III SA/Gl 512/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i P.S. na decyzję[...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę. Dnia [...] (data nadania w urzędzie pocztowym) J. i P. S. wnieśli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków. Pismami z dnia 7 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał skarżących do uiszczenia – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania – należnej opłaty wpisowej w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi. Powyższe doręczono stronom w dniu [...] co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. W terminie wyznaczonym, który upłynął [...] skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosowanie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak powoduje podstawę do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez Sąd. Wobec powyższego okoliczność, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu (w terminie i w kwocie wyraźnie wskazanej przez Sąd) nie zastosowali się do powyższego spowodowała, że ich skargę należało – stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy – odrzucić. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.