III SA/Gl 508/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firmy "A." sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym datowanym z dnia [...] Firma "A." sp. z o.o. we W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W skardze tej skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji podkreślając, że jej wykonanie może spowodować zagrożenie funkcjonowania spółki i utratę miejsc pracy, co grozi wyrządzeniem niepowetowanej szkody wskutek błędnej i wadliwej decyzji organu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie załączył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu organ zaznaczył niewskazanie przez stronę istnienia realnego niebezpieczeństwa wystąpienia skutków, które powołała na potwierdzenie swego wniosku bądź wyrządzenia niepowetowanej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, iż po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części (zaskarżonych) aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna włącza ich wykonania. Adresatem tej normy prawnej jest sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając zatem w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jednakże warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (vide: Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie odniosła się do konkretnych okoliczności potwierdzających wystąpienie wskazanych wyżej przesłanek, od których zależy wstrzymanie decyzji. Wprawdzie sąd powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, ale musi być to możliwe do wywnioskowania na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją administracyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...] oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Uiszczenie natomiast tych należności nie może być uznane za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy zarówno z wniosku strony jak i z całokształtu okoliczności sprawy nie można stwierdzić istnienia takiego niebezpieczeństwa. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Nadto wskazać należy, że stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.