III SA/Gl 558/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska (spr.), Protokolant Referent-stażysta Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w T. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr NS-HP.2332.2.11.2022 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2022 r. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. (dalej zwany organem odwoławczym), po rozpoznaniu odwołania L Spółka z o.o. z siedzibą w T. (dalej zwanej stroną skarżącą), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej zwanego organem I instancji) z dnia 8 lutego 2022 r. nr [...] o stwierdzeniu u Z. D. (dalej zwanej pracownicą) choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (t.j Dz.U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm. – dalej zwanej Kodeksem Pracy). W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego wskazano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, ze zm. - dalej zwanej k.p.a.), art. 2351 Kodeksu Pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367, ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia 8 lutego 2022 r. organ I instancji, w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe oraz orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...], stwierdził u pracownicy chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu. Odwołanie od tej decyzji wniosła strona skarżąca podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art 77 § 1 kpa i art. 7 k.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia pracownicy wyrażające się zaniechaniem: - weryfikacji, czy wobec stwierdzenia przez lekarzy orzeczników, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2021 r. operacji, rozpoznano u pracownicy stan po uwolnieniu nerwu pośrodkowego - a zatem brak aktualnie obecności neurograficznych cech zespołu cieśni nadgarstka, istniały podstawy do stwierdzenia u niej choroby zawodowej, - ustalenia przyczyn powstania u pracownicy stwierdzonej choroby przewlekłego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także ustalenia czy były one związane wyłącznie z wykonywaną pracą. 2) art. 80 kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w; a) zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to. - wskazuje w znacznym stopniu na brak cech potwierdzających aktualnie rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka, z uwagi na przeprowadzoną w dniu 31 sierpnia 2021 r. operację uwolnienia prawego nerwu pośrodkowego, - nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w zakładzie strony skarżącej, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe. b) stwierdzeniu, że praca w zakładzie strony skarżącej przyczyniła się do powstania choroby zawodowej pracownicy, wyłącznie na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., podczas, gdy z jego treści nie wynika, aby zespół orzekający zapoznał się z dokumentacją powstałą w okresie pracy u innych pracodawców, 3) § 2 ust.1 i 2 rozporządzenia poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nie ustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy, lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie. 4) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2351 Kodeksu pracy poprzez wydanie decyzji stwierdzającej u pracownicy - zespół cieśni nadgarstka, pomimo wskazania, iż w dacie wydania orzeczenia lekarskiego i decyzji, brak było objawów schorzenia, a jedynie rozpoznano stan po uwolnieniu prawego nerwu pośrodkowego. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające wykazało, że pracownica była zatrudniona w następujących zakładach pracy: - od 1998r. do 2005 w P Sp. z o.o. w R. (zakład zlikwidowany) na stanowisku szwaczki, montera, pakowaczki, montera zaworków; - od 2005 r. do 2006 r. w M POLSKA Sp. z o.o. na stanowisku szwaczki; - od 2011r. do 2012 r. W Sp. z o.o. na stanowisku operatora linii automatycznej; - od 2013r. do 2014r. w L Sp. z o. o. na stanowisku operatora linii automatycznej - od 2007r.-2011r. i 2013r. do nadal w L Sp. z o.o. w T. na stanowisku szwaczki i operatora linii automatycznej. Podczas zatrudnienia w w/w zakładach pracownica pracowała w narażeniu na powstanie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego – zespół cieśni nadgarstka. Pracownica była badana na podstawie przepisów rozporządzenia w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...]), gdzie w wywiadzie zgłaszała nasilające się od ok. 2009 r. cierpnięcie palców I-V ręki prawej. W dniu 31 sierpnia 2021 r. przeprowadzono operację uwolnienia prawego nerwu pośrodkowego. Przeprowadzone badania laboratoryjne (poziom we krwi glukozy, kwasu moczowego, RF- faktor reumatoidalny, CRP, TSH, odczyn Waalera-Rose) nie wykazały odchyleń od normy. W badaniu neurograficznym z dnia 27 sierpnia 2021 r. stwierdzono przedłużoną latencje końcową ruchową w prawym nerwie pośrodkowym, zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych w obu nerwach pośrodkowych z niską amplitudą odpowiedzi czuciowej w nerwie pośrodkowym prawym. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultacje neurologiczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego u pracownicy rozpoznano stan po uwolnieniu prawego nerwu pośrodkowego. Biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy, przekazany przez organ I instancji, z którego wynika, że praca pracownicy wykazywała cechy monotypii w zakresie stawów nadgarstkowych, a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową, lekarze orzekli, że istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, gdyż rozpoznana u pracownicy choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwała przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez nią wykonywana mogła spowodować powstanie ww. choroby zawodowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę, jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową (tak w wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 372/82, opubl. w ONSA 1982/1/33). Wskazał również, że organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym, lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też w związku ze sposobem wykonywania pracy. Organ odwoławczy zauważył, że w rozpatrywanej sprawie, po przeprowadzeniu diagnostyki różnicowej (badanie ogólnolekarskie, badanie neurologiczne, badania laboratoryjne - poziom we krwi glukozy, kwasu moczowego, RF- faktor reumatoidalny, CRP, TSH, odczyn Waalera-Rose) nie udokumentowano decydującego wpływu jakiegokolwiek czynnika pozazawodowego na powstanie choroby. W powołaniu na stanowisko dr n. med. E. W, byłego Konsultanta Krajowego w dziedzinie medycyny pracy, organ odwoławczy podał, że orzecznictwo lekarskie w zakresie chorób zawodowych dopuszcza rozpatrywanie etiologii zawodowej choroby, której objawy zostały obiektywnie udokumentowane w przeszłości pomimo tego, że aktualnie już nie występują. Dotyczy to m. in. zespołu cieśni nadgarstka, a w niniejszej sprawie lekarze orzecznicy rozpoznali stan po operacyjnym leczeniu zespołu cieśni nadgarstka po stronie prawej w sierpniu 2021 r. Nadto, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uzupełnienia materiału dowodowego bowiem uznał, że orzeczenie lekarskie PChZ WOMP w K. jest kompletne i wewnętrznie niesprzeczne, co więcej wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Brak jest podstaw w ocenie organu do uznania, że budzi ono istotne wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach powielone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przeprowadzone w powyżej określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji administracyjnej, którą stwierdzono u pracownicy chorobę zawodową wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej w sprawie decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz art. 2352 Kodeksu pracy. Przypomnieć zatem należy, że z art. 235¹ Kodeksu pracy wynika, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z kolei, zgodnie z art. 2352 Kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Obowiązujące regulacje obligują zatem organy inspekcji sanitarnej, aby wydając orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej wykazały jednocześnie trzy pozytywne przesłanki. Po pierwsze, rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych. Po drugie, choroba ta powinna zostać stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową. I po trzecie, wyniki oceny warunków pracy mają pozwalać na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba spowodowana została narażeniem zawodowym. W konsekwencji, brak jednego z w/w elementów oznacza konieczność wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Jednocześnie z treści ww. przepisów prawnych nie wynika, aby rozpoznanie choroby zawodowej było możliwe tylko wówczas, gdy w dacie wydawania decyzji choroba ta nadal istnieje. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 235¹ oraz 2352 Kodeksu pracy jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia, w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jak zauważa się w orzecznictwie decyzje wydawane w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej stanowią wyjątek od zasady aktualności, zgodnie z którą organ stosujący prawo administracyjne powinien działać na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w momencie realizowania danego działania, a więc wydawania decyzji. Organ stwierdza, czy choroba zawodowa została rozpoznana w czasie zatrudnienia pracownika w warunkach narażenia zawodowego lub po ustaniu narażenia, w ściśle określonym dla każdej z chorób przez ustawodawcę czasie. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na częściowe wycofanie się dolegliwości po przeprowadzeniu zabiegów operacyjnych (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2022, sygn. II OSK 654/19). Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia – do których niewątpliwie zalicza się Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - które to jednostka w tej sprawie wypowiadała się co do choroby zawodowej pracownicy. Stosownie do treści § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Natomiast, jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Z powyższej regulacji wynika zatem związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczeń lekarskich w zakresie poczynionych w nim ustaleń dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15). W orzecznictwie wskazuje się nawet na brak uprawnienia po stronie organu do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 1212/20). Jak wynika z akt niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy zawierał kartę oceny narażenia zawodowego dotyczącą zatrudnienia pracownika w zakładzie strony skarżącej oraz orzeczenie lekarskie z dnia 23 listopada 2021 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej. Z dokumentów tych wynika, że pracownica pracowała w narażeniu na powstanie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wskazanych zakładach pracy od 1998 r., w tym od 2007-2011r. i 2013r. do nadal w zakładzie strony skarżącej (na stanowisku szwaczki i operatora linii automatycznej). Pracownica ma orzeczenie lekarskie z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...] wydane przez lekarza zatrudnionego w Poradni Chorób zawodowych WOMP. W wywiadzie chorobowym wskazywała na nasilające się od ok. 2009 r. cierpnięcie palców I-V ręki prawej. W dniu 31 sierpnia 2021 r. przeprowadzono operację uwolnienia prawego nerwu pośrodkowego. Powołano się także na przeprowadzone badania laboratoryjne (poziom we krwi glukozy, kwasu moczowego, RF- faktor reumatoidalny, CRP, TSH, odczyn Waalera-Rose), które nie wykazały odchyleń od normy. Nadto, wskazano, że w badaniu neurograficznym z dnia 27 sierpnia 2021 r. stwierdzono przedłużoną latencje końcową ruchową w prawym nerwie pośrodkowym, zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych w obu nerwach pośrodkowych z niską amplitudą odpowiedzi czuciowej w nerwie pośrodkowym prawym. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultacje neurologiczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego u pracownicy rozpoznano stan po uwolnieniu prawego nerwu pośrodkowego. Biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy, przekazany przez organ I instancji, z którego wynika, że praca pracownicy wykazywała cechy monotypii w zakresie stawów nadgarstkowych, a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową, lekarze orzekli, że istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii schorzenia. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego. Lekarz WOMP wydał orzeczenie o istnieniu podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u pracownicy powołując się na przeprowadzoną diagnostykę oraz konsultację neurologiczną. Wbrew twierdzeniu Spółki, wskazane orzeczenie lekarskie nie budzi wątpliwości, jest jednoznaczne i konkretne, zawiera argumentację odpowiadającą zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się uchybień w dokonanych ustaleniach, z których wynikało, że u pracownicy stwierdzono związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonywaną pracą a zdiagnozowaną chorobą. Podobnie Sąd nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia, jednostkach orzeczniczych. Nie jest zatem władny ingerować w proces diagnostyczny konkretnego badania. Wybór ten leży w gestii lekarza i jednostki orzeczniczej, która dysponuje specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. Zauważyć należy, że orzeczenie lekarskie, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie jednoznacznie wskazywało, że u pracownicy stwierdzono chorobę zawodową. Jednocześnie lekarz orzecznik posiadał informację dotyczącą przebiegu pracy zawodowej pracownicy. Wskazał, że dokonano oceny narażenia zawodowego, a ta jednoznacznie wykazywała cechy monotypowej pracy obciążającej kończyny górne w stawach nadgarstkowych. W świetle powyższego brak było podstaw do stawiania organowi zarzutów w zakresie przeprowadzonego postępowania. Sąd nie dopatrzył się w nim naruszenia art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skoro u pracownicy rozpoznano: zespół cieśni nadgarstka. Wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścili się także naruszenia art. 2351 K.p. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż w sprawie wykazano wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez pracownicę we wskazanym okresie, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Wobec tego, twierdzenie jakoby naruszył reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. uznać należało za bezzasadne. W ocenie Sądu organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 k.p.a. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja I instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 K.p.a., która wymaga ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca organy sanitarne nie miały podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych, dokonanych zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., skoro dochodzenie przeprowadzone przez lekarza orzecznika potwierdziło, że genezę zdiagnozowanego schorzenia należy wiązać z przeważającym prawdopodobieństwem z wykonywaną pracą. Sąd nie dopatrzył się zatem podstaw do podważenia związku przyczynowego pomiędzy występującym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy zawodowej w zakładzie strony skarżącej. Ponownie wskazać należy, że ustawodawca w art. 235¹ Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, LEX nr 1216762). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca powyższego domniemania nie obaliła wobec tego podnoszone przez nią zarzuty naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy oraz art. 77 i 80 K.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Mając na uwadze powyższe Sąd, podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.