III SA/Gl 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że wszystkie jej rachunki bankowe zostały zajęte, a całe jej mienie nieruchome i ruchome, również zajęte w toku postępowań egzekucyjnych, stanowi obecnie przedmiot licytacji. W rubryce nr 6 wniosku /wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych/ wpisano sumę [...] zł, zaś w rubryce nr 7 /wartość środków trwałych wnioskodawcy/ – [...] zł. Wskazano nadto, że ostatni rok obrotowy Spółka zamknęła stratą w wysokości [...] zł, a stan obu posiadanych przez nią kont wynosi "[...]". Postanowieniem z 5 maja 2009 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało zaskarżone sprzeciwem. W sprzeciwie strona skarżąca wniosła o zwolnienie jej z kosztów, podniosła okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej oraz powołała się na inne, zawiłe przed tutejszym Sądem sprawy, w których prawo pomocy zostało jej przyznane. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. określanej odtąd jako p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc a sprawa będąca jego przedmiotem podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 p.p.s.a. obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Osoba prawna, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez nią dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżąca nie wykazała, iż powyższa przesłanka zachodzi, nie wykonując wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, i to pomimo faktycznego wydłużenia terminu zakreślonego przez referendarza sądowego – dokumenty mogły być nadesłane w czasie prawie trzykrotnie dłuższym niż ów termin. Podkreślić przy tym należy, że taki stan rzeczy w najmniejszym stopniu nie może być uznany za usprawiedliwiony. Nic nie stało przecież na przeszkodzie – zwłaszcza w okresie, jaki pozostawał do dyspozycji skarżącej – nadesłaniu dokumentów, z których znaczną część każdy przedsiębiorca może przedstawić natychmiast (dokumentacja księgowa i podatkowa). Poza tym skarżąca wielokrotnie, w tym w okresie bezpośrednio poprzedzającym wezwanie w niniejszej sprawie, była bezskutecznie wzywana o te same dokumenty, których nie przedłożyła obecnie, więc gdyby kiedykolwiek rzeczywiście podjęła starania celem ich zgromadzenia, nie miałaby jakichkolwiek trudności z ich pozyskaniem. Negatywny dla wnioskującej Spółki przebieg postępowań w sprawie prawa pomocy, powinien zresztą szczególnie skłonić ją do przejawienia większej aktywności i staranności w toku tych postępowań, wzmacniając świadomość skutków, jakie pociągnąć za sobą może niewykonanie wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku. Odnotować zatem wypada, że wezwanie takie – w myśl art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wystosowuje do wnioskodawcy wtedy, gdy jego oświadczenia okażą się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzą wątpliwości, i rodzi po jego stronie obowiązek w postaci złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych. Oznacza więc w istocie, iż złożony przez stronę wniosek nie może niejako sam przez się stanowić podstawy do przyznania jej prawa pomocy, i ma na celu zniesienie tego stanu rzeczy. Taki stan rzeczy nie pozwala uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wniosku nie można rozpoznać merytorycznie, lecz trzeba pozostawić go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. I OZ 842/05). Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe spostrzeżenia, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.