinansowanie [...] z 30.04.2020 r. (dalej również: "Umowa") oraz podrozdziału 6.2. pkt 3 Et. e) i g) "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020" (dalej również: "Wytyczne") w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p., poprzez błędne zastosowanie spowodowane uznaniem, iż w zakresie nieprawidłowości pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu" F S.A. realizując projekt naruszył kryteria zawarte w § 4 ust. 1 umowy oraz podrozdziale 6.2. pkt 3 lit. e) i g) Wytycznych, podczas gdy F S.A. realizował projekt prawidłowo i nie doszło do naruszenia przytoczonego postanowienia umownego oraz Wytycznych; b. art. 355 § 2 k.c. w związku z § 4 ust. 1 umowy w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p., polegające na braku dokonania rekonstrukcji wzorca normatywnego wymaganego przez art. 355 § 2 k.c. i uznaniu, iż w zakresie nieprawidłowości pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu" F S.A. realizował projekt z nienależytą starannością czym naruszył art. 355 § 2 k.c., podczas gdy działanie F S.A. cechowało się należytą starannością; c. art. 44 ust. 3 u.f.p. w związku z § 4 ust. 1 umowy w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p., poprzez błędne zastosowanie art. 44 ust. 3 u.f.p. polegające na uznaniu, iż w zakresie nieprawidłowości pn. "Przeprowadzenie zakupów w ramach projektu", F S.A. realizując projekt naruszył art. 44 ust. 3 u.f.p., podczas gdy nie doszło do naruszenia żadnej z reguł wskazanych w art. 44 ust. 3 u.f.p.; d. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p. oraz art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r., poprzez błędne zastosowanie, spowodowane uznaniem, iż F S.A. realizując projekt naruszył § 4 ust. 1 umowy oraz podrozdział 6.2. pkt 3 lit. e) i g) Wytycznych oraz art. 44 ust. 3 u.f.p., co w efekcie doprowadziło do wydania przedmiotowej decyzji, w której organ I instancji nałożył na F S.A. obowiązek zwrotu łącznie kwoty w wysokości 11 359 896,45 zł, podczas gdy nie doszło do naruszenia przytoczonych przepisów ani § 4 ust. 1 umowy oraz podrozdział 6.2. pkt 3 lit. e) i g) Wytycznych ani art. 44 ust. 3 u.f.p., co powoduje, iż nałożenie obowiązku zwrotu środków finansowych było niezasadne. W uzasadnieniu skargi argumentowano w pierwszej kolejności, że decyzja organu I instancji została wydana przez organ kolegialny, w składzie którego uczestniczyła osoba nieuprawniona. Mianowicie strona zwróciła uwagę, że w wydaniu decyzji wzięła udział A. J. (wicemarszałek województwa), gdy tymczasem w przestrzeni medialnej pojawiło się oświadczenie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego, w którym zostało wskazane, że cyt.: "(...) w związku z uzyskaniem przez Panią A. J. mandatu radnej Rady Miasta S. z dniem 7 kwietnia br., tj. z dniem wyboru, przestała ona pełnić funkcję Wicemarszałka Województwa Śląskiego. Wszelkie decyzje, konsultacje, opinie, czy też oświadczenia woli lub inne oświadczenia wyrażone pisemnie lub ustnie w imieniu Województwa Śląskiego przez byłą Panią Wicemarszałek Województwa Śląskiego po tym terminie nie wywołują skutków prawnych". Strona zwróciła również uwagę, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej zupełnie zaniechały przeprowadzenia odpowiedniej analizy sposobu dokonywania zakupów przez Beneficjenta podczas realizacji projektu. Było to spowodowane, w opinii skarżącej, przede wszystkim wyborem błędnej metodologii, która nie uwzględniała innych parametrów niż cena oraz błędnym przekonaniem obu organów, że nie powinny badać każdego kryterium jakie zostały ustanowione w umowie i w art. 44 ust. 3 u.f.p. W efekcie, przyjęty na potrzeby niniejszego postępowania materiał dowodowy, w szczególności metodologia, na której oparły się organy administracji publicznej, w ocenie strony, nie daje również podstaw do tego, by uznać go za wiarygodny, a tym samym pomocny w wyjaśnieniu okoliczności istotnej w sprawie. Poza tym, jak dalej naprowadzano w treści skargi, brak jest należytego uzasadnienia przy rozważaniach zarówno organu I jak i II instancji zawartych przy ocenie przesłanek zwrotu kwoty dofinansowania w zakresie wykładni oraz zastosowania § 4 ust. 1 umowy i art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. "a" u.f.p. Zwrócono również uwagę w uzasadnieniu skargi, że analiza postępowania organu II instancji pozwala na wskazanie, że organ ten ograniczył się w zasadzie do powtórzenia ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Tym samym organ II instancji, zdaniem strony, nie dochował wymogów art. 15 k.p.a. w zakresie przeprowadzenia własnego postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizować wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ocenie strony organy ostatecznie nie dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesłanek wynikających również z § 4 ust. 1 umowy, a to zaś w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania § 4 ust. 1 umowy w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p. Wskazano następnie, że w sprawie cyt. "nie doszło do naruszenia ani prawa unijnego ani prawa krajowego", gdyż nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę opatrzonej datą 20 maja 2025 r. organ administracji reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, gdyż cyt.: "przedstawiona w skardze argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie", a poza tym skoro zarzuty skarżącej w dużej mierze powielają zarzuty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to organ zobowiązany był podtrzymać także ocenę prawną przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Następnie pismem z 3 listopada 2025 r. pełnomocnik organu dodatkowo przekonywał, że skarga zasługuje na oddalenie, albowiem cyt. "uchwała nr [...] z dnia 10 kwietnia 2024 r. została podjęta na posiedzeniu, w którym faktycznie uczestniczyła A. J. - lecz poza nią, głosy »ZA« uchwałą oddało trzech pozostałych członków Zarządu Województwa Śląskiego tj. L. C. - Wicemarszałek Województwa, K. K. - Członek Zarządu Województwa oraz G. B. - Członek Zarządu Województwa. Formalne wymogi określone w art. 31 ust 4 u.s.w. zostały zatem spełnione, bowiem na posiedzeniu dnia 10 kwietnia 2024 r. obecna była ponad połowa ustawowego składu zarządu (3/5) i taką samą większością głosów uchwała w sprawie wydania decyzji została przyjęta". Poza tym, zdaniem organu, u.s.w. nie zawiera w ogóle regulacji dotyczącej udziału "osób nieuprawnionych" w głosowaniu na uchwałą podejmowaną przez zarząd województwa - w szczególności brak regulacji analogicznej do przepisu art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie można, w opinii pełnomocnika organu, również stwierdzić nieważności uchwały tylko z tego powodu, że w głosowaniu udział wzięła osoba niebędąca członkiem ZWŚ, o ile, jak w tym przypadku, podjęcie uchwały nastąpiło zgodnie z art. 31 ust 4 u.s.w. (tj. zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym). W ocenie pełnomocnika organu dla skutecznego prawnie wydania decyzji niezbędny jest udział co najmniej 3 członków zarządu – dlatego też zarzut skarżącego jest bezzasadny. Zaznaczono, że powołanie się przez skarżącego na komunikat z 17 kwietnia 2024 r. nie zmienia oceny sytuacji, gdyż stwierdzenie skutków prawnych czynności organu kolegialnego następuje na gruncie właściwych przepisów, a nie informacji medialnych. Zresztą podobne stanowisko, w opinii pełnomocnika organu, zawarł NSA w wyroku z 15 stycznia 2020 r., I GSK 1574/18. Fakt ten natomiast - w ocenie organu - uniemożliwia wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa, która to okoliczność "może nastąpić tylko w okolicznościach bezspornych, a rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom, nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych". Na rozprawie 19 listopada 2025 r. pełnomocnik strony podtrzymał argumentację zawartą w skardze. Zaakcentował w szczególności wadliwy sposób procedowania przez Instytucję Zarządzającą, a dalej zignorowanie zgłaszanych przez Beneficjenta wniosków dowodowych. Zwrócono uwagę na brak przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sprawie – mimo zgłoszenia przez stronę takiego żądania. Natomiast pełnomocnik organu podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę (vide: karta nr 161 akt sądowych). Natomiast w piśmie z 28 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkował się do stanowisko prezentowanego przez organ w odpowiedzi na skargę jak również w piśmie uzupełniającym z 3 listopada 2025 r. Zaznaczono przy tym, że w ZWŚ nie było ustawowego składu, zatem "Zarząd nie mógł podejmować legalnych uchwał". Natomiast skoro przed samym głosowaniem, podczas posiedzeń zarządu podejmowana jest dyskusja i padają rozmaite argumenty mające potem wpływ na to jak głosują członkowie zarządu, to zdaniem pełnomocnika strony, z tego właśnie powodu w skład organu (kolegialnego) nie mogą wchodzić osoby, które nie są członkami zarządu. Poza tym nietrafne jest powołanie się przez organ na wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., I GSK 1574/18, gdyż – jak dalej zaznaczono – wyrok ten odnosi się do wykładni art. 31 ust. 4 u.s.w., czyli sposobu podejmowania uchwał, a nie do przedmiotu zarzutu strony, czyli do prawidłowej obsady organu. Sąd z urzędu stwierdza, że obwieszczenie z 9 kwietnia 2024 r. Komisarza Wyborczego w K. I o wynikach wyborów do rad na obszarze województwa śląskiego przeprowadzonych w dniu 7 kwietnia 2024 r. (Dz.Urz.Woj.Śląsk. z 2024 r. poz. [...]) informuje, że A. J. uzyskała mandat radnej Rady Miejskiej w S. (Rozdział 30. Wybory do Rady Miejskiej w S. - Oddział 2. Wyniki wyborów w poszczególnych okręgach). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i  2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza natomiast art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Według natomiast art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi ocena prawidłowości wydania decyzji ZWŚ z 19 marca 2025 r. nr 941/RT/2025, którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z 10 kwietnia 2024 r. nr [...] w sprawie zobowiązania nałożonego na stronę co do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, ze zm.; dalej: u.f.p.) wraz z należnymi odsetkami, otrzymanego na podstawie umowy nr [...] z 30 kwietnia 2020 r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Z akt administracyjnych wynika, że ww. decyzja ZWŚ z 19 marca 2025 r. została doręczona stronie wraz z pismem przewodnim opatrzonym datą 20 marca 2025 r. znak: [...] oraz z informacją o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu administracyjnego. Równocześnie z akt administracyjnych nie wynika, aby dołączono do nich: (1) dowód doręczenia pełnomocnikowi strony ww. decyzji ZWŚ z 19 marca 2025 r. listem poleconym względnie (2) jakikolwiek inny dowód zaświadczający o skutecznym doręczeniu stronie korespondencji (np. analogicznie jak uczyniono to z decyzją nr [...] z 10 kwietnia 2024 r.). Tym niemniej uwzględniając nawet najmniej korzystny dla strony termin doręczenia zaskarżonej decyzji tj. 20 marca 2025 r. (tj. wraz z pismem przewodnim z tej samej daty), to nadanie skargi listem poleconym 22 kwietnia 2025 r. (karta nr 106 akt sądowych), przy uwzględnieniu treści art. 83 § 2 p.p.s.a oraz wobec faktu, że dzień 21 kwietnia 2025 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, to uznać trzeba, że termin do złożenia skargi został przez pełnomocnika strony w tej sprawie zachowany. Tym niemniej należy przypomnieć, że obowiązek organu administracji do przekazania Sądowi "kompletnych i uporządkowanych akt sprawy" o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz w rozporządzeniu z 27 maja 2019 r. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1003) obejmuje również wymóg dołączenia dokumentu/dowodu doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji – co w tej sprawie nie zostało prawidłowo zrealizowane. Zatem nie znajdując jakichkolwiek podstaw formalnych do odrzucenia skargi, Sąd obowiązany był ją merytorycznie rozpoznać w granicach sprawy nie będąc przy tym związany ani zarzutami, ani wnioskami skargi oraz powołaną tamże podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) do zadań Instytucji Zarządzającej - zarządu województwa w przypadku regionalnego programu operacyjnego - należy w szczególności wybór projektów do dofinansowania oraz odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b u.f.p. Z kolei art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Stosownie zaś do art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Ugruntowanym już w orzecznictwie stanowiskiem jest, że poprzez inne procedury w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.f.p. należy rozumieć nie tylko przepisy prawa powszechnego krajowego i unijnego, ale również procedury, o jakich jest mowa w umowie o dofinansowanie ustanowione w dokumentach programowych, jak i samą umowę (np. wyroki NSA: z 14 września 2023 r., I GSK 1283/22, LEX nr 3658990; z 13 kwietnia 2023 r., I GSK 173/19, LEX nr 3520100; z 11 października 2018 r., I GSK 931/18, LEX nr 2580088; z 12 października 2018 r., I GSK 1076/18, LEX nr 2579413). Zgodnie z art. 207 ust. 8 i 9 pkt 1 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tego przepisu (m.in. wykorzystania środków finansowych z naruszeniem procedur), instytucja zarządzająca wzywa beneficjenta do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, instytucja zarządzająca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Stosownie do art. 24 ust. 9 ustawy wdrożeniowej w przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej: 1) przed zatwierdzeniem wniosku o płatność - instytucja zatwierdzająca wniosek o płatność dokonuje pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez beneficjenta o kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo; 2) w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność - właściwa instytucja nakłada korektę finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu. Według art. 60 pkt 6 u.f.p., należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Powołane regulacje prawne nie pozostawiają wątpliwości, że postępowanie w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na realizację projektu w ramach środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 winno być prowadzone z uwzględnieniem regulacji k.p.a., a faktu tego nie zmienia powierzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięć wydanych w tym postępowaniu temu samemu organowi w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 12"a" pkt. 1 u.f.p.). Przepisy te dają - jako gwarancję zapewnienia dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego - możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ nie mający w danym systemie organów, organu wyższego stopnia. Co by nakazywało przy dokonywaniu wykładni art. 207 ust. 12a u.f.p. uwzględnienia dotychczasowego dorobku orzecznictwa jak i piśmiennictwa, jaki został wypracowany na tle art. 127 § 3 k.p.a., przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisów statuujących pozycję Instytucji Zarządzającej w procesie realizacji programów i finansowania projektów (por. wyrok NSA z 13 września 2023 r., I GSK 1805/21, Legalis nr 2982629). Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 k.p.a., do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań, które z kolei (w art. 140 k.p.a.) odsyłają w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Nadto, organy odwoławcze zobowiązane są do stosowania przepisów wspólnych wszystkim postępowaniom uregulowanym w k.p.a. zawartych w Dziale I Kodeksu zatytułowanym "Przepisy ogólne". Pełnomocnik strony zarówno w skardze oraz w jej uzupełnieniu z 28 listopada 2025 r. formułował szereg zarzutów związanych z naruszeniem przez organ przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego (w ich ramach podnosił szczegółowe zarzuty związane z wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, bądź niepoprawnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego), jak również eksponował zarzut "stanowiący podstawę stwierdzenia nieważności" tj. art. 31 ust. 2 i ust. 4 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. z 24 marca 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 581 ze zm.; dalej: u.s.w.) w zw. z art. 46 ust. 2 "a" u.s.w. oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.f.p. i w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy ustawa wdrożeniowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 7 listopada 2025 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji w sytuacji, w której przy jej wydaniu brała udział osoba nieuprawniona, tj. osoba niebędąca członkiem organu kolegialnego wydającego decyzję. Tego typu zarzut naruszenia przepisów formalnych, jako najdalej idący, wymagał rozpatrzenia przez Sąd w pierwszej kolejności. Zatem pierwszą kwestię, którą należy rozstrzygnąć w tej sprawie jest ocena, czy skład Zarządu Województwa Śląskiego był zgodny z przepisami prawa, co konsekwentnie podnosiła skarżąca w toku postępowania administracyjnego (vide: wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 13 maja 2024 r.) oraz na rozprawie 19 listopada 2025 r. Zgodnie z art. 31 u.s.w., zarząd województwa jest organem wykonawczym województwa, a w jego skład, liczący 5 osób, wchodzi marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie (ust. 2). Uchwały zarządu województwa zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 4). Z powołanego przepisu wynika, że ustawowy skład zarządu uniemożliwia wyznaczenie innego składu orzekającego. Istotne jest to, że art. 31 ust. 2 u.s.w. w zw. z art. 32 ust. 1 – 3 u.s.w. nie przewiduje przy tym, aby poza osobami w nim wymienionymi zamiast tych osób w skład zarządu województwa wchodziły również inne osoby (np. były członek zarządu). Przy czym to właśnie ten organ na mocy przepisów cytowanych na wstępie części zważeniowej uzasadnienia pełni funkcję Instytucji Zarządzającej programami operacyjnymi. Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 2 "a" u.s.w. (który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.) wynika, że decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek; w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Poza tym przepis art. 31 ust. 3 in principio u.s.w. wprowadza ograniczenia dotyczące członkostwa w zarządzie województwa. Mianowicie stanowiska tego nie wolno łączyć z członkostwem w organie gminy i organie powiatu. Członkiem zarządu województwa nie może być zatem radny gminy lub radny powiatu, a także członek zarządu powiatu. Z powyższej regulacji wypływa również wniosek, że członkowie zarządu województwa mogą się ubiegać o mandat posła lub senatora, o stanowisko wójta lub członka rady miasta lub gminy, niemniej w takich przypadkach z chwilą wyboru z mocy prawa tracą członkostwo w zarządzie województwa (por. wyrok WSA w Krakowie z 8 listopada 2016 r., I SA/Kr 648/16, LEX nr 2180309). Tymczasem, z analizy akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że w wydaniu decyzji nr [...] z 10 kwietnia 2024 r. w sprawie zobowiązania nałożonego na F S.A. do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. wraz z należnymi odsetkami, otrzymanego na podstawie umowy nr [...] z 30 kwietnia 2020 r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 brała udział A. J., która zgodnie z obwieszczeniem z 9 kwietnia 2024 r. Komisarza Wyborczego w K. I o wynikach wyborów do rad na obszarze województwa śląskiego przeprowadzonych w dniu 7 kwietnia 2024 r. (Dz.Urz.Woj.Śląsk. z 2024 r. poz. [...]) uzyskała mandat radnej Rady Miejskiej w S. (vide: Rozdział 30. Wybory do Rady Miejskiej w S. - Oddział 2. Wyniki wyborów w poszczególnych okręgach). Oznacza to, że z upływem 7 kwietnia 2024 r. – tj. z chwilą ww. wyboru – wygasł jej mandat jako członka ZWŚ (art. 31 ust. 3 u.s.w.). Osoba taka, jako były członek zarządu województwa, co wynika natomiast wprost z treści protokołu z 10 kwietnia 2024 r. nie tylko uczestniczyła w jej posiedzeniu jako organu kolegialnego, ale brała udział w ferowaniu decyzji z 10 kwietnia 2024 r., co także wynika ze wskazania w jej treści nazwisk osób podejmujących decyzję (vide: "pkt 2. A. J. – Wicemarszałek Województwa – obecna"). Odnosząc się natomiast do argumentacji organu przedstawionego w piśmie z 3 listopada 2025 r. (vide: str. 127 i 128 akt sądowych), że przepis art. 46 ust. 2 "a" u.s.w. umożliwia podpisywanie decyzji zarządu przez inną osobę niż marszałek, a to w sytuacji, gdy w posiedzeniu zarządu województwa, na którym nie jest obecny marszałek, a któremu przewodniczy wicemarszałek i podjęcia na takim posiedzeniu uchwały będącej decyzją administracyjną, a poza tym u.s.w. nie zawiera regulacji "osoby nieuprawnionej" – Sąd stwierdza, że jest ona nietrafna i nieadekwatna do realiów ocenianej sprawy. Za chybione należy również uznać obszerne odwoływanie się przez pełnomocnika organu do stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu wyroku NSA z 15 stycznia 2020 r., I GSK 1574/18, gdyż orzeczenie to zapadło w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, bo odnosi się przede wszystkim do art. 31 ust. 4 u.s.w., czyli sposobu podejmowania uchwał (na co zwrócił uwagę również pełnomocnik strony w piśmie z 28 listopada 2025 r., vide: karta nr 163 akt sądowych). O ile, jak już wspomniano, decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek to w decyzji wymienia się również imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji – wynika to wprost z art. 46 ust. 2"a" u.s.w. Przepis ten został wprowadzony z dniem 23 lutego 2000 r. ustawą z 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U. z 2000 r. Nr 12, poz.136 ze zm.). Pierwotnie u.s.w. nie regulowała tej kwestii i zgodnie z orzecznictwem przyjmowało się, że decyzję wydawaną przez zarząd województwa podpisują wszyscy członkowie zarządu biorący udział w jej wydaniu (uchwała SN z 30 września 1992 r., III AZP 17/92, Legalis nr 37463; wyrok NSA z 12 lutego 1991 r., SA/Lu 889/90, LEX nr 10777; wyrok NSA z 27 marca 1991 r., SA/Kr 162/91, LEX nr 10202; wyrok NSA z 6 października 1993 r., I SA 1270/93, LEX nr 10827; uchwała NSA z 11 maja 1998 r., OPK 3/98, LEX nr 333114). Celem uproszczenia postępowania wprowadzono zmianę i od 23 lutego 2000 r. art. 46 ust. 2"a" u.s.w. i stanowi, że w decyzji wydanej przez zarząd województwa wymienia się członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji, decyzje zaś podpisuje marszałek. Jednocześnie należy zauważyć, że w przepisach u.s.w. nie ma uregulowań wyłączających podpisywanie przez wicemarszałka decyzji wydawanych przez zarząd województwa, zwłaszcza że wicemarszałek jest także członkiem zarządu województwa z mocy art. 31 ust 2 u.s.w. Jednakże z uwagi na kolegialny charakter organu – ZWŚ – należy od niego wymagać aby w formie protokołu udokumentował wydanie rozstrzygnięcia przez pozostałych jego członków. Zdaniem Sądu, przewidziana w art. 46 ust. 2"a" u.s.w. możliwość podpisania decyzji przez marszałka (względnie wicemarszałka) nie zwalnia ZWŚ od wykazania, że decyzję w jej imieniu wydały osoby ją tworzące (por. argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 19 marca 2025 r., jej str. 52). Dostrzec przy tym trzeba, że decyzja organu kolegialnego (zgodnie z zasadą pisemności postępowania - art. 14 § 1"a" k.p.a.) jest "opatrywana podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu. Dopuszcza się też ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, jednakże w takiej sytuacji do protokołu powinna być załączona - podpisana przez uczestników posiedzenia uprawnionych do głosowania - lista obecności członków organu kolegialnego. Organ obowiązany jest wówczas doręczyć stronie oryginał uchwały, albo jej uwierzytelniony odpis (por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, III RN 135/03, Legalis nr 64654). Z akt sprawy powinno bowiem wynikać, że decyzja ZWŚ stanowi uzewnętrznienie woli jej członków. Treść protokołu ma służyć zweryfikowaniu nie tylko tego czy decyzje podjął ZWŚ, a nie tylko marszałek lub wicemarszałek, lecz także ustaleniu czy w jego pracach brała udział wymagana liczba członków organu kolegialnego. Przepisy ustawy pozwalając marszałkowi na jednoosobową autoryzację rozstrzygnięć ZWŚ, nie zwalniają jednak tego organu od obowiązku utrwalenia w aktach sprawy przebiegu jej posiedzenia oraz liczby członków, którzy brali w niej udział. W przekazanych do Sądu aktach administracyjnych znajduje się protokół z posiedzenia nr [...] Zarządu Województwa Śląskiego w dniu 10 kwietnia 2024 r. Z jego treści również wynika, że w posiedzeniu udział wzięła A. J. jako Wicemarszałek Województwa Śląskiego, a przy tym organ ten rozpatrzył jednomyślnie m.in. sprawę o oznaczeniu [...] – dotyczącej podjęcia uchwały w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przez F S.A. Poza tym w aktach administracyjnych znajduje się uchwała nr [...] Zarządu Województwa Śląskiego z 10 kwietnia 2024 r. w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przez F S.A. – zgodnie z którą wydano decyzję administracyjną (§ 1), a przedmiotowa uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Natomiast pod uchwałą jest podpisana A. J. jako Wicemarszałek Województwa (vide: karta nr 67 i 68 akt administracyjnych). W tej sytuacji uznać należy, że w składzie kolegialnego organu orzekającego (ZWŚ) brała udział osoba nieuprawniona. Wobec tego decyzja ZWŚ z 10 kwietnia 2024 r. została wydana przez organ niewłaściwie reprezentowany, a więc dotknięta jest wadą w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że taki zarzut został wprost wyartykułowany i omówiony już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślić należy – w ocenie Sądu – że istotą postępowania odwoławczego (tu: inicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – art. 207 ust. 12"a" pkt 1 u.f.p.) jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna sprawy obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak również ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek odniesienia się do zarzutów formułowanych przez stronę. W niniejszej sprawy doszło do naruszenia tej zasady. Poza tym w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (na jej str. 51; vide: karta nr 120 akt administracyjnych) argumentowano, że "17 kwietnia 2024 r. ukazało się oświadczenie Rzecznika prasowego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego informujące, że w związku z uzyskaniem przez Panią A. J. mandatu radnej Rady Miasta S. z dniem 7 kwietnia br., tj. z dniem wyboru, przestała ona pełnić funkcję Wicemarszałka Województwa Śląskiego. Wszelkie decyzje, konsultacje, opinie, czy też oświadczenia woli lub inne oświadczenia wyrażone pisemnie lub ustnie w imieniu Województwa Śląskiego przez byłą Panią Wicemarszałek Województwa Śląskiego po tym terminie nie wywołują skutków prawnych". Natomiast w treści pisma z 3 listopada 2025 r. (vide: karta nr 128 akt sądowych) uzupełniającego odpowiedź na skargę – pełnomocnik organu prezentował przeciwstawne stanowisko, a mianowicie, że: "Powołanie się przez Skarżącego na komunikat z 17 kwietnia 2024 r. nie zmienia oceny sytuacji, stwierdzenie skutków prawnych czynności organu kolegialnego następuje na gruncie właściwych przepisów, a nie informacji medialnych (z uwagi na swoją funkcję - odpowiednio ogólnych i lakonicznych)". Weryfikacja akt sprawy, w tym w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekonuje, że zastosowanie "właściwych przepisów" po stronie ZWŚ w istocie nie nastąpiło; organ pominął skutki wynikające z treści obwieszczenia komisarza wyborczego z 9 kwietnia 2024 r. oraz pozostające w związku z tym zdarzeniem obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza art. 31 ust. 3 u.s.w. Aktualnie prezentowane stanowisko (jak w piśmie z 3 listopada 2025 r. – karta nr 128 akt sądowych) jest przy tym sprzeczne z wcześniejszym stanowiskiem organu jakie ten prezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 19 marca 2025 r. Na obecnym etapie postępowania, uwzględniając konieczność ponownego rozpoznania sprawy merytorycznie przez organ administracji publicznej, odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów merytorycznych i procesowych skargi dotyczących zastosowanej przez organ wykładni przepisów prawa materialnego lub procesowego byłoby przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.). Organ będzie miał przy tym na uwadze następstwa wynikające z obwieszczenia z 9 kwietnia 2024 r. Komisarza Wyborczego w K. I o wynikach wyborów do rad na obszarze województwa śląskiego przeprowadzonych w dniu 7 kwietnia 2024 r. (Dz.Urz.Woj.Śląsk. z 2024 r. poz. [...]) i da temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach Sąd zaś oparł na podstawie art. 200 p.p.s.a, art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt drugi wyroku) zasądzając od ZWŚ na rzecz Beneficjenta kwotę 125.000 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie 100.000 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 25.000 zł (określone w § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Jednocześnie Sąd uznał, że nie ma podstaw do zasądzania zwrotu błędnie uiszczonej opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy pełnomocnictwa. Jak wynika z dołączonego do skargi dowodu wpłaty, dokonano jej na rachunek Urzędu Miasta K., zaś organem właściwym miejscowo dla tej opłaty od dokumentów pełnomocnictw złożonych w sprawach prowadzonych przed WSA w Gliwicach, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. z 4 września 2023 r., Dz.U. z 2023 r. poz. 2111) jest Prezydent Miasta G. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy opłacie podlega złożenie dokumentu pełnomocnictwa, nie zaś samo jego udzielenie.