III SA/Gl 484/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1126/16 (w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] r., nr [...]) postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. B.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1126/16. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy ustanowił skarżącej radcę prawnego z urzędu. Pismem z [...] r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 29 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podania podstawy wznowienia postępowania wraz z uzasadnieniem pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie w wezwaniu tym zaznaczono, ze skarga z uwagi na niemożność nadania jej biegu nie może być skutecznie cofnięta. Wezwanie to zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącej 11 czerwca 2018 r. i do dnia dzisiejszego braku formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyliczone taksatywnie. Można je podzielić na trzy grupy: 1. przyczyny nieważności (art. 271 p.p.s.a.), 2. właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.), 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą (art. 272 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania jest środkiem prowadzącym do obalenia prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. (K. Sobieralski Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003, s. 48-49). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym pierwszą czynnością sądu jest wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przy czym samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Dlatego też konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania (por. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8-9, poz. 154 oraz postanowienie NSA z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/2001, niepubl.). Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął również NSA w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu. Wyżej wymienione przepisy w art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. w sposób wyczerpujący określają podstawy (przyczyny) wznowienia postępowania, zaś przepis art. 280 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje na obowiązek sądu odrzucenia skargi, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia. Skarżąca, mimo wezwania Sądu nie wskazała żadnej z takich podstaw. Przy czym brak podstaw wznowienia wynika tu nie tylko z braku przytoczenia przez stronę określonego przepisu, ale przede wszystkim okoliczności pozwalających na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Mimo wezwania Sądu o wyraźne określenie podstawy wznowienia pełnomocnik skarżącej nie wykazał spełnienia takich okoliczności. Nadto skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a., tj. nie sprecyzowano żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia, ale kwestia ta jest bez znaczenia w sytuacji, gdy nie powołano ustawowej podstawy wznowienia. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca nie podała podstawy wznowienia, nie mówiąc już o wykazaniu jej istnienia, dlatego skarga o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 280 oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. - podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków skargi o wznowienie postępowania sądowego m.in. poprzez podanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, na jakiej skarżąca opiera żądanie wznowienia postępowania sądowego. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku formalnego. W ocenie Sądu, z treści skargi o wznowienie postępowania nie można wywodzić, że skarżąca oparła skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania sądowego. Wobec braku oparcia skargi o wznowienie postępowania sądowego na ustawowej podstawie wznowienia, skarga ta podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia