III SA/Gl 542/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Targoński, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant st. sek. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Starosty T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniami z dnia [...] roku nr [...] i [...] Starosta T. odmówił Gminie T. wydania zaświadczeń potwierdzających dane widniejące w ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości Skarbu Państwa położonych w T. w obrębie [...] według stanu na dzień [...].1990 r. i stanu aktualnego. Wójt Gminy T. złożył odwołanie od tych postanowień. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżone postanowienia. Wyżej wymienione postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę złożył Starosta T., czyli podmiot orzekający w przedmiotowej sprawie jako organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.s.a." Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nie mieści się w tej kategorii organ, który wydał orzeczenie w I instancji. Zatem skarga jest niedopuszczalna, gdyż Starosta T. wydając postanowienie w pierwszej instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Żaden przepis nie przyznaje organowi I instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ustawy p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie [...]. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu – Staroście T. nie służyło prawo wniesienia środka odwoławczego, gdyż on sam był organem właściwym w sprawie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nie jest zatem także uprawniony do wniesienia skargi. Art. 58 ustawy p.s.a. stanowi w § 1 pkt 6, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne a w § 3, iż sąd odrzuca skargę postanowieniem [...]. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.s.a. sąd odrzucił przedmiotową skargę jako niedopuszczalną.