III SA/Gl 527/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. z/s w C. (dalej: spółka, strona, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. nakazującą Spółce zapewnić pracownikom obuwie robocze zgodnie z wymaganiami. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. w dniu [...] r. przeprowadził w Spółce - w "A" w C. kontrolę oceny realizacji ogólnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. W wyniku kontroli stwierdzono, że pracodawca nie zapewnił pracownikom na stanowiskach pracy ze względu na wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy obuwia roboczego a pracownicy w czasie kontroli pracowali we własnym obuwiu typu crocs, adidasy, trampki. W konsekwencji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zobowiązał spółkę do zapewnienia pracownikom na stanowiskach pracy obuwia roboczego, zgodnie z wymaganiami w "A". W podstawie prawnej organ wskazał m.in. na przepis art. 2377 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917, dalej: K.p.). W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła iż uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków prawidłowego rozstrzygnięcia organu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dokonał analizy oceny ryzyka zawodowego, co powoduje, iż nałożenie na Pracodawcę obowiązku zawartego w decyzji jest nieuzasadnione. Ponadto wg strony decyzja nie jest dostatecznie konkretna co powoduje, iż jest w zasadzie niewykonalna. Organ II instancji uznał odwołanie za niezasadne i decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, iż u strony przeprowadzono kontrolę sanitarną warunków higieny pracy w "A" , gdzie podczas kontroli były oceniane następujące dokumenty: zaświadczenia badań lekarskich profilaktycznych pracowników, dokumentacja oceny ryzyka zawodowego, spis i karty charakterystyki stosowanych niebezpiecznych mieszanin chemicznych, tabela "Zamawianie ubrań roboczych dla pracowników spółki "A", dokument potwierdzający odbiór odzieży roboczej, instrukcje bhp - zapis w pkt 11.11 przedmiotowego protokołu kontroli. Kontrola została przeprowadzona zgodnie z procedurą techniczną nr PT/01 "Sposób wykonywania kontroli w ramach zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, w tym zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych i zakażeń" wydanie z dnia 14.03.2016 r. W trakcie kontroli stwierdzono nieprawidłowość albowiem pracodawca nie zapewnił ze względu na wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy obuwia roboczego pracownikom na stanowiskach pracy. Pracownicy podczas kontroli pracowali we własnym obuwiu typu crocs, adidas, trampki. W związku z stwierdzoną nieprawidłowością w ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zastosował art. 207 § 1 i 2377 § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Zgodnie z art. 207 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 z późn. zm.) pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy jak również zgodnie z art. 15 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. Natomiast art. 2377 § 1 pkt. 2 Kodeksu pracy stanowi że, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Strona wezwana przez kontrolującego o przedłożenie kart oceny ryzyka zawodowego pracowników zatrudnionych na stanowiskach: kierownik sklepu, zastępca kierownika sklepu dokumentację tę przesłała i organ odwoławczy oceniając kartę oceny ryzyka zawodowego w/w pracowników stwierdził, że pracodawca dokonał identyfikacji zagrożeń fizycznych, chemicznych (środki myjące i czyszczące które są zaklasyfikowane jako produkt żrący i drażniący np.: [...], [...]), biologicznych (szkodliwe czynniki biologiczne np.: wzw A, wirus ospy wietrznej, parwowirus ludzki, wirus opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus grypy, wirus ECHO, wirus odry, wirus świnki) i psychofizycznych, analizy wypadkowości, możliwości powstania chorób zawodowych w odniesieniu do bliskiego otoczenia oraz środowisko pracy a wynikających z wymogów ochrony środowiska zewnętrznego. Stwierdził iż pracownicy na wymienionych wyżej stanowiskach wykonują te same czynności związane z ręcznym transportem towaru, układaniem towaru na półkach w sklepie, rozpakowywaniem towaru, z bieżącym utrzymaniem czystości obsługując maszynę myjącą mając kontakt z środkami czystości przeznaczonymi do mycia i sprzątania i oceniając całość zgromadzonego materiału dowodowego, nie podzielił stanowiska strony w kwestii braku konieczności zapewnienia pracownikom obuwia. W jego ocenie ze względu na charakter pracy, stosowanie przez pracowników obuwia własnego jest nieodpowiednie. Obuwie pracowników, jako obuwie całodzienne, noszone przez wiele godzin na dobę, powinno spełniać wysokie wymagania wytrzymałościowe i higieniczne, decydujące o trwałości i komforcie użytkowym. Pracownicy pracujący w obuwiu własnym, wykonując swoje czynności zawodowe, mogą być narażeni na dyskomfort psychiczny i fizyczny. Pracodawca nie zapewniając obuwia roboczego, skazuje pracowników na przymus noszenia obuwia własnego, które może również powodować nadmierne pocenie się stopy, a co za tym idzie alergie skórne i grzybice stóp. Podkreślił, iż dobór odzieży i obuwia roboczego powinien opierać się na ocenie ryzyka zawodowego, która określa charakter i warunki pracy na danym stanowisku pracy. W przypadku obowiązków zawodowych na stanowiskach: kierownik sklepu/zastępca kierownika sklepu, pracownik sklepu/sprzedawca/starszy sprzedawca wynikających z oceny ryzyka zawodowego, pracownicy wykonują czynności związane z ręcznym transportem towaru, układaniem towaru na półkach w sklepie, rozpakowywaniem towaru, z bieżącym utrzymaniem czystości obsługując maszynę myjącą mając kontakt z środkami czystości przeznaczonymi do mycia i sprzątania, co mieści się w kategorii określonej w art. 2377 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Pracownicy na w/w stanowiskach pracy stosują środki myjące i czyszczące które zostały zaklasyfikowane przez producenta jako produkty żrący i drażniący . W ocenie ryzyka na w/w stanowiskach pracodawca uwzględnił narażenie pracownika na szkodliwe czynniki biologiczne tj.:: wzw A, wirus ospy wietrznej, parwowirus ludzki, wirus opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus grypy, wirus ECHO, wirus odry, wirus świnki. Zagrożenia te zostały zidentyfikowane i ujęte przez pracodawcę w ocenie ryzyka zawodowego oraz w karcie do oceny na w/w stanowiskach. Zapewnienie pracownikom obuwia roboczego chroni ich przed niekorzystnym wpływem powyższych uciążliwości, jak również zapobiega przede wszystkim powstawaniu wypadków przy pracy. Zaznaczył, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie dokonał własnej analizy, gdyż posłużył się przepisem art. 2377 kodeksu pracy, który stanowi samodzielną normę prawną, na mocy której organ uprawniony nakłada na pracodawcę obowiązek stosowania obuwia roboczego na danym stanowisku pracy. Wskazał, iż jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to nawet jeśliby przyjąć jak podnosi strona, że nastąpiło formalne naruszenie przepisów Kpa powstałe na etapie redagowania. to zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12.03.2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1565/11 nie może być ocenione jako istotne. Wymieniony nakaz decyzji został sformułowany w sposób jasny i czytelny, została podana podstawa prawna, a wykonanie decyzji jest możliwe. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem wydanym przez organ odwoławczy i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzuciła naruszenie art. art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 7, 77 § 1, 80, 156 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 2377 § 1 pkt 2 k.p., poprzez utrzymanie obowiązku zapewnienia pracownikom na stanowiskach pracy obuwia roboczego zgodnie z wymaganiami. Wskazała, iż decyzja stanowiąca rodzaj decyzji nakładającej na stronę obowiązek, musi mieć taką treść, która pozwala na wymuszenie spełnienia tego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niewykonalność stanowi wręcz o nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Tymczasem utrzymany zaskarżoną decyzją nakaz nie jest dostatecznie sprecyzowany, bowiem operuje niedookreślonym pojęciem "obuwie robocze zgodnie z wymaganiami". Art. 2377 § 1 kp odwołuje się do obuwia roboczego, spełniającego wymagania określone w Polskich Normach. Polskie Normy posługują się zaś takimi pojęciami jak obuwie ochronne, obuwie bezpieczne, obuwie zawodowe. Nomenklatura Polskich Norm klasyfikuje wszystkie te rodzaje obuwia jako środki ochrony indywidualnej, a nie jako obuwie robocze, o którym mowa w art. 2377 § 1 kp. Zatem obowiązkiem organu było rozważyć, czy kodeks pracy uznaje obuwie ochronne, bezpieczne i zawodowe za środek ochrony indywidualnej, czy też za obuwie robocze w rozumieniu art. 2377 kodeksu pracy zwłaszcza, iż przesłanki zastosowania art. 237 6 i art. 2377 kodeksu pracy wymagania stawiane środkom ochrony indywidualnej i obuwiu są odmienne. Podniosła, iż nawet gdyby chciała wykonać nakaz wynikający z decyzji, to nie wiedziałaby jak ma to zrobić: jakie obuwie ma zapewnić pracownikom i jakie parametry to obuwie ma spełniać a strona nie może sama precyzować nałożony nań obowiązku. Wprawdzie ustalenie stosownego rodzaju środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, w myśl art. 2377 § 1 k.p., należy do pracodawcy, ale w razie stwierdzenia przez inspektora sanitarnego, że nie wywiązuje się on ze swoich obowiązków, dokładne określenie ich zakresu musi być dokonane przez inspektora. Wskazała, iż organy nie odniosły się w ogóle do środków ochrony przewidzianych w kartach oceny ryzyka co do czynnika chemicznego. Nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie, czy ww. zagrożenia w kontrolowanej placówce w ogóle wystąpiły, a jeżeli tak, to jaki był ich zakres. Podniosła, iż organ II instancji stwierdził również, że zapewnienie pracownikom obuwia roboczego pozwoli zapobiegać powstawaniu wypadków przy pracy jednak i w tym zakresie organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie, czy wypadki w kontrolowanej placówce w ogóle wystąpiły, a jeżeli tak, to jaki był ich zakres. Zarzuciła organom rażące naruszenie zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 k.p.a. W jej ocenie niewiadomym pozostaje dlaczego organ nakazał zastosowanie obuwia roboczego a nie np. ochronnego lub bezpiecznego, jeżeli ma ono chronić pracownika przed czynnikami zewnętrznymi, gdzie na podstawie akt nie można odpowiedzieć, czy organ zastosował środek proporcjonalny w węższym znaczeniu. Brak jest analizy ze strony organu czy nakazany środek jest przydatny do eliminacji zagrożeń. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Przedmiotem niniejszej sprawy jest spór o zasadność wydanego przez organ nakazu zapewnienia przez skarżącą Spółkę pracownikom na stanowisku kierownik, zastępca kierownika, pracownik sklepu, sprzedawca, starszy sprzedawca w sklepie "A" obuwia roboczego. W ocenie strony taka konieczność nie zachodzi natomiast organ prezentuje odmienny pogląd. Zgodnie z art. 2376 § 1 kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. § 3. Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach. Pojęcie środków ochrony indywidualnej uregulowane zostało w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. (Dz.U.2003.169.1650 t.j.) gdzie w § 2 pkt 9 wskazano, iż rozumie się przez to wszelkie środki noszone lub trzymane przez pracownika w celu jego ochrony przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy, w tym również wszelkie akcesoria i dodatki przeznaczone do tego celu. W pojęcie to niewątpliwie wpisuje się obuwie jako środek chroniący pracownika przed jednym lub większą liczbą zagrożeń związanych z występowaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników w środowisku pracy. Obowiązek zapewnienia zaś przez pracodawcę obuwia roboczego wynika z art. 2377 kodeksu pracy, który to przepis w § 1 stanowi, iż pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach: 1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu; 2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Przywołanie tych dwu regulacji prawnych jest o tyle istotne, iż w pierwszej z nich ustawodawca przewidział obowiązek zapewnienia środków ochrony indywidualnej, do którego zaliczyć należy obuwie dla zabezpieczenia przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz w drugiej regulacji do dostarczenia obuwia roboczego ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Zaznaczenia zatem wymaga, iż inne są przesłanki materialno- prawne zastosowania w/w środków. Jak już wskazano dla zabezpieczenia przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy istnieje obowiązek po stronie pracodawcy zapewnienia środków ochrony indywidualnej, zaś ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwo i higienę pracy konieczne jest zapewnienie pracownikom bezpłatnej odzieży i obuwia roboczego. Uwaga ta jest o tyle istotna w sprawie, iż w ocenie składu orzekającego organ w sposób nieprecyzyjny i niejednoznaczny w treści uzasadnienia spornej decyzji wskazał jakie przesłanki materialnoprawne przemawiają za nałożeniem na stronę nakazu zapewnienia pracownikom obuwia roboczego w sklepie "A". W zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy przyznał wprawdzie w ślad za organem I instancji, iż zobowiązanie pracodawcy w zakresie zapewnienia pracownikom na stanowiskach pracy obuwia roboczego zgodnie z wymaganiami konieczne jest ze względu na wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy co wskazywałoby na to, iż właściwa w sprawie jest norma art. 2377. § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Jednak argumentując w zakresie tej regulacji przywołał szereg okoliczności które wskazywałyby, iż istnienie nakazu zapewnienia pracownikom obuwia roboczego wynika z faktu konieczności zabezpieczenia pracowników przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy, co z kolei wskazuje na w/w regulacje art. 2376. § 1 kodeksu pracy. I tak organ w uzasadnieniu podał, iż; Nie ulega wątpliwości, że ze względu na charakter pracy, stosowanie przez pracowników obuwia własnego jest nieodpowiednie. Obuwie pracowników, jako obuwie całodzienne, noszone przez wiele godzin na dobę, powinno spełniać wysokie wymagania wytrzymałościowe i higieniczne, decydujące o trwałości i komforcie użytkowym. Pracownicy pracujący w obuwiu własnym, wykonując swoje czynności zawodowe, mogą być narażeni na dyskomfort psychiczny i fizyczny. Pracodawca nie zapewniając obuwia roboczego, skazuje pracowników na przymus noszenia obuwia własnego, które może również powodować nadmierne pocenie się stopy, a co za tym idzie alergie skórne i grzybice stóp. Ta część uzasadnienia zdaje się zatem wskazywać, iż organ wydając sporną decyzję miał na względzie treść art. 2377. § 1 pkt 2 kodeksu pracy. W dalszej jednak części uzasadnienia organ odwołuje się do okoliczności, iż pracownicy na w/w stanowiskach pracy stosują środki myjące i czyszczące które zostały zaklasyfikowane przez producenta jako produkty żrący i drażniący oraz, iż w ocenie ryzyka na w/w stanowiskach pracodawca uwzględnił narażenie pracownika na szkodliwe czynniki biologiczne co oznacza, iż zapewnienie pracownikom obuwia roboczego chroni ich przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy. W konsekwencji decyzja jest niejednoznaczna w swej treści, rzeczą zaś organu było wskazanie konkretnie które przesłanki zaistniałego stanu faktycznego w sprawie zdeterminowały zastosowanie normy prawnej z art. 2377. §1 pkt 2 kodeksu pracy. Nakaz, którego podstawą prawną jest w przedmiotowej sprawie art. 2377 §1 pkt 2 kodeksu pracy nie może być wynikiem dowolnych ustaleń organu lecz winien wyraźnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji gdzie obowiązkiem organu jest wyraźne wskazanie, która przesłanka zastosowanego w sprawie przepisu prawnego zaistniała i wyjaśnienie dlaczego. Przepis art. 107 k.p.a. określa elementy treści decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne co daje podstawę kontroli poprawności decyzji. W piśmiennictwie z zakresu prawa i postępowania administracyjnego obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się zwykle z zasadą przekonywania, (art. 11) oraz z wyrażoną w art. 8 zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli Zarówno bowiem z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, 9 i 11 k.p.a.), jak i z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Zaskarżona decyzja jest ogólnikowa, niejednoznaczna w swej treści, przez co nie spełnia wymogów prawa . Wobec tego należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że naruszenie powyższe miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że dotyczyło kwestii należących do podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wydanego nakazu zapewnienia obuwia roboczego. Tym samym doszło także do naruszenia art. 2377§1 pkt 2 kodeksu pracy . Nadto skład orzekający zauważa, iż sposób sformułowania nakazu w aspekcie jego wykonalności nie jest prawidłowy. Nakaz tego rodzaju, stanowiący rodzaj decyzji nakładającej na stronę obowiązek, musi mieć taką treść, która pozwala na wymuszenie spełnienia tego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Niewykonalność stanowi wręcz o nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 kpa). Utrzymany zaskarżoną decyzją nakaz nie jest dostatecznie sprecyzowany, bowiem operuje pojęciem "obuwia roboczego zgodnie z wymaganiami" gdzie z treści decyzji wynika, że było to celowe działanie organu kontrolnego- inspektora, który nie zamierzał przesądzać, jakiego rodzaju ma być obuwie robocze. Takie stanowisko jest jednak nieuprawnione. Wprawdzie ustalenie stosownego rodzaju środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, w myśl art. 2378. § 1 kodeksu pracy należy do pracodawcy, ale w razie stwierdzenia przez inspektora pracy, że nie wywiązuje się on ze swoich obowiązków, dokładne określenie ich zakresu musi być dokonane przez inspektora. Nie jest dopuszczalne natomiast pozostawianie kwestii precyzowania treści obowiązku strony na etap wykonywania nakazu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy mając na uwadze ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku niniejszym w sposób przekonujący wyjaśni, na podstawie akt sprawy, czy i jakie elementy ustalonego stanu faktycznego zaistniałego wobec pracowników sklepu "A" powodują, iż ze względu na treść art. 2377. § 1 pkt 2 kodeksu pracy nakaz zapewnienia im obuwia roboczego jest zasadny i znajduje oparcie w obowiązującym prawie. Podobnie dostatecznie doprecyzuje pojęcie "obuwia roboczego zgodnie z wymaganiami" jednoznacznie konkretyzując treść obowiązku strony w wydanej decyzji . W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697,00 zł obejmującą wpis od skargi w kwocie 200,00 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i wynagrodzenie radcy prawnego według norm przepisanych w kwocie 480,00 zł .