III SA/Gl 520/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego, pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik strony stwierdził, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca dozna znacznej szkody. Aktualnie wnioskodawca ma zajętą część ruchomości oraz konto bankowe. Same czynności zabezpieczające doprowadziły do częściowej utraty płynności finansowej i wszczęcia postępowań egzekucyjnych należności publicznoprawnych. Toczące się postępowania doprowadziły do tego, że skarżąca spółka musiała zrezygnować z udziału w procedurach zamówień publicznych, z których uzyskiwała część swoich kontraktów. Skarżąca nie może mianowicie uzyskać dokumentów, z których wynikałoby, że nie zalega ona z uiszczaniem podatków, składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. W tej sytuacji spółka uzyskuje niższe dochody i dostaje zlecenia jedynie na podwykonawstwo. Utrata klientów może z kolei doprowadzić do redukcji zatrudnienia a nawet do likwidacji części działalności. Spółka nie będzie bowiem miała środków na inwestycje i rozwój w czasie bieżącym, gdy takie inwestycje są konieczne. Organ celny nie uwzględnił wniosku o rozłożenie na raty zobowiązania podatkowego. Strona stwierdziła, że nie dokonała żadnych niekorzystnych przesunięć majątkowych, nie zbywała, ani nie obciążała majątku, czyli nie czyniła żadnych utrudnień w zaspokojeniu roszczeń publicznoprawnych Skarbu Państwa. Z kolei odzyskanie kwot pobranych przez organ egzekucyjny w późniejszym czasie w wypadku uwzględnienia skargi nie będzie mogło doprowadzić do naprawienia szkody, która niewątpliwie zostanie wywołana wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotowy wniosek, zawarty w skardze sporządzonej przez radcę prawnego zawiera uzasadnienie, które wskazuje jedynie na potencjalną możliwość wystąpienia w wypadku wykonywania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak twierdzenia zawarte w tym uzasadnieniu oraz ich argumentacja nie wskazują na to, że spełnione zostały w przedmiotowej sprawie przesłanki uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Głównym argumentem strony, podniesionym we wniosku jest to, że w wyniku wykonywania przez organ celny zaskarżonej decyzji strona musiała zrezygnować z udziału w procedurach zamówień publicznych, z których uzyskiwała część swoich dochodów. Argumentacja ta tworzy wręcz przekonanie, że działalność spółki prowadzona w trybie zamówień publicznych jest głównym polem działania skarżącej. Tymczasem, argumentacja ta nie znajduje jednak poparcia w materiale dowodowym. Spółka w żaden sposób nie wykazała, że bierze udział w procedurach zamówień publicznych. Co istotne, w nadesłanych jako załączniki do wniosku decyzjach organów celnych obu instancji w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowej nie wynika, aby spółka podnosiła w ramach tych postępowań argument uniemożliwienia udziału w procedurach zamówień publicznych. Przeciwnie, organy te stwierdziły w sposób przejrzysty i logiczny, że skarżąca jest w stanie prowadzić swoją działalność w sposób umożliwiający spłatę przedmiotowej zaległości podatkowej bez konieczności rozkładania jej spłaty na raty. Spółka prowadzi stację kontroli pojazdów oraz warsztat. Uwzględniając rodzaj i charakter wykonywanej przez stronę działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że nie jest to działalność "niszowa". Strona świadczy usługi wielu podmiotom i to poza procedurą zamówień publicznych. Odbiorcami tych usług są zarówno podmioty prowadzące działalność gospodarczą, jak również indywidualni odbiorcy. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów, ani materiałów źródłowych, z których wynikałoby, że jej obecne obroty uległy zmniejszeniu, czy też, że traci swoich klientów. Tego typu twierdzenia, są tylko oświadczeniami spółki, zawartymi w przedmiotowym wniosku. Reasumując, strona nie wykazała, że nie jest w stanie uiścić należności pieniężnych wynikających z zaległości podatkowej w podatku akcyzowym. W dalszej kolejności, strona nie zdołała także wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takim przypadku, właśnie w razie potencjalnego uwzględnienia skargi, będzie istniała możliwość odzyskania kwot pieniężnych wpłaconych na rachunek organu w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Istotą egzekucji należności pieniężnych jest bowiem to, że wywołuje ona skutki, które są odwracalne. Również z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie można wyciągnąć wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.