III SA/Gl 506/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. i S. P. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. M. P. i S. P., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013 W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że jedynym źródłem utrzymania skarżących jest działalność gospodarcza prowadzona w formie spółki cywilnej o nazwie "A" s.c. Jej prowadzenie wymaga ponoszenia nieustannych nakładów finansowych, natomiast konieczność zwrotu dofinansowania będzie związana z utratą płynności finansowej, a w konsekwencji zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To bowiem w interesie strony leży możliwie najbardziej wyczerpujące wskazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca jest zatem zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Rozpatrując wniosek skarżących stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Wnioskodawcy nie przedłożyli co prawda dokumentów na poparcie wniosku, jednak swoją sytuację majątkową szczegółowo wykazali w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy, zakończonego postanowieniem referendarza sądowego z 26 kwietnia 2018 r. zwalniającego skarżących z obowiązku uiszczenia części każdorazowej opłaty sądowej ponad kwotę 500 zł. W szczególności należy zwrócić tu uwagę, że kwota podlegająca zwrotowi (191.062 zł) wraz z odsetkami znacznie przewyższa zarówno bieżące przychody ich firmy (w maksymalnym wymiarze nieznacznie przekraczające 10.000 zł) jak i regularny obrót wynoszący nieco ponad 20.000 zł. Tym samym egzekucja tej kwoty mogłaby drastycznie zakłócić bieżące funkcjonowanie, a w konsekwencji zagrozić płynności finansowej i w ostatecznym rozrachunku zagrozić dalszemu funkcjonowaniu skarżących na rynku. Jest to, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, konsekwencja trudna do odwrócenia, nawet w wypadku uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu wyegzekwowanej należności. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.