III SA/Gl 568/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Gabriela Jyż (spr.), Protokolant Referent Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Sp. z o. o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S., przy ul. [...] (zwana dalej Spółką) przywrócenia terminu do złożenia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] do [...]w zakresie podatku od towarów i usług za 2001 r., w oparciu o art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dale powoływana jako O.p.). W uzasadnieniu swego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił w pierwszej kolejności przebieg postępowania poprzedzającego jego wydanie. Stwierdził zatem, że pełnomocnik Spółki E.G., na podstawie art. 162 O.p., zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w K. w dniu [...]r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., nr [...]do [...] w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r., doręczonej pełnomocnikowi Spółki E.B. (Biuro Rachunkowe "A") w dniu [...]r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy Prezesa Spółki J.K. ponieważ nie wiedział on o wydanych decyzjach, ani o złożonych rzekomo w jego imieniu odwołaniach z dnia [...] r., które zostały wniesione osobiście do organu I instancji przez E.B. w dniu [...]r., czyli z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Postępowanie w sprawie tych odwołań zostało zakończone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]. Nadto podniesiono, że E.B. nie miał pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki przed organem podatkowym, a w szczególności przed Urzędem Skarbowym w S. lub Izba Skarbową w K. Zgodnie z umową podpisaną pomiędzy Spółką, a E.B. ten ostatni był upoważniony przez Spółkę do prowadzenia jej księgowości i składania wszelkich deklaracji, zarówno CIT jak i VAT. W ocenie Spółki E.B. podpisując się jako pełnomocnik na złożonym odwołaniu działał bez stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki na zewnątrz, a jego działania nie mogą wywoływać skutków prawnych. Zdaniem Spółki została ona pozbawiona możliwości działania, a więc wbrew zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu i bez własnej winy nie dotrzymał terminu do złożenia odwołań. Prezes Zarządu Spółki nie udzielił bowiem pełnomocnictwa do odbioru korespondencji E.B., ani też żadnemu innemu pracownikowi Biura Rachunkowego "B" w S. Pełnomocnik Spółki stwierdził, iż jeśli termin do wniesienia odwołań nie zostanie przywrócony, to uznaje przedmiotowe decyzje za nieskutecznie doręczone. Według niego o doręczeniu decyzji i odwołaniu nie zawierającym podpisu uprawnionej osoby Prezes Zarządu Spółki dowiedział się [...]r., a zatem został dochowany ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku stwierdził, iż E.B. zostało udzielone pełnomocnictwo ogólne w dniu [...] r. (wpływ do organu I instancji [...] r). Było to pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki "A" przed Urzędem Skarbowym w S., w ramach podatków CIT, VAT, PIT 4, a w szczególności do uczestnictwa w postępowaniu podatkowym, udzielania wyjaśnień w trakcie kontroli, dostarczania dokumentów żądanych przez Urząd i podpisywania dokumentów w tym przyjmowania i wystawiania faktur VAT w imieniu Spółki, jak również rozliczeń podatkowych. Korespondencje należało kierować na adres "B" s.c. ( tom. III, k. 46 akt adm.). Wobec tego decyzje podatkowe zostały doręczone prawidłowo do umocowanego pełnomocnika. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że ponieważ zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona (tj. pełnomocnika), obciążają stronę, w efekcie czego nie można uznać, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu i w konsekwencji wydał wskazane na wstępie postanowienie. W uzasadnieniu tegoż postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał również, iż pismem z dnia [...] r. organ I instancji wezwał Spółkę do wskazania czy pełnomocnictwo E.B. z [...]r. dotyczy także postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r. W odpowiedzi Prezes Zarządu Spółki J.K. oświadczył do protokołu spisanego w dniu [...] r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w S., że osobą upoważnioną do reprezentowania Spółki w postępowaniu podatkowym dot. podatku od towarów i usług za okres [...]r. jest likwidator Spółki E.B. (tom. III akt adm.). Zdaniem organu odwoławczego z tego oświadczenia wynika nie tylko fakt reprezentowania Spółki przez E.B., ale także i to, że J.K. wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym w podatku od towarów i usług za [...]r. Nadto odnosząc się do tego, iż we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona podnosiła, że o przedmiotowych decyzjach podatkowych i odwołaniach nie zawierających podpisu uprawnionej osoby Prezes Zarządu Spółki dowiedział się [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż twierdzenie to nie jest prawdziwe, ale przyjmując nawet złą wolę i niedbalstwo pełnomocnika Spółki E.B., to ustalono ponad wszelką wątpliwość, że J.K. został zapoznany z przedmiotowymi decyzjami organu podatkowego I instancji (z dnia [...]r.) w dniu [...] r. (protokół z tego dnia spisany w Urzędzie Skarbowym w K.– tom III akt adm.). W tej sytuacji przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania ustała więc w [...] r., a nie w [...]r. Pełnomocnik Spółki E.G. na to postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż w toku postępowania nie zawiadomił go o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i uniemożliwił mu ustosunkowanie się do niego. Tym samym, w ocenie pełnomocnika Spółki, naruszono art. 122 O.p., zgodnie z którym organy podatkowe podejmą wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Podniósł ponownie, iż E.B. nie był upoważniony do odbioru orzeczeń organu podatkowego, a tym bardziej do ich zaskarżania. Stwierdził, iż na odwołaniach od decyzji organu I instancji znajduje się sfałszowany podpis Prezesa Spółki. Nadto dodał, iż wszystkie dowody w sprawie powinny być z urzędu przeprowadzone przez organ podatkowy. Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w myśl art. 178 § 1 O.p. w każdym stadium postępowania organ podatkowy obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają na organy podatkowe obowiązku zawiadamiania stron postępowania o tym prawie tym bardziej, gdy ta jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto przepisy Ordynacji podatkowej nie nakładają na organy podatkowe obowiązku wyznaczania stronom terminu do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawach podatkowych materiałów, gdy postępowanie ma być zakończone w formie postanowienia. W myśl bowiem art. 200 § 1 O.p. jedynie przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzut strony skarżącej byłby uzasadniony gdyby organ ten odmówił przyjęcia od strony wyjaśnień czy też oświadczeń, co w tej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z akt sprawy bezspornie wynika, iż osobą upoważnioną do reprezentowania strony w toku postępowań podatkowych, w tym do odbioru korespondencji był E.B., co wynika z pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...]r. ( które do dziś nie zostało odwołane) oraz z aktu notarialnego Rep. A nr 875/2005 z dnia 2 czerwca 2005 r., mocą którego został on ustanowiony likwidatorem Spółki "A". Organ II instancji w oparciu o zdanie judykatury i doktryny zaakcentował, że pełnomocnik ustanawiany jest do "sprawy podatkowej", a nie do określonego etapu postępowania. A zatem doręczenie decyzji podatkowych organu I instancji temu pełnomocnikowi w dniu [...]r. było skuteczne. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż na odwołaniu z dnia [...] r. (wniesionych osobiście do organu I instancji w dniu [...]r. przez E.B.) od decyzji pierwszoinstancyjnych znajduje się fałszowany podpis Prezesa Zarządu Spółki Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż fakt ten nie został poparty wyrokiem sądu, a w toku postępowania podatkowego organ ten nie miał żadnych wątpliwości co do autentyczności podpisu J.K. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się również z twierdzeniem strony skarżącej, iż to organ orzekający powinien podjąć czynności zmierzające do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, ponieważ z treści art. 162 § 1 O.p. jasno wynika, iż to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przypomniał, iż ciążący na organach podatkowych obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik Spółki stwierdził, iż w trakcie zapoznania J.K. z materiałem dowodowym w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej J.K. jako osoby trzeciej za miesiące [...]r., które miało miejsce w US w K. w dniu [...] r., nie był on zapoznany z treścią decyzji organu I instancji z dnia [...] r., a świadczy o tym treść oświadczenia złożonego przez J.K. do protokołu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył, co następuje: Przystępując do oceny zaskarżonego postanowienia należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.): "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika zaś, iż zaskarżona decyzja (lub postanowienie) może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji (lub postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn.zm.) lub w innych przepisach (art.145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie składu orzekającego Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, zatem skargę należało oddalić. Przechodząc zatem do kwestii merytorycznej, jaką w rozpoznawanej sprawie jest zgodność z prawem postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 162 § 1 O.p.: "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy." Stosownie do § 2 tego artykułu : " Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony". Zgodnie z unormowaniem § 3 art. 162 O.p. przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 tego artykułu jest niedopuszczalne. Jak podkreśla się zarówno w doktrynie jak i w judykaturze przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestnika postępowania. Instytucja ta ma zastosowanie tylko do terminów procesowych (a nie materialnych), co jednoznacznie wynika z art. 162 § 4 O.p. Cytowany wyżej art. 162 § 1 i § 2 O.p. ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić kumulatywnie (łącznie), a mianowicie: 1) przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowana barku swojej winy w uchybieniu terminu. Przesłanka ta jest analizowana w wielu opracowaniach teoretycznych i orzeczeniach sądowych. Zwraca się w nich uwagę na to, iż: "Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (...). Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (...)." (por.: J. Krajewski: [w:] T. Ereciński, M. Jędrzejewska, M. Jodłowski, J. Krajewski, Z. Krzemiński, K. Piasecki, J. Pietrzykowski, E. Wengerek, A. Zieliński: Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem. T. 1. Warszawa 1989, s.274-275). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić gdy strona nie mogła dopełnić obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła ona usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. "Nie można natomiast poczytać stronie za winę niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jego zdrowiu lub życiu (...)" (por.: E. Iserzon [w:] E. Iserzon, J. Starościak : Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory, formularze. Warszawa 1970, s. 136). W wyroku z dnia 2.11.2000 r., V SA 348/00 (nie publ.) NSA stwierdził, że: "Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest możliwe w wypadku, gdy uchybienie nastąpiło bez winy składającego wniosek. W sytuacji skarżącej niedopełnienie obowiązku szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, w tym przypadku polegającej na nie zawiadomieniu organu celnego o zmianie adresu swojej siedziby, nie może być traktowane jako uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony". Jak się podkreśla w judykaturze nieznajomość prawa oraz wybranie innej drogi obrony interesu nie może być uznane za okoliczności usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (por: wyrok NSA z 29.11.1997 r., III SA 101/96 nie publ.; wyrok NSA z 6.11.1998 r., I SA/Łd 153/97 – nie publ.); 2) drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. "Przywrócenie terminu jest instytucją procesowa opartą na zasadzie skargowości. Przywrócenie terminu może nastąpić bowiem wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie wniosek o przywrócenie terminu (art. 162 § 2)". (por. B. Adamiak: [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2007. Wrocław 2007, s. 699); 3) trzecią przesłanką jest dochowanie przez zainteresowanego zawitego (nieprzywracalnego) terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec od dnia ustania przyczyny uchybienia i wynosi 7 dni; 4) czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin – np. wniesienie odwołania. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy w pierwszej kolejności, iż w sprawie doszło do uchybienia terminowi. Przewidziany przez art. 223 § 2 O.p. czternastodniowy termin do wniesienie odwołania na decyzję organu I instancji rozpoczął bieg od skutecznego doręczenia w dniu [...] r. przedmiotowych decyzji organu I instancji z dnia [...]r., i skończył się w dniu [...] r. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt skutecznego doręczenia przedmiotowych decyzji do rąk pełnomocnika Spółki "A" E.B. w dniu [...]r. Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 136 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga osobistego działania. Z ustawy tej nie wynika z jakim rodzajem pełnomocnictwa mamy do czynienia w postępowaniu podatkowym. Ustawa ta w art. 137 § 4 odsyła w zakresie nieuregulowanym przepisami Ordynacji podatkowej dotyczącymi pełnomocnictwa, do przepisów prawa cywilnego. Art. 98 kodeksu cywilnego określa trzy rodzaje pełnomocnictwa: 1) pełnomocnictwo ogólne, 2) pełnomocnictwo tzw. rodzajowe, 3) pełnomocnictwo szczególne. Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu, rodzajowe obejmuje umocowanie do określonego rodzaju czynności, w tym także do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, natomiast szczególne obejmuje umocowanie do dokonania konkretnej czynności. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, iż pełnomocnictwo udzielone E.B. jest pełnomocnictwem szczególnym, treść pełnomocnictwa udzielonego przez Prezesa Zarządu Spółki "A" J.K. Panu E.B. w dniu [...] r. (tom III akt adm.) wskazuje, iż jest to pełnomocnictwo ogólne (cyt): "do reprezentowania naszej firmy PW "A" Sp. z o.o. przed Urzędem Skarbowym w S. w ramach podatków: CIT, VAT, PIT 4 oraz przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych w S. w szczególności do uczestnictwa w postępowaniu podatkowym.... ". Nie niweczy tego faktu wymienienie w dalszej części pełnomocnictwa innych czynności, do których "w szczególności" pełnomocnik ten jest uprawniony. Nadto należy podkreślić, iż użycie terminu "w szczególności" oznacza, iż wykaz czynności po nim wymienionych nie jest zamknięty, jest "otwarty". Gdyby pełnomocnictwo to miało upoważniać E.B. tylko do tych określonych czynności to wykaz czynności musiałby mieć charakter enumeratywny (zamknięty). Nadto pełnomocnictwo to, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zawiera wskazanie E.B. jako osoby uprawnionej do odbioru wszelkiej korespondencji, pod adresem do korespondencji wskazanym w pełnomocnictwie. Należy dodać, iż to pełnomocnictwo nie zostało odwołane przez J.K. i że nie kwestionował on autentyczności swojego podpisu na nim złożonego. Dodatkowo należy przypomnieć, iż pismem z dnia [...] r. organ I instancji wezwał Spółkę do wskazania czy pełnomocnictwo E.B. z [...] r. dotyczy także postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r. W odpowiedzi Prezes Zarządu Spółki J.K. oświadczył do protokołu spisanego w dniu [...] r. w siedzibie Urzędu Skarbowego w S., że osobą upoważnioną do reprezentowania Spółki w postępowaniu podatkowym dot. podatku od towarów i usług za okres [...] r. jest likwidator Spółki E.B. (tom. III akt adm.). Zdaniem organu odwoławczego, które Sąd podziela, z tego oświadczenia wynika nie tylko fakt reprezentowania Spółki przez E.B., ale także i to, że J.K. wiedział o toczącym się postępowaniu podatkowym w podatku od towarów i usług za [...]r. Kolejną kwestią sporną między stronami niniejszego postępowania jest kwestia czy skarżąca Spółka wnosząc w dniu [...]r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowych decyzji organu I instancji z dnia [...] r. spełniła wszystkie wymogi ustawowe do przywrócenia tegoż terminu. Sąd stwierdza, iż podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., że skarżący nie dopełnił dwóch, spośród wskazanych wyżej, przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Po pierwsze nie uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy za niedotrzymanie terminu. Powoływanie się na doręczenie przez organ I instancji przedmiotowych decyzji z [...]r. do rąk osoby nie będącej pełnomocnikiem Spółki nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wręcz przeciwnie w aktach tych organy podatkowe zgromadziły dostateczne i przekonywujące dowody, wskazane wyżej, świadczące o tym, że decyzje te zostały doręczone prawidłowo i skutecznie do rąk umocowanego pełnomocnika Spółki "A". Zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze podkreśla się, iż działania pełnomocnika ustanowionego przez stronę postępowania podatkowego obciążają mocodawcę, który powinien we własnym interesie dołożyć najwyższej staranności przy wyborze swego pełnomocnika. (S. Rudnicki: Glosa do wyroku SN z dnia 24 lipca 2003 r., I CKN 571/01 – POPS 2004/7-8/1000-t.1), czynności dokonywane przez pełnomocnika pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Zakres tych skutków może dotyczyć np. zaniedbań pełnomocnika, dobrej lub złej woli pełnomocnika, wad jego oświadczenia woli, podstępności jego działania. Brak porozumienia między mocodawcą a jego pełnomocnikiem oraz wszelkie nieporozumienia, a nawet rzeczywiście mające miejsce nierzetelne działania pełnomocnika wobec mocodawcy nie mogą być przez organy podatkowe przyjęte jako uprawdopodobnienie braku winy w dotrzymaniu terminu, ponieważ mocodawca ponosi winę z tytułu wyboru takiego a nie innego pełnomocnika. Po drugie z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie wniosła swojego wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że nawet gdyby przyjąć złą wolę i niedbalstwo pełnomocnika Spółki E.B., to ustalono ponad wszelką wątpliwość, że J.K. został zapoznany z przedmiotowymi decyzjami organu podatkowego I instancji (z dnia [...]r.) w dniu [...] r. (protokół z tego dnia spisany w Urzędzie Skarbowym w K. – tom III akt adm.). W tej sytuacji przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania ustała więc [...]r., a nie [...]r., jak twierdzi strona skarżąca we wniosku z [...]r. o przywrócenie uchybionego terminu. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej treść protokołu z dnia [...]r. spisanego w Urzędzie Skarbowym w K. nie pozostawia wątpliwości, iż J.K. został zapoznany w tym dniu z przedmiotowymi decyzjami organu I instancji z dnia [...]r. dotyczącymi zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące [...] r. (z wcześniejszej części protokołu wynika, iż sprawa dotyczyła postępowania podatkowego wszczętego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności J.K. jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki "A" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...]r.). Należy dodać, że J.K. nie kwestionuje faktu autentyczności swego podpisu na tym protokole, a tym samym nie może kwestionować treści protokołu, ponieważ nie odmówił jego podpisania, a w konsekwencji potwierdził swoim podpisem prawdziwość przebiegu czynności, z których sporządzono ten protokół. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy w toku postępowania, wskazanych przez nią w skardze zasad ogólnych postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 123, art. 124 O.p., ani art. 180, art. 187 i art. 191 O.p., które dotyczą zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Postępowanie to, w ocenie Sądu, było prawidłowo przeprowadzone. Zarzuty strony skarżącej dotyczące rzekomego sfałszowania podpisu J.K. na odwołaniach wniesionych przez pełnomocnika E.B. (odwołania te także podpisał pełnomocnik E.B.) w dniu [...] r. nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, ponieważ nie mieszczą się w granicach niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., po wszczęciu postępowania przed tym organem przez pełnomocnika strony skarżącej wnioskiem z dnia [...]r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...] do [...] w zakresie podatku od towarów i usług za [...] r. Podpisów złożonych pod tym wnioskiem oraz pod odwołaniami dołączonymi do niego strona skarżąca nie kwestionuje. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie (wydane na podstawie art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 O. p.) orzekające o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe. Reasumując przedstawione rozważania stwierdzić należy, iż wydając zaskarżone postanowienie organ II instancji nie naruszył prawa. Ponieważ w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów naruszeń prawa z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), – oddalił skargę w trybie art. 151 powyższej ustawy.