III SA/Gl 590/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z [...] r. skarżący domagał się przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W jego uzasadnieniu wskazał, że wezwanie do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego jej egzemplarza odebrał członek rodziny, który po kilku dniach przekazał mu przesyłkę. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący nie jest reprezentowany przez fachowego pełnomocnika nie miał świadomości, jakie wymogi formalne musi zachować składając skargę. Dlatego też w jego ocenie w sprawie wystąpiły obiektywne i niezawinione przyczyny uchybienia terminu, które przemawiają za uwzględnieniem złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna też dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być stosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie prośby przez zainteresowanego w terminie wskazanym oraz dokonanie czynności dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Co więcej nie przybliżył żadnej obiektywnej i niezależnej od niego przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie. Fakt doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi członkowi rodziny nie może stanowić przesłanki przemawiającej za przywróceniem terminu, skoro ustawa przewiduje skuteczność takiego doręczenia (vide: art. 72 § 1 ustawy p.p.s.a.), a dopuszczenie do sytuacji, w której dorosły domownik (to jest żona) nie przekazuje skarżącemu niezwłocznie korespondencji, tylko po kilku (bliżej niesprecyzowanych) dniach, należy oceniać jako brak dochowania należytej staranności w dbaniu o własne interesy, skoro informację, o tym kiedy upływał uchybiony termin skarżący w dniu składania wniosku posiadał, albowiem sam wskazał, że termin zakończył bieg [...] r. Podobnie podnoszone przez stronę argumenty sprowadzające się do usprawiedliwiania jakoby uchybienie terminu nastąpiło na skutek nieświadomości wynikającej z nieznajomości przepisów prawa nie mogły przemawiać za zasadnością złożonego wniosku. Powyższe nie stanowią okoliczności uzasadniającej uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu (vide: wyrok z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, LEX nr 302279). Stosownie bowiem do art. 6 ustawy p.p.s.a. Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Kierując się treścią tego przepisu wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych niepodpisanej skargi. Ponieważ w terminie wskazanym skarżący nie zastosował się do wezwania, co więcej składając wniosek o przywrócenie terminu nie podał, kiedy powziął wiadomość o ustaniu przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowanie terminu, a nadto nie wskazał na nagłe i nieprzewidziane okoliczności, które uniemożliwiły mu dokonanie czynności i zachowanie terminu, Sąd w składzie to orzekającym działając na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1, § 2 i § 4 ustawy p.p.s.a odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanego jej egzemplarza. Przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 ustawy p.p.s.a. nie zostały bowiem spełnione. Dlatego też postanowiono orzec jak w sentencji.