III SA/Gl 586/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprawy ze skargi E.K. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] wpłynęło do tutejszego Sądu pismo E.K. z [...], oznaczone jako "pozew przeciwko Urzędowi Skarbowemu w [...] ul. [...]". Pismo to zostało nadane w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres tutejszego Sądu. Z treści tego pisma wynika, że dotyczy ono niesłusznego naliczenia podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł "na ten sam rozcieńczalnika co naliczył mi Urząd Celny w [...] za lata 2003 – 2007, gdzie ja przebywałem w tym czasie w zakładzie karnym w J.". W tym stanie rzeczy, pismem z dnia [...], skarżący został wezwany do sprecyzowania jaki akt administracyjny jest przedmiotem jego skargi, cytując odpowiedni przepis ustawy procesowej, określający kognicję sądów administracyjnych. Stwierdzono w tym piśmie w sposób jasny, że należy dokładnie oznaczyć konkretne rozstrzygnięcie (decyzję lub postanowienie), podać ich numer, datę ich wydania oraz określić organ, który dane rozstrzygniecie wydał. Na zastosowanie się do tego żądania wyznaczono E.K. siedmiodniowy termin i wyraźnie zaznaczono, że pozostawienie tego pisma bez odpowiedzi spowoduje odrzucenie wniesionej przez niego do tutejszego Sądu skargi. Ponadto poinformowano skarżącego o konieczności wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Pismo to zostało w sposób prawidłowy doręczone skarżącemu na wskazany przez niego adres w dniu [...]. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej to pismo znajduje się w aktach sprawy (na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki znajduje się własnoręczny podpis skarżącego wraz ze wskazaniem daty odbioru tej przesyłki). Do dnia dzisiejszego nie wpłynęło do tutejszego Sądu żadne pismo, będące odpowiedzią na pismo sądowe z dnia [...]. W efekcie, strona w żaden sposób nie sprecyzowała jaki akt administracyjny jest w istocie przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – określa zakres kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do tej normy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 6) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 7) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej określone, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 8) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jednocześnie sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową (art. 3 § 3 P.p.s.a). Tymczasem, strona skarżąca w ogóle nie dokonała jakiegokolwiek sprecyzowania, co do przedmiotu swojej skargi. Nie wskazała ani formy aktu rozstrzygnięcia, które ma skarżyć, ani również jego numeru, czy też daty jego wydania. Z pisma z dnia [...], jak również z pisma z dnia [...] nie wynika jaki akt administracyjny jest przedmiotem skargi. W pismach tych strona jedynie generalnie opisuje przebieg postępowania podatkowego i przedstawia swoją własną interpretację stanu faktycznego. Nie wystarcza to jednak do tego, aby wskazać konkretny akt administracyjny. Nie czyni również zadość temu wymaganiu komplet załączników do pisma, nadesłany przez stronę. Zawiera on między innymi szereg decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...], jednak bez wyraźnego oświadczenia, które z nich (czy też że wszystkie) są przedmiotem skargi E.K. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednocześnie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Nie ulega wątpliwości, że niedopuszczalna w procedurze sądowoadministracyjnej jest skarga, w której w żadnym stopniu nie sprecyzowano przedmiotu skargi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie podał konkretnego aktu administracyjnego, który jest przedmiotem skargi, jak również nie podał nazwy organu, który wydał ten akt, nie określił również jego numeru i daty jego wydania. Te powinności obarczają jedynie stronę wnoszącą skargę do sądu administracyjnego. W tym zakresie, Sąd, pod żadnym pozorem, nie może działać za stronę i wyręczać jej poprzez domyślne dokonywanie wyboru, który akt administracyjny ma być przedmiotem skargi. Zagadnienie powyższe zostało w sposób jasny i wyraźny przedstawione E.K. w piśmie z dnia [...]. W piśmie tym zawarto wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie, jaki akt administracyjny jest przedmiotem jego skargi. Wyznaczono stronie ustawowy siedmiodniowy termin i poinformowano o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Termin ten upłynął bezskutecznie, należy więc uznać, że skarżący w ogóle nie uzupełnił braku formalnego skargi. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.