III SA/Gl 497/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 lutego 2025 r. nr SKO.OG/41.12/11/2025/540 w przedmiocie odmowy dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 6 grudnia 2024 r. nr [...] Przedmiotem skargi A. K. (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 14 lutego 2025 r. nr SKO.OG/41.12/1182025/540, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia 6 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 30 listopada 2022 r. Skarżąca zwróciła się do Prezydenta o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Wskazaną decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. Prezydent odmówił Skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą o nazwie [...], przyznania dofinansowania do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. W uzasadnieniu Prezydent podał przebieg postępowania wskazując, że pierwszą decyzją z dnia 27 kwietnia 2023r. odmówiono stronie przyznania wnioskowanego dofinansowania, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 29 maja 2023r. uchyliło ww. decyzję i skierowało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ I instancji wezwał stronę do wykazania, iż w okresie ostatnich 2 lat przed złożeniem wniosku działania fizjoterapeutyczne związane były z rehabilitacją społeczną osób niepełnosprawnych. Strona w dniu 19 lipca 2023r. udzieliła organowi pisemnych wyjaśnień. Decyzją z dnia 4 sierpnia 2023r. Dyrektor MOPS w S. odmówił przyznania ww. dofinansowania. Decyzja ta ponownie została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie Organ I instancji wezwał stronę do wykazania, że przez okres minimum 2 lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie świadczono usługi rehabilitacyjne dla pacjentów z orzeczoną niepełnosprawnością. Wezwano stronę do wskazania ile osób niepełnosprawnych było przez nią rehabilitowanych w latach 2020-2022, które to były osoby oraz do wskazania czy podejmowane działania rehabilitacyjne miały służyć ich aktywizacji społecznej, poprzez możliwe najpełniejsze przywrócenie sprawności organizmu. Wezwano także do wskazania na czym miały polegać zabiegi wykonywane wobec konkretnych osób niepełnosprawnych. Organ w ramach prowadzonego postępowania odwołał się do stanowiska Konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie rehabilitacji, w którym wskazano, że rehabilitacja medyczna służy bezpośrednio sprawności chorego i ukierunkowania jest na zmniejszenie bólu, poprawę siły, zakresu ruchu, poprawy wykonywania funkcji np. chodu, chwytu, mowy, itp. Rehabilitacja społeczna natomiast ma służyć poprawie funkcjonowania osób niepełnosprawnych w takich obszarach życia jak życie rodzinne, towarzyskie, zawodowe, realizacja zainteresowań. Zdaniem Konsultanta wojewódzkiego rehabilitacja osób niepełnosprawnych jest pojęciem szerokim i co do zasady postanowienia aktów prawnych dotyczących rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych dotyczą jedynie wycinka działań rehabilitacyjnych jakie mogą pobyć podejmowane wobec osób niepełnosprawnych. Natomiast rehabilitacja lecznicza regulowana jest odrębnymi przepisami. Po kolejnych rozstrzygnięciach Prezydenta Miasta S. uchylonych decyzjami SKO decyzją z dnia 62 stycznia 2024 r. organ I instancji odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego dofinansowania zwracając uwagę, że wyjaśnienia udzielone przez stronę w żaden sposób nie pozwoliły na stwierdzenie, że podejmowane przez nią czynności wobec osób niepełnosprawnych były działaniami związanymi z rehabilitacją w rozumieniu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, działania podejmowane przez stronę stanowiły rehabilitację leczniczą. Organ oparł to stanowisko w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty w tym: bezrachunkową ewidencję sprzedaży oraz paragony wystawione przez wnioskodawczynię gdzie wskazywano na zwolnienie z podatku VAT wynikające z tytułu wykonywania usług medycznych. Nadto kolejny raz organ wskazał, że przedłożone przez stronę oświadczenia osób korzystających z usług w gabinecie rehabilitacyjnym sporządzone według jednolitego schematu, zawierają dość ogólne sformułowania o poprawie ich funkcjonowania poprzez zmniejszenie dolegliwości fizycznych lub usprawnienie działania mięśni czy organów - co świadczy o celu leczniczym zabiegów rehabilitacyjnych. Organ wskazał, że analizując kosztorysy na wnioskowany sprzęt wraz z opisami zastosowania danego sprzętu oraz uwzględniając informację "[...]" Sp. z o.o. w K. dotyczącą kwalifikowania stołu rehabilitacyjnego [...] jako podstawowego sprzętu wykorzystywanego w procesie fizjoterapii, nie można uznać aby ww. sprzęt miał służyć rehabilitacji społecznej i zawodowej. Także wskazano, że podoskop z multifunkcyjnym oprogramowaniem diagnostyczno - terapeutycznym, jest aparaturą medyczną służącą głównie do diagnostyki i terapii, a tym samym nie może być traktowany jako sprzęt rehabilitacyjny. Z informacji przedłożonej przez firmę "[...]" z siedzibą w R. wynika, że wszystkie podoskopy są produktami medycznymi objętymi 8% stawką VAT, natomiast oprogramowanie do nich nie jest zakwalifikowane jako produkt medyczny i objęte jest 23% stawką podatku VAT, ale samo w sobie nie jest sprzętem rehabilitacyjnym. Pozostałe sprzęty jak: aktywne ringo, pełzak, klawiki PRO, poduszka sensoryczna, aplikator wieloigłowy wałek uniwersalny, balansujący dysk do ćwiczeń równowagi z labiryntem, platforma równoważna z labiryntem, półkula sensoryczna diament, 6 pachołków, sensoryczne klocki, kamienie rozgwiazdy koralowa przygoda, lodowe kamienie oraz ośmiornice na głowie nie wykazują potencjału związanego z rehabilitacją społeczną i zawodową osób niepełnosprawnych. Organ I instancji zaznaczył, że procedując w sprawie gdzie wzywano stronę do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień imiennej listy osób z niepełnosprawnościami, wobec których strona miała prowadzić działania rehabilitacyjne w okresie 2 lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie wraz z ich adresami korespondencyjnymi działał w celu wyjaśnienia wszechstronnego okoliczności sprawy administracyjnej. Ponieważ strona nie przedłożyła żądanych od niej przez organ I instancji informacji, ten w konsekwencji powyższego wydał w dniu 6 grudnia 2024 r. decyzję o odmowie przyznania wnioskowanego dofinansowania. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. Wskazała w nim, że organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji nie wskazał uchwały rady powiatu, która jest wymagana do określenia szczegółowego zakresu zadań finansowanych ze środków PFRON. Zrzuciła naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. i art. 79a § k.p.a. - poprzez zasięgnięcie opinii bliżej nie określonego konsultanta ds. rehabilitacji medycznej, bez poinformowania strony o podjęciu takiego działania, ani też o treści uzyskanej opinii; art. 8 k.p.a. - poprzez wykluczenie sprzętu o analogicznym zastosowaniu przy jednoczesnym corocznym finansowaniu podobnych urządzeń; art. 35a ust.1 pkt7 lit. c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych - przez wykluczenie wsparcia dla działalności gospodarczej; art. 11 k.p.a. - poprzez nie odniesienie się do twierdzeń zawartych w korespondencji strony. Zaznaczyła, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do charakteru jej działalności jako wspierającej system rehabilitacji poprzez świadczenia usług dla wielu osób niepełnosprawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie uwzględniło odwołania zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2025 r. nr SKO.OG/41.12/1182025/540 uznając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazało na treść art. 35a ust. 1 pkt. 7 lit, c ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j.- Dz.U. z 2024r. poz. 44) zgodnie, z którym do zadań powiatu należy m.in. dofinansowanie ze środków PFRON do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny i na treść § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 926 ze zm.) w myśl którego jeden raz w roku osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz dokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu mogą ubiegać się o stosowne dofinansowanie. Kolegium stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca od 3 grudnia 2019r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: "[...]" w S. m.in. pod kodem [...] (działalność fizjoterapeutyczna - która obejmuje indywidualną lub zespołową działalność fizjoterapeutów prowadzoną w takich dziedzinach jak: diagnostyka fizjoterapeutyczna, fizykoterapia, hydroterapia, masaż leczniczy, terapia ruchowa, itp., mogące być prowadzone w placówkach medycznych, takich jak przychodnie /ogólne, przyszpitalne, medycyny pracy, przy domach pomocy społecznej, specjalistycznych placówkach medycznych innych niż szpitale, prywatnych gabinetach oraz w domu pacjenta. Koniecznym zatem do otrzymania wsparcia było ustalenie, czy wskazywany do zakupu sprzęt może służyć rehabilitacji osób niepełnosprawnych i czy rzeczywiście strona w okresie 2 lat przed złożeniem wniosku zajmowała się rehabilitacją osób niepełnosprawnych. Zdaniem Kolegium przedłożone przez stronę oświadczenia osób niepełnosprawnych rehabilitowane przez Skarżącą były "ogólnikowe i schematyczne", koniecznym było zatem podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i przeprowadzenia dodatkowego uzupełniającego postępowania wyjaśniającego dowodowego mającego na celu rozwianie wątpliwości, czy i jakie działania rehabilitacyjne strona podejmowała wobec poszczególnych osób niepełnosprawnych. Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych), przetwarzanie danych osobowych (także pochodzących od osoby której dane osobowe bezpośrednio nie dotyczą) dokonywane przez organy publiczne, które realizują swoje zadania jest możliwe, gdy takie przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią. Tym samym wzywanie strony do przedłożenia informacji o osobach poddawanych rehabilitacji w okresie 2 lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie był możliwe i zasadne. W sytuacji, gdy organ I instancji wzywając stronę do przedłożenia określonych dowodów pouczył o skutku prawnym nie wywiązania się z tego obowiązku, a strona nie przedłożyła organowi wymaganego zestawienia osób niepełnosprawnych na rzecz, których świadczono usługi rehabilitacyjne to organ I instancji miał prawo ocenić wniosek na podstawie wcześniej zgromadzonego materiału dowodowego i uznać, że ten nie koniecznie będzie służyć stronie celom wskazanym w ustawie o rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji tj. braku możliwości jednoznacznego ustalenia, czy strona spełniła wszystkie warunki określone w w/w ustawie i przepisach do niej wykonawczych, nie udzielenie organowi pierwszej instancji wszystkich informacji niezbędnych do weryfikacji wniosku, których nie można było pozyskać w inny sposób niż poprzez zobowiązanie strony do przedłożenia uprawniało do odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania. Kolegium zaznaczyło, że przedmiotowe dofinansowanie w rzeczywistości nie jest świadczeniem o charakterze obowiązkowym zatem organ orzekający w ramach uznania administracyjne mógł podjąć decyzję odmowną. Kolegium zwróciło uwagę, że w pierwszej kolejności środki z PFRON są reglamentowane i niewystarczające na pokrycie wszystkich zgłaszanych potrzeb zatem mogą być kierowane do osób uznanych za szczególnie potrzebujące i nie mających innych źródeł zaspokojenia swych potrzeb. W skardze do WSA w Gliwicach Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez nierozpoznanie zarzutów odwołania i brak merytorycznego odniesienia się do kluczowych twierdzeń strony w tym: wskazanych przypadków corocznego dofinansowywania sprzętu o analogicznym zastosowaniu przez ten sam organ, charakteru rehabilitacyjnego urządzeń objętych wnioskiem oraz znaczenia prowadzonej działalności jako systemowego wsparcia rehabilitacji osób z niepełnosprawnościami. Uzasadnienie decyzji Kolegium ogranicza się do lakonicznego powtórzenia stanowiska organu I instancji, bez rzeczywistej oceny zarzutów strony i przedłożonych dowodów, co uniemożliwia kontrolę instancyjną i narusza obowiązek przekonującego uzasadnienia. 2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, mimo że strona przedłożyła szereg dowodów potwierdzających, że prowadzona działalność gospodarcza rzeczywiście obejmuje rehabilitację osób niepełnosprawnych. W szczególności zignorowano: dane z [...] i [...], ewidencję sprzedaży wraz z fakturami ze wskazaniem osób niepełnosprawnych, oświadczenia pacjentów, opis świadczonych usług, oraz wieloletnie zestawienia dofinansowań z lat ubiegłych przyznawanych przez Prezydenta Miasta S. za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ z góry przyjął brak spełnienia warunków ustawowych, bez dokonania jakiejkolwiek oceny dostępnych materiałów dowodowych. 3. art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych poprzez pominięcie w podstawie prawnej decyzji uchwały rady powiatu określającej szczegółowe zadania finansowane ze środków PERON. Uchwała ta - jako akt prawa miejscowego - stanowi obligatoryjny element podstawy prawnej decyzji dotyczącej dofinansowania, warunkując legalność rozstrzygnięcia i zapewniając stronie możliwość weryfikacji, czy jej wniosek został oceniony zgodnie z przyjętymi kryteriami. Brak jej wskazania narusza zasadę legalizmu oraz prowadzi do nieprzejrzystości działania organu. 4. art. 7 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu i bezzasadne uznanie, że sprzęt stosowany w rehabilitacji leczniczej nie może być objęty dofinansowaniem z PFRON. Tymczasem przepis ten jedynie rozgranicza podstawy prawne dla rehabilitacji leczniczej, nie wyłączając jej funkcji wspierającej rehabilitację społeczną i zawodową. Wnioskowany sprzęt pełni funkcję wieloaspektową, służąc także aktywizacji zawodowej i społecznej, co czyni go zgodnym z celami ustawy. 5. art. 8 k.p.a. oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie wnioskodawcy względem innych podmiotów prowadzących działalność rehabilitacyjną, którym przyznawano analogiczne dofinansowania w latach ubiegłych (2020-2023) mimo, że korzystali ze sprzętu o identycznym zastosowaniu (bieżnie, rotory, masażery, aparaty do terapii, itp.). Pominięcie tego faktu w rozstrzygnięciu oraz brak analizy wykazanej niekonsekwencji organu narusza zasadę równego traktowania i spójności działania administracji publicznej. 6. art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy o rehabilitacji i społecznej osób niepełnosprawnych poprzez błędne założenie, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą ukierunkowaną na rehabilitację osób z niepełnosprawnościami nie powinna korzystać z dofinansowania. Tymczasem ustawa wprost przewiduje taką możliwość. Pominięto przy tym fakt, że działalność skarżącej obejmuje świadczenie usług fizjoterapeutycznych na rzecz osób z niepełnosprawnościami - co czyni ją podmiotem uprawnionym do wsparcia. 7. art. 80 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 lit. f RODO poprzez nieproporcjonalne i nieuzasadnione żądanie danych osobowych pacjentów (imiennych list, adresów, informacji o stanie zdrowia), mimo że możliwe było pozyskanie równoważnych informacji innymi środkami (np. oświadczenia pacjentów, zaświadczenia, dane z działalności gospodarczej). Organ nie dokonał analizy alternatyw i bezrefleksyjnie uznał brak tej jednej formy dowodu za przesłankę odmowy dofinansowania, co narusza zasadę minimalizacji danych oraz zasadę proporcjonalności przetwarzania danych wrażliwych. 8. art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 lit. f RODO poprzez wielokrotne żądanie od strony imiennej listy pacjentów objętych rehabilitacją, bez wskazania jakiejkolwiek konkretnej podstawy prawnej. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie organu pismem z dnia 24 października 2024 r. (znak [...]) wprost wskazała, że nie może ujawnić takich danych bez wyraźnej podstawy prawnej i poprosiła o jej wskazanie. Organ jednak odpowiedział, że działa w ramach "swobody dowodowej" oraz "na podstawie zaleceń SKO", co jest niedopuszczalne w świetle konstytucyjnych i unijnych standardów ochrony danych. Takie działanie narusza zaufanie obywatela do organu, zasadę rzetelnego postępowania. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja Prezydenta S. nie odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 44) do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Jak stanowi § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 926 z późn. zm.) o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się: jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Zatem zarówno ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak i rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON przewidują wśród zadań powiatu, które mogą być finansowane z PFRON - zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych pod wskazanymi tam warunkami (por. wyrok WSA w Szczecinie z 5.01.2023 r., II SA/Sz 448/22, LEX nr 3487505). Wskazania wymaga, że w aktach sprawy znajduje się ewidencja sprzedaży bezrachunkowej w zakresie świadczonych usług od listopada 2020r. do listopada 2022 r. prowadzona przez Skarżącą jak i oświadczenia pacjentów o uczęszczaniu na rehabilitację leczniczą z orzeczeniem o niepełnosprawności. Organy obu instancji w wydanych decyzjach stanęły jednak na stanowisku, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia przychylenia się do wniosku strony, która w ich ocenie nie przedłożyła wyczerpujących dowodów potwierdzających fakt prowadzenia przez okres 2 lat działalności związanej z rehabilitacją osób niepełnosprawnych. Prezydent i Kolegium spełnienia tej przesłanki nie znalazły w szczególności: w oświadczeniach osób niepełnosprawnych rehabilitowanych przez Skarżącą uznając że są "ogólnikowe i schematyczne". To w konsekwencji skutkowało wezwaniem strony do przedłożenia dodatkowych wyjaśnień, imiennej listy osób z niepełnosprawnościami, wobec których strona miała prowadzić działania rehabilitacyjne w okresie 2 lat przed złożeniem wniosku o dofinansowanie wraz z ich adresami korespondencyjnymi. Strona z kolei zakwestionowała to działanie uznając je za bezprawne oraz podnosząc, że to co dotychczas przedłożyła organom było wystarczające do oceny przesłanki warunkującej przyznanie wnioskowanego dofinansowania. W tym sporze w ocenie Sądu rację ma strona skarżąca. Jakkolwiek organy mają obowiązek wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) jednak prowadzenie postępowania wyjaśniającego nie może nastąpić z naruszeniem prawa, w tym art. art. 6 pkt 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz. Urz. UE.L 119 z dnia 4 maja 2016 r., str. 1 ze sprost.; dalej: "RODO") . Jak stanowi Artykuł 5 ust. 1 Dane osobowe muszą być: a) przetwarzane zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty dla osoby, której dane dotyczą ("zgodność z prawem, rzetelność i przejrzystość"); b) zbierane w konkretnych, wyraźnych i prawnie uzasadnionych celach i nieprzetwarzane dalej w sposób niezgodny z tymi celami; dalsze przetwarzanie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych nie jest uznawane w myśl art. 89 ust. 1 za niezgodne z pierwotnymi celami ("ograniczenie celu"); c) adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"); d) prawidłowe i w razie potrzeby uaktualniane; należy podjąć wszelkie rozsądne działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane ("prawidłowość"); e) przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osoby, której dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów, w których dane te są przetwarzane; dane osobowe można przechowywać przez okres dłuższy, o ile będą one przetwarzane wyłącznie do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych na mocy art. 89 ust. 1, z zastrzeżeniem że wdrożone zostaną odpowiednie środki techniczne i organizacyjne wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia w celu ochrony praw i wolności osób, których dane dotyczą ("ograniczenie przechowywania"); f) przetwarzane w sposób zapewniający odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed niedozwolonym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem oraz przypadkową utratą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, za pomocą odpowiednich środków technicznych lub organizacyjnych ("integralność i poufność"). Administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów ust. 1 i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie ("rozliczalność").( ust. 2. ) Artykuł 6 ust.1 Przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. W ocenie Sądu Kolegium błędnie w sprawie zastosowało art. 6 pkt 1 lit. f RODO jako podstawę do żądania od Skarżącej danych osobowych jej pacjentów których poddawała zabiegom rehabilitacji uznając, że te dowody którymi organy dysponują w sprawie nie są wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i koniecznym jest prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Jak z treści w/w przepisu wynika przetwarzanie danych osobowych nie jest dozwolone w trybie tej regulacji w sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Tymczasem jak wynika z dokumentów zawartych w aktach sprawy Skarżąca świadczyła w latach 2020-2022 zabiegi rehabilitacyjne wobec dzieci. Powyższe oznacza, że nie znajduje oparcia w prawie żądanie organów co do dostarczenia danych osobowych pacjentów Skarżącej w zakresie, których to danych miałoby miejsce ich przetwarzanie. W konsekwencji nie ma umocowania w przepisach prawa żądanie organów w w/w zakresie mające w ten sposób doprowadzić do ustalenia okoliczności związanych z prowadzeniem gabinetu rehabilitacyjnego, w tym w szczególności: kogo z imienia i nazwiska Skarżąca rehabilitowała, jakie metody i jaki rodzaj rehabilitacji wobec danych pacjentów stosowała. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż przy ich wydaniu decyzji naruszono art. 7 k.p.a. normujący nakaz działania na podstawie przepisów prawa, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu, iż materiał dowodowy dotychczas zebrany w sprawie nie był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego w sprawie i oceny zaistnienia przesłanek prawnych określonych w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, art. 6 pkt 1 lit. f RODO. Stąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta S.. Ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej organ uwzględni treść orzeczenia Sądu.