III SA/Gl 505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. W odpowiedzi na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym, że jej żądanie zamieszczone zostało na urzędowym formularzu, który nie odpowiadał obecnie obowiązującemu wzorcowi formularza, pismem z dnia 8 lipca 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą Spółkę do nadesłania urzędowego formularza według nowego wzoru, który wraz z wezwaniem udostępniono. Dodatkowo wskazano, iż niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy przesyłkę doręczono pod wskazany adres 22 lipca 2016 r., co oznacza, że termin do nadesłania urzędowego formularza upływał 29 lipca 2016 r. (tj. w piątek). W związku brakiem zastosowania się skarżącej Spółki do wezwania w wyznaczonym terminie (stosowny formularz wniosku został przesłany do Sądu już po terminie, tj. 5 sierpnia 2016 r.) referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. wniosła sprzeciw, w którym zażądała uchylenia w całości zaskarżonego zarządzenia oraz zwolnienia w całości z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Odwołując się do zarzutów zawartych w skardze, skarżąca podniosła, iż rozstrzygnięcie wydane przez referendarz sądowego pozbawi ją możliwości zweryfikowania przez niezawisły i niezależny sąd działań podjętych przez organy podatkowe, które w ocenie skarżącej dopuściły się wielu naruszeń w zakresie przeprowadzonej kontroli, postępowania podatkowego, jak również postępowania odwoławczego. Ponadto, jak dalej argumentuje skarżąca, zarządzenie referendarza sądowego jest o tyle niezrozumiałe, że w dniu jego wydania referendarz był w posiadaniu prawidłowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie referendarz sądowy wsparł organ podatkowy, który może naruszać prawo, bo zawsze może liczyć na przychylność referendarza, zwłaszcza, że wszelkie skargi organów podatkowych do sądów zwolnione są od opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.) Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżącej doręczono wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie wraz z drukiem formularza. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwania skarżąca odebrała w dniu 22 lipca 2016 r., a zatem termin do nadesłania urzędowego formularza upłynął z dniem 29 lipca 2016 r. Natomiast stosowny formularz wniosku skarżąca przesłała do tut. Sądu już po terminie, tj. 5 sierpnia 2016 r. Tym samym złożenie przez skarżącą formularza PPPr dokonane po upływie wyznaczonego terminu jest z mocy art. 85 p.p.s.a. czynnością bezskuteczną. Sad stanął na stanowisku, iż referendarz sądowy zasadnie pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.