III SA/Gl 569/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...], którą stwierdzono niedopełnienie warunków wymaganych do zwolnienia z należności celnych przywozowych towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r., powstanie długu celnego w przywozie od tego towaru, określono dłużnika w osobie M.C., zamieszkałego w Kanadzie, [...] i kwotę długu celnego w przywozie w wysokości [...] zł. Z akt administracyjnych wynikało, że w dniu [...] r. M.C. zgłosił w Oddziale Celnym w C. do procedury dopuszczenia do obrotu samochód osobowy używany, marki [...], nr nadwozia [...], poj. 1988 cm3, benzynowy, rok prod. 2001, jako mienie osobiste przewożone przez osobę fizyczną, przenoszącą swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane w systemie obsługi wspomagania zgłoszeń celnych CELINA, pod pozycją ewidencyjną [...]. Do zgłoszenia załączono m.in. listę mienia przesiedleńczego z dnia [...] r. obejmującą wskazany samochód marki [...], komplet wypoczynkowy, sprzęt AGD, komodę, materac, blaty granitowe, stół, stolik, rower, kosiarkę, odśnieżarkę, zacieralkę do betonu, użytkowanego osobiście powyżej 6 miesięcy, oświadczenie M.C., iż po objęciu samochodu odprawą czasową w ruchu podróżnym, w związku z chorobą ojca postanowił przesiedlić się do Polski, gdzie zamierza pełnić wszystkie funkcje życiowe, wniosek z [...] r. o odprawę samochodu marki [...] w ruchu podróżnym z naniesionym numerem zgłoszenia celnego [...]. Przedmiotowy towar zwolniono z należności celnych i podatkowych, z zastrzeżeniem jego nieodstępowania przez okres 12 miesięcy od dnia dopuszczenia do obrotu. W ramach kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru, w trybie art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) w dniu [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego strony z [...] r. W toku tego postępowania ustalono, że M.C. przyjechał do kraju w [...] r., w związku z koniecznością pomocy w zagospodarowaniu się rodziców po ich przeniesieniu się do Polski na stałe. Aktualnie zamieszkuje w Kanadzie, gdzie "powrócił" po dwóch latach pobytu w Polsce. W Kanadzie zamieszkuje od [...] r. z rodziną, gdzie posiada od [...] r. dom. W [...] r. postanowił przenieść się z rodzicami na stałe do Polski i skorzystać z przywileju "mienia przesiedleńczego". W Polsce nie podjął żadnej pracy ani działalności gospodarczej, nie płacił podatków. W Kanadzie została żona. Rozpatrując sporną sprawę organ celny wskazał na obowiązujące regulacje prawne a w szczególności zasadę powszechności należności celnych. Od każdego towaru przywożonego z terenu pastwa trzeciego na teren Wspólnoty wymagane są należności celne przywozowe, natomiast zwolnienie celne stanowi wyjątek od tej zasady. Kwestię zwolnienia z należności celnych przywozowych rzeczy wchodzących w skład "mienia przesiedleńczego" (mienia osobistego należącego do osób fizycznych przenoszących swoje miejsce zwykłego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty regulowały w dacie zgłoszenia celnego przepisy art. 2-10 Rozporządzenia Rady EWG nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (D UE L.83. 105.1, Dz. U. UE-sp 02-1-419). Z przepisów tych wynika, co stanowi mienie osobiste i jakie warunki muszą być spełnione by przesiedlający mógł skorzystać ze zwolnienia celnego. Określają kilka przesłanek, które muszą być spełnione kumulatywnie przed datą przeniesienia miejsca zamieszkania, są to: - nieprzerwany pobyt osoby w kraju trzecim przez okres co najmniej 12 miesięcy, - użytkowanie mienia przez co najmniej 6 miesięcy przed datą przeniesienia miejsca zamieszkania, - przeznaczenie przywiezionego mienia do tych samych celów, któremu służyło w poprzednim miejscu zamieszkania, - faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania z kraju trzeciego na obszar Wspólnoty. Organ wskazał, że pojęcie "miejsca zamieszkania" nie zostało zdefiniowane w przedmiotowym rozporządzeniu ani Prawie celnym i z tej przyczyny należy posiłkować się definicjami zawartymi w innych aktach prawnych, w tym w art. 4 Konwencji Modelowej OECD w sprawie podatku od dochodów i majątku w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz art. 25 Kodeksu cywilnego. Jest to miejscowość, w której dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu, główny ośrodek działalności danej osoby dorosłej. Podkreślono jednocześnie, że zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego nie jest zasadą powszechną i dlatego szczególnych ustaleń wymaga ustalenie czy osoba zainteresowana miała miejsce zamieszkania w państwie trzecim przez określony czas a następnie czy przeniosła to miejsce na teren celny Wspólnoty. Wskazano także na obowiązki organu celnego wynikające z art. 122, art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej mającej zastosowanie w sprawie. Podkreślono, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że przyjazd M.C. do polski nie miał charakteru stałego pobytu. Wskazują na to same wyjaśnienia strony: - prawie po dwuletnim pobycie powróciłem do Kanady, pismo z [...] r., - na obszar Wspólnoty przeniesienie nastąpiło w [...] r. Wywołane było koniecznością pomocy i zagospodarowania się moich rodziców po przeniesieniu się ich do Polski na stałe, pismo j.w., - po przeniesieniu miejsca zamieszkania do Polski nie podjąłem żadnej pracy, nie było to moim celem, pismo z [...] r., - miałem możliwość w Polsce zakwalifikowania się na bezzwrotną pożyczkę dla bezrobotnych ale nie skorzystałem ze względu na inny charakter mojego pobytu, pismo j.w.. Również fakt pierwotnego objęcia spornego samochodu procedurą odprawy czasowej dowodzi, że nie nastąpiło faktyczne przeniesienia ośrodka interesów życiowych skarżącego do Polski, a tym samym nie został spełniony jeden z warunków do uzyskania zwolnienia z należności celnych przywozowych mienia objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z [...] r. i na podstawie art. 204 ust. 1 lit.b) i ust. 2 WKC powstał dług celny. Wysokość długo celnego określono w kwocie [...] zł na podstawie art. 29 i art.32 ust. 1 lit. e) WKC czemu dano wyraz w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] r. Decyzja ta została zaskarżona przez M.C., który nie zgodził się z poglądem organu I instancji o braku spełnienia jednej z przesłanek uprawniających do skorzystania ze zwolnienia celnego. Podkreślił, że organ celny błędnie uznał, że jego przyjazd do Polski w [...] r. nie miał charakteru stałego. Jego zdaniem fakt pozostawienia żony i majątku w Kanadzie nie wyklucza posiadania w okresie od [...] do [...] r. jednego miejsca zamieszkania w Polsce uprawniającego do zwolnienia z należności celnych przywozowych. Nie może być też okolicznością wykluczającą skorzystanie z takiego prawa, tym bardziej, że od [...] r. posiada mieszkanie w Polsce i był zameldowany na pobyt stały. Najważniejsze jest zdrowie ojca i konieczność udzielenia pomocy rodzicom przy powrocie do Polski. W piśmie z dnia [...] r. skarżący dodatkowo wyjaśnił, że zgłoszenie samochodu do odprawy czasowej było wynikiem okoliczności faktycznych, niezależnych od niego. Samochód był przesłany jako mienie przesiedleńcze wraz z innymi rzeczami, a jego pobyt w Polsce mogą poświadczyć świadkowie (rodzice). Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.622) oraz art. 78 ust. 2 i 3, art. 204 ust. 1 lit. b) i ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.2, t. 4, str. 307 ze zm.), art. 2 i art. 3 lit. a) i lit. b) rozporządzenia Rady EWG nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego Wspólnotowy System Zwolnień Celnych (Dz. U. UE L 83.105.1). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy omówił ustalenia dowodowe i dokonał ich oceny a także wskazał na obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do "przeniesienia" oraz "miejsca zamieszkania". Uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji prawidłowo wykazał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego Wspólnotowy System Zwolnień. Organ podkreślił, że M.C. chociaż posiada od [...] r. mieszkanie w Polsce (zamieszkiwane przez rodziców) a nawet jest zameldowany w B. na pobyt stały od [...] r. (pod innym adresem niż posiadane mieszkanie), to jednak w czerwcu [...] r. nie przeniósł swego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty (do Polski) w rozumieniu tego przepisu. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący ma możliwość przebywania we wszystkich miejscach w których posiada domy i mieszkania, to jednak tylko w jednym z tych miejsc mógł ulokować swój "ośrodek życiowy" obejmujący powiązania osobiste i ekonomiczne, w tym stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelka inną. Skarżący posiada zatem jedno stałe miejsce zamieszkania w Kanadzie a drugie w Polsce, jednakże w Kanadzie, pomimo dłuższego pobytu w Polsce zachował swój ośrodek interesów życiowych. Zatem pobyt jego w Polsce był czasowy, bez "zamiaru stałego pobytu". Sam to zresztą potwierdził w pismach kierowanych do organów celnych, które to okoliczności organ I i II instancji skwapliwie podniósł. Na fakt czasowego pobytu w Polsce wskazuje brak podjęcia pracy czy działalności gospodarczej w Polsce, nie płacił podatków, nie został objęty ubezpieczeniem społecznym. Podnoszona przez skarżącego okoliczność posiadania w Polsce konta bankowego i płacenia rachunków nie została wykazana. Fakt zameldowania w Polsce na pobyt stały od [...] r. i posiadanie mieszkania w sytuacji równoległego zamieszkiwania w Kanadzie od [...] r. do[...] r. i posiadania tam domu stanowiącego współwłasność z żoną A. (zakupionego w roku 2003) nie dowodzi, że skarżący zamieszkała w Polsce w[...] r. z zamiarem stałego pobytu a nie czasowo celem pomocy w zagospodarowaniu się rodziców po powrocie do kraju. Nie potwierdzili zamiaru stałego pobytu w Polsce przesłuchani świadkowie. Również "powrót’ do Kanady wskazuje na zamiar czasowego pobytu w Polsce od [...] r. do [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.C. ponownie zakwestionował legalność wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w K. decyzji. Wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie: - art. 2, art. 7, art. 87 i art. 91 Konstytucji, gdyż Polska jest demokratycznym państwem prawnym, którego organy działają na podstawie prawa, którymi są min. umowy międzynarodowe, które mają pierwszeństwo przed ustawami, - art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, - art. 71 WKC i art. 2-8 Rozporządzenia Rady nr 918/83 stanowiących o zwolnieniu minia przesiedleńczego z należności celnych przywozowych, - art. 28 Kodeksu cywilnego, że można mieć tylko jedno miejsce stałego zamieszkania, przepisów art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, iż w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce stałego zamieszkania, - dokonanie zawężającej wykładni miejsca zamieszkania mimo braku kompetencji organu celnego w tym zakresie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, ze nie jest możliwe aby w okresie od [...] do [...] r. mieszkał jednocześnie w Polsce i w Kanadzie a do takich ustaleń doszły organy celne. Fakt zamieszkiwania w Polsce w tym czasie potwierdzili wskazani świadkowie, jak również użytkowanie samochodu marki [...], który jest przedmiotem sporu. Podkreślił, że przed przyjazdem do Polski mieszkał w Kanadzie dłużej niż 12 miesięcy, a w Polsce zamieszkiwał prawie dwa lata co jest wystarczające dla skorzystania ze zwolnienia z cła przywozowego. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. W całej rozciągłości podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Rozpatrując skargę złożoną w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy ustalić czy organy celne miały podstawy do zakwestionowania zgłoszenia celnego samochodu marki [...] (błędnie wskazanego w decyzji organu II instancji jako [...]) jako mienia zwolnionego od cła przywozowego czyli czy M.C. był osobą przesiedlającą się na teren Wspólnoty z zamiarem stałego pobytu. W tej kwestii Sąd podzielił stanowisko organów celnych i uznał, że pobyt M.C. w Polsce w okresie od [...] do [...] r. nie nosił cech przeniesienia z zamiarem stałego pobytu (przesiedlenia). Jak sam wskazał w piśmie z dnia [...] r. przyjechał do Polski, "po uzgodnieniu z żona na czas nieokreślony by pomóc rodzicom w zorganizowaniu życia codziennego" po powrocie po 14 latach pobytu w USA do Polski. Należy podkreślić, że Dyrektor Izby Celnej w K. pominął okoliczność, że od 1 stycznia 2010 r. rozporządzenie Rady (EWG) Nr 918/83 zostało zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) Nr 1186/2009 ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L Nr 324, poz. 23.). Jednak zdaniem Sądu orzekającego identyczność regulacji normatywnej zawartej w obydwu powyższych aktach prawnych jak i fakt wskazania prawidłowej podstawy prawnej w decyzji organu odwoławczego, nie stanowi przyczyny wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Należy podkreślić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy wymagają istnienia tylko jednego miejsca zamieszkania danej osoby niezależnie od tego czy chodzi o państwo trzecie, czy też państwo na obszarze celnym Wspólnoty. Warunku zwolnienia celnego związanego z "przesiedleniem" nie będzie spełniała sytuacja, gdy będzie można uznać, że dana osoba miała w tym samym czasie więcej niż jedno miejsce zamieszkania, tzn. nowe na terenie celnym Wspólnoty i dotychczasowe w państwie trzecim. Tym samym badając zaistnienie tej przesłanki za każdym razem należy ustalać, w sposób nie budzący wątpliwości w oparciu o okoliczności sprawy, czy osoba zainteresowana: po pierwsze, miała miejsce zamieszkania w państwie trzecim przez określony czas, a po drugie, czy przeniosła to miejsce zamieszkania na teren celny Wspólnoty. Jak trafnie podkreślił organ celny w przepisach aktualnie obowiązującego Rozporządzenia nr 1186/2009 (oraz poprzedniego obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego) prawodawca wspólnotowy nie zdefiniował pojęcia "miejsce zamieszkania". W oparciu o treść art. 3 lit. a) i art. 4 akapit drugi rozporządzenia w sprawie zwolnień celnych można jedynie założyć, że pojęcie to zostało zrównane z pojęciem "stałego zamieszkiwania". Należy też zgodzić się z organem celnym, że przy dokonywaniu wykładni przepisów dotyczących systemu wspólnotowych zwolnień celnych, (odnośnie definicji "miejsce zamieszkania") w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę równoważne mu znaczeniowo pojęcie "stałego zamieszkiwania" zawarte bezpośrednio w tych przepisach oraz pomocniczo, stosując wykładnię systemową definicję "miejsca zamieszkania" zawartą art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). O miejscu zamieszkania nie przesądza także miejsce zameldowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., orzekającego o niezgodności z Konstytucją RP art. 9 ust. 2 ww. aktu normatywnego (sygn. akt K 20/01, publ. Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716) i stosownej zmiany ustawy, zameldowanie w lokalu pozostaje obecnie instytucją służącą wyłącznie celom ewidencyjnym, potwierdzającą fakt pobytu w danym lokalu. Zameldowanie jest zatem aktem administracyjnym, który potwierdza okoliczność stałego zamieszkania w danej miejscowości ale nie przesądza o rzeczywistym miejscu zamieszkania (zobacz wyrok WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 537/10 z 26.10.2010 r. czy sygn. akt III SA/Gd 228/10, orzeczenia nsa.gov.pl). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. M.C. jest zameldowany od [...] r. na stałe w B. ul. [...] do nadal, chociaż od[...] r. do [...] mieszkał na stałe w Kanadzie pod adresem [...] gdzie zamieszkuje nadal od [...] r. Innymi słowy, zameldowanie nie stanowi faktu, który potwierdza skuteczne przesiedlenie się do Polski a brak zameldowania w Kanadzie również nie przesądza, że nie jest ona krajem stałego pobytu i zamieszkania skarżącego, który posiada tam dom, żonę, pracę, którą przerwał na czas pobytu w Polsce, płaci podatki i ubezpieczenie. Nadto w Polsce posiada prawo własności lokalu mieszkalnego zajmowanego przez rodziców w B. przy ul. [...]. Na podstawie zebranego materiału dowodowego i jego wnikliwej oceny z zachowaniem zasad logiki, organ celny I i II instancji prawidłowo uznał, iż na jego podstawie nie można przyjąć, że od dnia [...] r. do [...] r. centrum życiowe i majątkowe M.C. zostało przeniesione z Kanady do Polski czyli znajdowało się na terenie Wspólnoty. Zdaniem Sądu w realiach rozpatrywanej sprawy zaistniała sytuacja, w której skarżący zachowując stałe miejsce zamieszkania w Kanadzie, od [...] r. czasowo przebywał w Polsce celem udzielenia pomocy rodzicom w związku z ich przeniesieniem (powrotem) na stałe z USA do Polski i chorobą ojca. Nie podjął pracy, był na ich utrzymaniu a z samochodu korzystał wspólnie z matką. Wskazuje to na zachowanie przez M.C. swojego ośrodka interesów życiowych w pierwszym państwie, tj. w Kanadzie, gdzie pozostała jego żona A. oraz część mienia (dom zakupiony w [...] r.) oraz powrót w [...] r. i zamieszkiwanie pod tym samym adresem, podjęcie pracy oraz płacenie podatków. Tym samym dyspozycja art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (art. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia) nie została w niniejszej sprawie wypełniona. Zatem, w ocenie Sądu, organy celne słusznie przyjęły, że spełnienie przesłanek warunkujących zwolnienie ma miejsce, jeżeli beneficjent zwolnienia dokonał fizycznego aktu przeniesienia z kraju trzeciego na obszarze celnym Wspólnoty, a taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Fakt pobytu skarżącego w okresie od [...] r. do [...] r. był pobytem czasowym wynikającym z chęci udzielenia pomocy rodzicom i zasadnie zatem organy celne określiły skarżącemu należne cło przywozowe od spornego samochodu. Trafnie organy celne wskazały na oświadczenia samego skarżącego wyrażone w korespondencji do organów celnych wskazujące na zamiar czasowego pobytu w Polsce. Czasowego, na czas nieokreślony, bez zamiaru pozostania na stałe. Dodatkowo przemawia za takim twierdzeniem fakt sprzedaży spornego samochodu przez M.C. w dniu [...] r., po upływie 12 miesięcy od daty sprowadzenia samochodu do Polski, tym bardziej, że nie kupił nowego i wrócił do Kanaday bez samochodu. Nie mogli go także użytkować rodzice z racji stanu zdrowia. Bezspornym zatem pozostaje, że samochód osobowy został sprzedany oraz inne przedmioty (używane) zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu [...] r. nie zostały ponownie wywiezione do Kanady w [...] r. Nie dowodzi to jednak, że M.C.od [...] r. do [...] r. przebywał w Polsce z zamiarem stałego pobytu i przeniósł do polski swoje stałe miejsce pobytu. Tym bardziej, że gdy tylko przyczyna przyjazdu do Polski ustała, jak sam oświadczył "powrócił" do Kanady. Nie potwierdzili również tej okoliczności przesłuchani świadkowie, którzy albo niewiele pamiętali albo potwierdzali okoliczności nie budzące wątpliwości. Również wątpliwości, które zrodziły przesłuchania świadków organ przyjął z korzyścią dla strony skarżącej. Dotyczy to w szczególności miejsca zamieszkania w czasie pobytu w Polsce. Z zeznań matki i A. S. wynikało, że mieszkał z rodzicami a z zeznań A. P. wynikało, że mieszkał w miejscu zameldowania. Mając na względzie powyższe, wbrew twierdzeniom strony skarżącej z okoliczności rozpatrywanej sprawy nie wynika, ze skarżący w [...] r. przeniósł swoje miejsce zamieszkania z Kanady do Polski czyli państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Jego pobyt w Polsce, długi, ponad 20 miesięcy, był tylko pobytem czasowym, bez zamiaru pobytu na stałe i stworzenie w Polsce centrum życiowego. Z tych względów zasadnie organy uznały, że przesiedlenie nie nastąpiło, gdyż było jedynie pozorne i strona nie mogła skorzystać ze zwolnienia z cła przywozowego dla samochodu marki [...] przywiezionego do Polski w [...] r. jako mienie przesiedleńcze. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów Konstytucji oraz Ordynacji podatkowej. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy a to, że jego ocena nie pokrywa się z oczekiwaniami skarżącego nie stanowi naruszenia prawa. Należy podkreślić, że skarżący wskazał przepisy, jakie zostały naruszone jednakże nie wyjaśnił na czym to naruszenie miało polegać. Nie wskazał tez żadnych braków postępowania dowodowego lub ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.