III SA/Gl 540/17

Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.) Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) nr [...] z dnia [...] r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo uznane przez pełnomocnika Strony jako postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w B. (dalej: organ I instancji) znak sprawy [...] z dnia [...] r. o pozostawieniu wniosku [...] Sp. z o.o. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) bez rozpoznania. 2. Postępowanie przed organami celnymi 2.1. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w B. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w Spółce (punkt - [...] ). W protokole z kontroli zostało zawarte pouczenie, iż Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni od daty doręczenia protokołu przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia. Protokół z kontroli Strona odebrała w dniu [...] r. W piśmie z dnia [...] r. radca prawny W. Z. złożył w imieniu Strony, wyjaśnienia do protokołu z kontroli. W związku z powyższym organ I instancji wystosował wezwanie do radcy prawnego W. Z. o przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego zgodnego ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw ( Dz.U. z 2015 r. poz.2330). W odpowiedzi na wezwanie zostało przesłane pełnomocnictwo oraz pismo zawierające informację, iż radca prawny W. Z. nie posiada obecnie skrzynki mailowej za pośrednictwem, której organy administracji publicznej mogłyby przesyłać jakąkolwiek korespondencję, w związku z czym wszelką korespondencję należy przesyłać tradycyjnie drogą pocztową. Organ I instancji w piśmie nr [...] z dnia [...] r., poinformował W. a Z. ego. iż pełnomocnictwo winno spełniać wymogi określone w art. 138 c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacja podatkowa (t.j. z 2017 r. poz.201, dalej: O.p.), między innymi w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego winno zawierać jego adres elektroniczny. Z uwagi na brak w przesłanym przez radcę prawnego W. Z. pełnomocnictwie wypełnienia pola 44, tzn. adresu elektronicznego organ I instancji nie uznał przedmiotowego dokumentu jako pełnomocnictwo. Ponadto w ww. piśmie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 291 § 1 O.p.- kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu może w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. Z przepisu wynika, iż powyższe prawo przysługuje wyłącznie kontrolowanemu. W związku z faktem, iż wyjaśnienia do protokołu nie zostały złożone przez kontrolowanego lub prawidłowo ustanowionego przezeń pełnomocnika pismo nie zostało uznane jako zastrzeżenia do protokołu z kontroli, jednakże zostało dołączone do akt kontroli. 2.2.W związku z ww pismem pełnomocnik Strony złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie pisma uznanego przez siebie jako postanowienie organu I instancji nr [...] z dnia [...] r. o pozostawieniu wniosku Strony bez rozpoznania. 2.3. Zaskarżonym postanowieniem organ II instancji stwierdził na podstawie art. 228 § 1 O.p. niedopuszczalność zażalenia w związku z brakiem przedmiotu zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, przywołując art. 217 O.p. jakie elementy winno zawierać postanowienie. W związku z faktem (wskazanym również przez pełnomocnika Strony), iż pismo organu I instancji nie posiadało oznaczenia strony postępowania nie może być uznane jako postanowienie jak również informacja zawarta w piśmie organu I instancji z dnia 3 stycznia 2017 r. nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy w myśl przepisów O.p. Mając na uwadze powyższe organ II instancji odstąpił od ustosunkowania się co do meritum sprawy - zarzutów zażalenia. 3. Postępowanie przed Sądem I instancji 3.2. Na postanowienie organu II instancji stwierdzające niedopuszczalność zażalenia pełnomocnik Strony wniósł skargę, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie: 1) art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 138 c § 1, art. 144 § 2, 3,5 i art. 145 § 2 w zw. z art.228 § 1 O.p., poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż warunkiem koniecznym i formalnym przedłożonego pełnomocnictwa jest wskazanie adresu elektronicznego pełnomocnika oraz uznaniu, iż brak adresu elektronicznego stanowi brak formalny, co skutkuje niewłaściwym zastosowaniem przepisów art. 169 O.p., czyli niweczy zdolność organu do rozpoznania sprawy, podczas gdy skutek (w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania) nie dotyczy zażalenia spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę; 2) art. 169 § 4 O.p. poprzez przyjęcie, iż pismo organu I instancji z dnia 3 stycznia 2017 roku nie było postanowieniem, podczas gdy organ I Instancji wezwał Stronę o uzupełnienie braków poprzez przedłożenie pełnomocnictwa a w przypadku nieuzupełnienia braków i pozostawienia podania bez rozpatrzenia, winno być wydane stosowne postanowienie. Ponadto pełnomocnik Strony w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I Instancji, zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz Skarżącego. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu a dodatkowo zauważył, iż wezwanie organu I instancji nr [...] z dnia [...] r., zostało wydane w trybie art. 155 § 1 oraz art. 138 e § 3 O.p., a nie w trybie art. 169 § 1 O.p. Zgodnie z treścią art. 155 § 1 O.p.: "Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy". 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Przedmiotem sporu jest zasadność wydania przez organ II instancji postanowienia stwierdzającego na podstawie art. 228 § 1 O.p. niedopuszczalność zażalenia w związku z brakiem przedmiotu zażalenia. Rozstrzygnięcie spornej kwestii wymaga przesądzenia czy pismo organu I instancji nr [...] z dnia [...] r., informujące radcę prawnego W. Z. , iż pełnomocnictwo winno spełniać wymogi określone w art. 138 c § 1 O.p. stanowi, jak twierdzi pełnomocnik, postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez organ II instancji, albowiem uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 4.3. Na wstępie przypomnieć należy, iż z akt sprawy wynika, iż w powołanym piśmie, z uwagi na brak w przesłanym przez radcę prawnego W. Z. pełnomocnictwa wypełnienia pola 44, tzn. adresu elektronicznego, organ I instancji nie uznał przedmiotowego dokumentu jako pełnomocnictwo. Ponadto w ww. piśmie organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 291 § 1 O.p.- kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu może w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. Z przepisu wynika, iż powyższe prawo przysługuje wyłącznie kontrolowanemu. 4.4. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Powołany przepis w związku z art. 239 O.p. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. W przedmiotowej sprawie wskazanym przez organ II instancji powodem niedopuszczalności był brak przedmiotu zażalenia. Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego jest zasadne. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż pismo organu I instancji nr [...]z dnia [...]r . stanowi postanowienie o pozostawieniu wniosku Strony bez rozpoznania. Po pierwsze: pismo to nie spełnia określonych w art. 217 O.p. wymogów, w szczególności nie wskazuje strony, co przyznaje również przez pełnomocnika Strony. Ponadto informacja zawarta w piśmie organu I instancji z dnia 3 stycznia 2017 r. nie stanowi rozstrzygnięcia sprawy w myśl przepisów O.p. Art. 216 § 1 O.p. stanowi w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 217 § 1 O.p. postanowienie zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jego wydania; 3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 7) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny albo podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP. Ponadto postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§ 2). Do drugie: organ nie wzywał pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych na podstawie art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W konsekwencji organ podatkowy nie był zobowiązany do wydania na podstawie art. 169 § 4 O.p. do wydania postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, iż podstawą prawną był art. 155 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy". Reasumując, skoro pisma z dnia [...]. znak sprawy [...] nie stanowiło postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania, to nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia. Ponadto żaden przepis Ordynacji podatkowej nie wskazuje, że zażalenie przysługuje na pismo organu I instancji z dnia 3 [...]r. Art. 236 § 1 O.p. stanowi bowiem, iż na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. 4.6. Mając na uwadze powyższe rozważania, skoro Strona nie wykazała naruszenia powołanych zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. Z U.2016, poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę jako niezasadną, oddalił.