III SA/Gl 539/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. G. G., reprezentowany w sprawie przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W dniu 16 czerwca 2016 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo procesowe pełnomocnika procesowego strony skarżącej, zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Załącznikiem do tego wniosku było osobiste oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi i jego wniosek o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Jednocześnie, stosownie do art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże Sąd. Jeżeli jednak Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca oświadczyła, że skargę cofa. Sąd nie dopatrzył się występowania w niniejszej sprawie żadnych przesłanek skutkujących uznaniem, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, stosując art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.