III SA/Gl 48/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi A w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania skarżącej [...] od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...]r. znak [...], nakładającej karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika, polegających na zgłoszeniu pod numerem referencyjnym SENT danych niezgodnych ze stanem faktycznym – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.) oraz przepisy ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t. j. Dz. U. z 2018r., poz. 2332) – dalej powoływana jako ustawa lub ustawa SENT. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że [...] i [...]r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili w Z. kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów przez przewoźnika [...], mającego siedzibę na L. Po porównaniu danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu z danymi wprowadzonymi do formularza przewozu SENT stwierdzono rozbieżność w zapisach dotyczących numeru rejestracyjnego naczepy, bowiem transport wykonywany był pojazdem oznaczonym numerem rejestracyjnym [...], podczas gdy wpisano numer rejestracyjny [...]. Wobec takich ustaleń, organ I instancji wszczął wobec strony postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które zakończył opisaną wyżej decyzją, wymierzając przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia w rejestrze pod numerem SENT danych zgodnych ze stanem faktycznym, dotyczących numeru rejestracyjnego naczepy. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania strony, jednak Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał ją w mocy. Podniósł, że w art. 6 ust. 1 ustawy SENT został określony zakres zgłoszenia w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju. Podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Jednocześnie z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT wynika, iż w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu. Przepis art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku gdy przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym (inne niż dotyczące towaru) nakłada się na niego karę pieniężną w wysokości [...] zł. W zgłoszeniu podano inne dane dotyczące numeru rejestracyjnego środka transportu - naczepy- ([...]) niezgodnie ze stanem rzeczywistym ([...]). Odnosząc się do podnoszonej przez stronę okoliczności, iż stwierdzone naruszenie powstało wskutek przypadkowego błędu (wciśnięcie niewłaściwych klawiszy w dwóch kolejnych cyfrach numeru rejestracyjnego naczepy), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Natomiast sankcje pieniężne są przewidziane za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów i są one niezależne od winy tych podmiotów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 11 grudnia 2018 r., III SA/Bk 591/18). Powyższe oznacza, że odpowiedzialność przewoźnika nie jest wyłączona nawet za uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub błędu. Przepisy ustawy SENT nie uzależniają bowiem wymiaru kary od tego, czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania czy niedbalstwa. Art. 24 ust. 1a ustawy SENT przewiduje w przypadku oczywistej pomyłki karę w kwocie [...] zł, ale tylko w przypadku, gdy dotyczy on innych danych zgłoszenia, niż dane towaru i numer rejestracyjny pojazdu. Organ stwierdził także, że nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 24 ust. 3 tejże ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Wspomniany art. 26 ust. 3 ustawy SENT przewiduje, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Zatem w przypadku stwierdzenia przez organ zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek (tj. ważnego interes przewoźnika lub ważnego interesu publicznego), organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej pod warunkiem, że to odstąpienie spełnia warunki określone w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Organ powinien zatem ustalić w pierwszej kolejności, czy za przyznaniem ulgi przemawia ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. Natomiast w ocenie organu II instancji analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, iż zachodzi przypadek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Jako "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Jednakże pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania ulgi jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej organ winien przeprowadzić również analizę sytuacji majątkowej i gospodarczej podatnika. Strona była dwukrotnie proszona o wskazanie aktualnej sytuacji finansowej - w pismach z [...] oraz [...] r. - jednak nie udzieliła odpowiedzi. Według dostępnych danych internetowych ([...]) w 2019 r. podmiot odnotował obroty w granicach [...] euro. Tak więc organ nie dopatrzył się istnienia przesłanek ważnego interesu podmiotu, ani ekonomicznych, ani innych, co umożliwiłoby odstąpienie od wymiaru kary. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny. Organ stwierdził, że sankcja za naruszenia przepisów ustawy ma zapobiegać sytuacji, w której nie można byłoby ustalić, czy towar załadowany w jednej miejscowości na określony środek transportu, a dostarczony do miejscowości przeznaczenia innym środkiem transportu jest tym samym towarem, który został nadany, a więc czy na trasie jego przewozu nie został zamieniony na inny towar, przykładowo niewiadomego pochodzenia. Skoro celem regulacji ustawowej jest zabezpieczenie sprawności i skuteczności systemu monitorowania obrotu wrażliwymi towarami, to niezmiernie ważne jest, aby prawidłowe dane wprowadzono do systemu SENT. Pozwala to bowiem zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszania obowiązujących przepisów, zwłaszcza podatkowych. Z uwagi na charakter działalności transportowej ustawodawca uczynił przewoźników odpowiedzialnymi za aktualizację danych. Do celów ustawy z pewnością nie należy szkodzenie przedsiębiorcom legalnie i rzetelnie prowadzącym działalność gospodarczą, lecz skuteczne monitorowanie rynku paliw. Jest to możliwe wyłącznie poprzez rzetelne, pozbawione błędów czy też braków, dokonywanie zgłoszeń SENT. Organ podniósł także, że numery rejestracyjne to główne i podstawowe dane umożliwiające organom KAS sprawowanie właściwego monitoringu drogowego przewozu towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu. W interesie publicznym jest to, aby system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Natomiast w przypadku skarżącej jest to siódma kara za uchybienie ustawie SENT, dlatego nie jest w interesie publicznym odstąpienie od ukarania, nawet w przypadku - jak twierdzi pełnomocnik - omyłki pisarskiej. W skardze na to rozstrzygnięcie strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana przez organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: • art. 6 ust.3 pkt 1 lit c) ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami poprzez nieprawidłową wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, iż popełnienie błędu pisarskiego jest równoznaczne z niedokonaniem zgłoszenia, co wynikało z nieuwzględnienia nieistotnego charakteru tego • art. 24 ust.1 pkt 2 ustawy SENT poprzez uznanie, iż błąd pisarski jest tożsamy ze zgłoszeniem danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w rozumieniu tergo przepisu, w sytuacji gdy wpisanie do zgłoszenia numeru naczepy [...] zamiast [...] było wynikiem pomyłki polegającej na wciskaniu sąsiadujących klawiszy na klawiaturze komputerowej, do stwierdzenia czego wystarcza sama znajomość rozkładu klawiatury QWERTY. • naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, a to wobec uznania, że - pomyłkowe wpisanie numeru jednego z pojazdów w zgłoszeniu SENT, w sytuacji gdy pomyłka ma charakter błędu pisarskiego i w warunkach wypełnienia wszystkich innych obowiązków, jak również dobrowolnemu poddaniu się kontroli przez przewoźnika, okazania do kontroli dowodu rejestracyjnego - nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary, a to ze względu na interes publiczny, rozumiany jako poczucie sprawiedliwości i ze względu na obowiązek pogłębiania zaufania podmiotów administrowanych do państwa, czym naruszono także art. 121 §1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Także ze względu na oczywistą nieadekwatności represji w wysokości kary [...] zł, względem stwierdzonego naruszenia, o drobnym, ewidencyjnym charakterze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącą na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2332) – dalej powoływana jako ustawa lub ustawa SENT, kary pieniężnej w kwocie [...] zł z tytułu zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Z ustaleń dokonanych w czasie kontroli wynika, że przewoźnik w zgłoszeniu SENT podał inny numer naczepy niż ten, którym przewóz był realizowany. Obowiązek ujawnienia numeru rejestracyjnego wynika z art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c) ustawy, zgodnie z którym w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1 (tj. z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju – przyp. Sądu), przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju: 1) po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o: c) numery rejestracyjne środka transportu (...). Konsekwencje nieuzupełnienia numeru (wadliwego uzupełnienia) określa art. 24 ust. 1 pkt 2 SENT, zgodnie z którym w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: 2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Strona twierdziła, że różnica w numerach rejestracyjnych naczepy została spowodowana błędem pisarskim – naciśnięciem na klawiaturze komputera niewłaściwych przycisków, leżących tuż obok tych, jakie powinny być użyte: wpisano [...], podczas gdy winno być [...]. Zauważyć jednak należy, że stan ujawniony w zgłoszeniu obiektywnie rzecz biorąc jest niezgodny z faktycznym stanem rzeczy i różnica ta dotyczy danych innych, niż dotyczące towaru. Co prawda ustawa w art. 24 ust. 1a zawiera regulacje pozwalające na obniżenie wymiaru kary w przypadku oczywistej pomyłki, ale nie mogą one znaleźć zastosowania w sprawie. Stosownie do art. 24 ust. 1a ustawy, w przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez podmiot wysyłający a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Z powyższego wynika, że ustawodawca przywiązuje szczególnie duże znaczenie do poprawności ujawnianych w zgłoszeniu danych dot. towaru i numerów rejestracyjnych środka transportu, którym jest on przewożony, skoro te właśnie dane stanowią wyjątek od reguły wymierzenia w przypadku oczywistego błędu kary w niższej wysokości. Odnosząc zatem treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy. W takim przypadku nałożenie kary jest obligatoryjne i nie zależy od winy strony. Wynika to niewątpliwie z faktu, że podanie nieprawdziwych danych w tych dwóch obszarach mogłoby zniweczyć cel ustawy, którym jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą" oraz ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Natomiast numer rejestracyjny pojazdu jest tą informacją, która pozwala go jednoznacznie zidentyfikować. Umożliwia to właściwym organom wykonywanie monitoringu przewozu i ustalenie, czy towar załadowany na jeden środek transportu, a dostarczony do miejsca przeznaczenia innym istotnie jest tym samym towarem, który został nadany. Z tego względu nie można podzielić prezentowanego w skardze stanowiska, że była to drobna pomyłka o ewidencyjnym charakterze, a zatem, że kara w kwocie [...] zł jest do niej nieadekwatna. Wobec powyższego konieczne stało się rozstrzygnięcie, czy prawidłowo organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 24 ust. 3 ustawy. Stosownie do tego ostatniego przepisu, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -1b z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Przy wykładni pojęcia "interes publiczny" na gruncie art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie można stracić z pola widzenia celu, jaki przyświecał ustawodawcy we wprowadzeniu ustawy SENT. Skoro zaś cel ten polega na uszczelnieniu obrotu towarami wrażliwymi, to odstępowanie od nałożenia kary winno mieć charakter wyjątkowy. Brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Kara administracyjna ma bowiem cel prewencyjny, a jeśli tak, to może on być osiągnięty tylko wówczas, gdy regułą będzie wymierzanie kar, a nie odstępowanie od nich. Natomiast prewencja w zakresie nieprawidłowości w realizacji obowiązków ustawowych niewątpliwie leży w interesie publicznym. Wreszcie należy podnieść i to, że przedmiotowa kara jest już siódmą wymierzoną temu przewoźnikowi za naruszenie przepisów ustawy SENT, co pozwala już przyjąć tezę co najmniej o lekceważącym stosunku do nałożonych nią wymogów. W takiej zaś sytuacji oczywistym jest, że nie zachodzi interes publiczny w odstąpieniu od wymierzenia kary, bo w takim przypadku skutek wychowawczy nie zostałby osiągnięty, a wręcz przeciwnie – mógłby rodzić u strony przekonanie o niecelowości ścisłego przestrzegania ustawy, skoro organ i tak od wymiaru kary odstąpi. Za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawia także ważny interes strony, która takiego interesu nie wykazała, a wzywana do przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej nie udzieliła odpowiedzi. Z powyższego wynika, że organ nie miał możliwości przeprowadzenia analizy ważnego interesu strony przez pryzmat jej sytuacji ekonomicznej. Co prawda pojęcia tego nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak również innego interesu strona nie wykazała. Natomiast organ we własnym zakresie nie ustalił, aby w sprawie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały. Sąd orzekający podziela pogląd WSA w Kielcach, że kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 33/17). W ocenie Sądu takich wyjątkowych okoliczności w sprawie nie było. To strona nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku prawidłowego i zgodnego ze stanem faktycznym zgłoszenia danych. Zatem uznając, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary i to zarówno w oparciu o przesłankę ważnego interesu strony, jak i interesu publicznego, organ nie naruszył prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd nie podzielił stanowiska strony co do nieprawidłowej wykładni tego przepisu dokonanej przez organy, a polegającej na uznaniu, że popełnienie błędu pisarskiego jest równoznaczne z niedokonaniem zgłoszenia. Po pierwsze, zauważyć należy, że organ odwoławczy nie wyrażał poglądu, że zgłoszenie nie zostało dokonane, a jedynie, że treść zgłoszenia nie odpowiada stanowi faktycznemu i jest to twierdzenie prawdziwe. Co do nieistotnego – według strony - charakteru takiego błędu Sąd się już wypowiedział na str. 7 niniejszego uzasadnienia. Natomiast przyczyna, z powodu której doszło do ujęcia w zgłoszeniu danych niezgodnych z rzeczywistością jest prawnie obojętna, zatem także zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez uznanie, że błąd pisarski jest tożsamy ze zgłoszeniem nieprawdziwych danych nie mógł być uwzględniony. Stanowisko Sądu w przedmiocie zarzutu naruszenia art. 24 ust. 3 poprzez uznanie, że popełnienie błędu pisarskiego nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny również zostało już omówione. W tym miejscu można jedynie przypomnieć, że w interesie publicznym leży sprawne prowadzenie monitoringu obrotu towarami wrażliwymi i zapewnienie, aby odbywał się on tylko w sposób legalny i z uiszczeniem wszelkich danin publicznych. Zatem liberalizacja wykładni nałożonych ustawą obowiązków w interesie publicznym nie leży. Strona zarzuca także nieadekwatność kary do stwierdzonego naruszenia. Kara istotnie jest wysoka, tym niemniej tak została ustalona w ustawie i organ nie ma możliwości jej miarkowania, a jedynie odstąpienia od jej wymierzenia, co jednak jest uzależnione od spełnienia przesłanek ustawowych, a które w sprawie nie zachodzą. Po wtóre jej dolegliwość ma zapewnić, że podmioty biorące udział w obrocie towarami wrażliwymi będą sumiennie podchodzić do nałożonych ustawą obowiązków. Co do charakteru naruszenia, jako drobnej pomyłki o ewidencyjnym charakterze przypomnieć należy, że w przypadku błędu kwota kary wynosi 2 000 zł, za wyjątkiem przypadku, gdy dotyczy on towaru albo numerów rejestracyjnych środka transportu, którym przewóz jest wykonywany, kiedy kara wynosi [...] zł. Świadczy to o tym, że ustawodawca te dane uznał za szczególnie istotne, zatem nie można twierdzić, że naruszenie jest drobne i ma charakter jedynie ewidencyjny. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.