III SA/Gl 598/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Joanna Pasiecznik-Sól, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za marzec 2021 r. oddala skargę. "A" Sp. z o.o. z/s w L. (dalej: Spółka, skarżąca), złożyło skargę na czynność dokonaną przez Prezydenta Miasta K. w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za miesiąc marzec 2021 r. dla słuchaczy Szkoły "B"w K., "C", "D" w K. i "E" w K. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17, dalej: u.f.z.o.) w związku z §10 ust. 9-13 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (dalej: rozporządzenie) poprzez nieprzekazanie w miesiącu marcu 2021 r. dotacji w pełnej wysokości, tj. wysokości równej kwocie przewidzianej na jednego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego na ilość słuchaczy wskazanych przez szkoły, w terminie do 31 marca 2021 r. na rachunki bankowe szkół, podczas gdy zostały spełnione wymagane przepisami prawa przesłanki do otrzymania dotacji, a tym samym brak było podstaw do zaniżenia kwoty jej wypłacenia. Spółka wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu marcu 2021 r. oraz uznanie obowiązku wypłaty przez organ na rzecz dotacji we właściwej kwocie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, dokonując wypłaty dotacji za wskazany powyżej miesiąc organ wypłacił ją w zaniżonej kwocie, nie wskazując jednocześnie z jakich powodów dokonuje zaniżenia dotacji. Ponadto, organ ustalając wysokość wypłaconej dotacji powinien wziąć pod uwagę także regulacje zawarte w §10 ust. 9-13 rozporządzenia. Strona skarżąca podkreśliła, że jest organem prowadzącym szkoły niepubliczne, którym przysługuje dotacja oświatowa, o której mowa w art. 26 ust. 2 u.f.z.o. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc iż przepis art. 34 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie został wymieniony w art. 47 tej ustawy w związku z czym czynność polegająca na samej wypłacie środków pieniężnych z tytułu dotacji nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Wskazał także, iż również przepis art. 43 nie został wymieniony w art. 47 tej ustawy zatem w przypadku sporu o samą wypłatę dotacji lub jej część sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W razie nieuznania przez Sąd za niezasadny wniosek o odrzucenie skargi organ wniósł o oddalenie skargi , jako bezzasadnej, bowiem w ocenie organu nie doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.s.o. poprzez nieprzekazanie za miesiąc marzec 2021 r. dotacji dla słuchaczy: "B" w K., "C", "D" w K. i "E" w K. Organ wyjaśnił, iż w okresie od stycznia do kwietnia 2021r. Miasto K. przekazało transze dotacji, w tym w kwietniu b.r. ustawowe wyrównanie z tytułu wzrostu jednostkowych m-nych stawek dotacji z data obowiązywania od stycznia 2021r i wskazał jakie to były kwoty. W okresie od stycznia do kwietnia 2021 roku (tj. w ciągu czterech miesięcy roku szkolnego 2020/2021) wypłacono dotację (w tym w kwietniu br. ustawowe wyrównanie z tytułu wzrostu jednostkowych miesięcznych stawek dotacji z datą obowiązywania od stycznia br.) w n/w wysokościach, tj.: 1) na rzecz "B" w K.; łącznie [...] złotych, z tym że w marcu nie dokonano przelewu środków, ponieważ w marcu br. należało dokonać ustawowego pomniejszenia przelewu środków o słuchaczy, którzy w lutym br. nie spełnili ustawowego warunku frekwencji na zajęciach, a za których w lutym zapłacono dotację; 2) na rzecz "C" w K.: łącznie [...] złotych, z tym że w marcu nie dokonano przelewu środków, ponieważ w marcu br. należało dokonać ustawowego pomniejszenia przelewu środków o słuchaczy, którzy w lutym br. nie spełnili ustawowego warunku frekwencji na zajęciach, a za których w lutym zapłacono dotację; 3) na rzecz "D" w K.: łącznie [...] złotych. 4) na rzecz "E" w K.: łącznie [...] złotych, z tym że w marcu nie dokonano przelewu środków, ponieważ w marcu br. należało dokonać ustawowego pomniejszenia przelewu środków o słuchaczy, którzy w lutym br. nie spełnili ustawowego warunku frekwencji na zajęciach, a za których w lutym zapłacono dotację. Organ nadmienił, iż w sprawie winno zapaść orzeczenie o umorzeniu postępowania, a bezprzedmiotowość postępowania wynika z innych przyczyn w tym gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Zdaniem Prezydenta Miasta K. zasadnym jest, w przypadku braku odrzucenia skargi, umorzenie postępowania sądowego, gdyż w następstwie dokonania wypłaty wyrównania dotacji za bieżący rok budżetowy w kwietniu 2021r., tj. w terminie i kwotach zgodnych z przepisami prawa, dalsze postępowanie sądowo-administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Dokonanie zaskarżonej czynności potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dowody, tj. dokumenty/wydruki z systemu informatyczno - księgowego Urzędu Miasta K. pn. Dysponent potwierdzające kwoty przelewu dokonane na rzecz czterech szkół, o których mowa powyżej, w okresie od stycznia do kwietnia 2021 roku. Nałożenie przez Sąd obowiązku dokonania żądanej czynności, w sytuacji gdy strona uzyskała jej spełnienie, stanowiłoby działanie bezprzedmiotowe, bo dublujące to, co zostało już zrealizowane (Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2019 r., II SAB/Bk 128/18). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021, poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływana jako p.p.s.a.). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrola, o której mowa w przytoczonym wyżej przepisie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730,1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest przekazanie przez organ dotacji oświatowej za marzec 2021 r. w zaniżonej w ocenie strony skarżącej wysokości. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie na wstępie ustalił, że skarga jest dopuszczalna i podlega kognicji sądu administracyjnego. Należy bowiem wskazać, że w art. 47 u.f.z.o., wymieniono podlegające kontroli sądu administracyjnego czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień wynikających z przepisów prawa, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Zatem zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zakres właściwości sądu administracyjnego został wprost określony w ustawie. Ustawa o finansowaniu zadań oświatowych reguluje obecnie materię, która przed reformą systemu oświaty przeprowadzoną w 2017 r. uregulowana była w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Do końca 2016 r. spory o dotacje oświatowe podlegały rozpoznawaniu przez sądy powszechne i dominowało w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko o niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lipca 2017 r. II CSK 773/16, z 11 maja 2018 r. II CSK 477/17, z 3 stycznia 2007 r. IV CSK 312/06, z 27 marca 2019 r. V CSK 101/18, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z 13 grudnia 2019 r. I GSK 2128/19, z 11 kwietnia 2012 r. II GSK 563/12, postanowienie z 17 października 2014 r. II GSK 1700/14, postanowienie z 3 kwietnia 2012 r. II GSK 522/12). Jednak na mocy art. 1 pkt 78 lit. x) ustawy z 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1010), do art. 90 ustawy o systemie oświaty dodano ust. 11 o treści: przyznanie dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a-8, stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Regulacja ta zaczęła obowiązywać 1 stycznia 2017 r. i w podobnej postaci została zawarta w ustawie o finansowaniu zadań oświatowych, która w obecnym stanie prawnym reguluje zasadniczo kwestie związane z przyznawaniem szkołom, także niepublicznym (art. 26), dotacji oświatowych. Opisane zmiany stanu prawnego odmiennie określiły właściwość sądów w sprawach dotyczących dotacji oświatowych. Od 1 stycznia 2017 r. wytoczenie powództwa o zapłatę przed sądem powszechnym nie jest już możliwe, ponieważ "przyznanie dotacji", a obecnie (od 1 stycznia 2018 r., art. 47 u.f.z.o.) "czynności podejmowane w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji", stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Czynności te można zatem poddać tylko kontroli sądu administracyjnego. Spółka kwestionowała wysokość wypłaconej dotacji, sposób jej obliczenia, oraz to, że nie przekazano jej dotacji w należnej i pełnej wysokości w określonym terminie. Sąd uznał, że zaskarżona czynność Prezydenta Miasta K. mieści się w dyspozycji art. 47 u.f.z.o., a nie jest ograniczona wyłącznie to treści art. 34 ust. 1 u.f.z.o. W art. 47 u.f.z.o. jest literalnie mowa o czynnościach podejmowanych w celu przekazania dotacji, które zostały przez ustawodawcę określone m.in. w art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Dlatego Sąd uznał, że wszystkie czynności podejmowane przez organ dotujący, który został wymieniony w przepisach art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o., w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o., stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. W początkowej części przepisu ustawodawca przywołał bowiem przepisy, które wymieniają organy dotujące, a w drugiej części określające rodzaj dotacji. Przepis art. 47 u.f.z.o. nie zawiera zaś ograniczenia czynności podejmowanych w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, które stanowią czynności z zakresu administracji publicznej. Obejmuje on zakresem desygnatów wszystkie określone w ustawie czynności, które podejmowane są w związku z ustaleniem wysokości i przekazaniem dotacji – dotacji, a nie czynności, wymienionych w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a u.f.z.o. Tym samym Sąd w składzie orzekającym odstąpił od prezentowanego dotychczas w orzecznictwie poglądu, że wypłata dotacji stanowi wyłącznie czynność techniczną przekazania fizycznego środków finansowych, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, jako czynność z zakresu administracji publicznej. Za prawidłowe Sąd uznaje podejście, że przedmiotowa wypłata jest finalnym rezultatem ustalenia wysokości dotacji dla konkretnego podmiotu, dokonanego na podstawie konkretnych regulacji prawnych, do stosowania których uprawniony jest organ administracji. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie czynności, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. i w związku z § 10 ust. 9-13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. Zgodnie z art. 26 ust. 2 u.f.z.o., niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb ustawy o systemie oświaty, dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostki samorządu terytorialnego. Z kolei, w myśl art. 34 ust. 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego; w przypadku dotacji, o której mowa w art. 31 ust. 1, liczba części należnej dotacji jest równa liczbie miesięcy, w których prowadzony jest dany kwalifikacyjny kurs zawodowy. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w § 10 ust. 9-12, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2020 r. przewidywało, że w przypadku ograniczenia funkcjonowania szkoły dotowanej na podstawie art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 tej ustawy dotyczący uczestnictwa ucznia w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, z których uczeń nie został zwolniony na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 44zb ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, ustala się w danym miesiącu w odniesieniu do okresu, w którym danego ucznia nie obejmowało ograniczenie funkcjonowania szkoły (§ 10 ust. 9). Okres, o który mowa w ust. 9, nie może być krótszy niż 40% czasu przeznaczonego na obowiązkowe zajęcia edukacyjne, o których mowa w ust. 9 (§ 10 ust. 10). Jeżeli okres, w którym danego ucznia nie obejmuje ograniczenie funkcjonowania szkoły, w danym miesiącu jest krótszy niż 40%, to uznaje się, że uczeń spełnił w tym miesiącu warunek, o którym mowa w ust. 9, jeżeli spełnił go w odniesieniu do ostatniego miesiąca, w którym ustalano spełnienie tego warunku na podstawie art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych lub ust. 9 i 10 (§ 10 ust. 11). Jeżeli okres, w którym danego ucznia nie obejmuje ograniczenie funkcjonowania szkoły, we wrześniu 2020 r. albo we wrześniu i w październiku 2020 r. jest krótszy niż 40%, a uczeń rozpoczął naukę na pierwszym semestrze roku szkolnego 2020/2021 w szkole, o której mowa w ust. 9, to uznaje się, że warunek uczestnictwa ucznia w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, o którym mowa w art. 26 ust. 2 oraz art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, został spełniony (§ 10 ust. 12). Z dniem 1 października 2020 r. do § 10 dodany został ust. 13 przewidujący, że przepisy art. 34 ust. 3 oraz art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych stosuje się z uwzględnieniem ust. 9-12. Z dniem 1 listopada 2020 r. zmianie uległ z kolei § 10 ust. 12 rozporządzenia. Na mocy rozporządzenia z dnia 18 listopada 2020 r. (Dz.U., 2020., 2047) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 listopada 2020 r., przepis ten otrzymał brzmienie: "Jeżeli okres w danym miesiącu, w którym danego ucznia nie obejmuje ograniczenie funkcjonowania szkoły, jest krótszy niż 40%, a uczeń rozpoczął naukę na pierwszym semestrze roku szkolnego 2020/2021 w szkole, o której mowa w ust. 9, i niemożliwe jest spełnienie warunku uczestnictwa w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, o którym mowa w art. 26 ust. 2 oraz art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, na podstawie tych przepisów lub ust. 9-11, to uznaje się, że warunek został spełniony, gdy organizacja zajęć w tym semestrze umożliwia temu uczniowi spełnienie warunku, o którym mowa w art. 44 w ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty." Pomimo dopuszczalności skargi, Sąd podzielił stanowisko organu, że w skardze nie skonkretyzowano żądania i nie sformułowano zarzutów co do kwoty zaniżenia dotacji, ani składowych przyjętych do wyliczenia jej wysokości. Sąd nie miał zatem możliwości skontrolowania stanowisk stron co do prawidłowości czynności dokonanych przez organ. Ocenić można było tylko formalną poprawność danych przedstawionych w odpowiedzi na skargę. Sąd administracyjny powołany został do sprawowania kontroli nad działalnością organów administracji publicznej, ale nie został przez ustawodawcę wyposażony w instrumenty uprawniające do prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Poza niemającym w sprawie zastosowania przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń faktycznych. Jednym z podstawowych założeń kontroli sądowoadministracyjnej jest bowiem ocena działalności organów administracji publicznej. Ustaleń faktycznych dokonuje organ administracji publicznej w konkretnej sprawie, którą prowadzi z urzędu lub na wniosek strony. Jednak w przypadku czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. niezbędna jest także inicjatywa samej strony, ponieważ to ona powinna być z założenia najlepiej zorientowana, jakiej czynności domaga się od organu administracji publicznej, a której treść określona została w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Podlegające kontroli czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to bowiem takie, które: - wynikają z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, - stanowią wyraz realizacji przez organ administracji publicznej prawa, - są podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, - nie są podejmowane w formie decyzji lub postanowienia, - mają charakter publicznoprawny i wywołują określone skutki prawne, - mają charakter indywidualny, dotyczący uprawnień lub obowiązków konkretnego podmiotu. Dlatego Sąd przyjął, że to strona skarżąca, która domaga się uznania danej czynności organu za bezskuteczną, powinna wykazać w skardze, że dana czynność organu naruszyła prawo i w jaki sposób, czego Spółka nie dopełniła. Wymóg ten wynika z przepisu art. 57 § 1 pkt 3 oraz art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżąca Spółka, pomimo sformułowania zarzutu wypłacenia przez Prezydenta K. zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za marzec 2021 r., nie przedstawiła jakichkolwiek wyliczeń, danych, analiz, wyników lub argumentów pozwalających Sądowi zweryfikować prawidłowość czynności organu dotującego. Skarżąca nie wykazała zatem, aby zaistniały przesłanki uznania zaskarżonej czynności za bezskuteczną. Nie uzasadniła, na czym polegało naruszenie powołanych w skardze przepisów, poprzestając li tylko na przytoczeniu ich treści. Z lakonicznej treści skargi nie wynika, jaką kwotę w jej przekonaniu powinien wypłacić jej organ dotujący i za jaką konkretnie liczbę uczniów, a to przecież stanowi główny przedmiot sporu między stronami. Nie było to jednak uchybienie skargi, które można by uzupełnić w trybie określonym w przepisach art. 57 i 49 p.p.s.a., a nawet art. 62 p.p.s.a.. Ustalenia takie wykraczałyby też poza dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie wykazała nawet, aby przed wniesieniem skargi podejmowała wobec organu jakiekolwiek czynności mające na celu doprowadzenie do określenia spornej kwoty i jej wypłacenia. W ocenie Sądu, przed wniesieniem skargi Spółka powinna wyjaśnić z przedstawicielem organu dotującego różnice w wyliczeniach kwot dotacji i od niego domagać się wyjaśnień w kwestiach budzących jej wątpliwości, jak np. powodów wypłacenia dotacji za mniejszą liczbę słuchaczy, niż określona w sprawozdaniu, jej obniżenia (potrącenia) na skutek korekty wysokości dotacji za wcześniejszy miesiąc, itp. Dopiero wobec braku rezultatu podjętych działań i podtrzymania twierdzenia o zaniżeniu kwoty dotacji powinna skierować przeciwko organowi skargę, opartą na przepisach art. 3 § 2 pkt 4 lub 8 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego ustalenia wysokości dotacji oświatowej, a jedynie do skontrolowania, czy ustalenie jej wysokości i wypłata określonej kwoty nie nastąpiła z naruszeniem prawa. Skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji, ani danych źródłowych, które umożliwiałyby taką weryfikację. Organ w odpowiedzi na skargę podniósł, iż w ciągu czterech miesięcy roku szkolnego 2020/2021 wypłacono dotację przy czym w kwietniu 2021r nastąpiło ustawowe wyrównanie z tytułu wzrostu jednostkowych miesięcznych stawek dotacji z datą obowiązywania od stycznia 2021. Wobec merytorycznych braków skargi nie można było ocenić, czy stanowisko organu odpowiada stanowi rzeczywistemu, czy też na uwzględnienie zasługiwać powinny zarzuty skargi. Prezentując powyższe stanowisko i jego argumentację, Sąd w całości podzielił rozważania WSA w Rzeszowie zawarte w nieprawomocnym wyroku z 18 marca 2021 r. , sygn. I SA/Rz 98/21, w sprawie ze skargi Spółki w zbliżonym stanie faktycznym. Podobnie wypowiedział się również WSA w Białymstoku w nieprawomocnym wyroku z dnia 17 marca 2021, sygn. I SA/Bk 53/21 (orzeczenia dostępne w bazie orzeczeń CBOSA). Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 u.f.z.o. i w związku z § 10 ust. 9-13 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. Dodatkowo należy wskazać, wniosek zaskarżenia powinien uwzględniać możliwości orzecznicze sądu administracyjnego w zakresie uwzględnienia skargi, które zostały określone w art. 145–150 p.p.s.a. Wprawdzie Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jednak żądanie stwierdzenia bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej jest w ocenie Sądu wadliwie sformułowane, zawiera bowiem skargę na brak/zaniechanie wypłaty dotacji w niewiadomej, ale w ocenie Spółki zaniżonej wysokości co w świetle postawionych zarzutów i uzasadnienia skargi wymyka się spod kontroli Sądu. Nie wiadomo również jaka jest właściwa kwota dotacji, bowiem skarżący jej w żaden sposób nie wykazał. Zatem uwzględnienie skargi sprowadzałoby się do rozstrzygnięcia o dwóch niewiadomych. Nie mógł także zasługiwać na uwzględnienie wniosek organu o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na to, iż jak organ podniósł w odpowiedzi na skargę w następstwie dokonania wypłaty wyrównania dotacji za bieżący rok budżetowy w kwietniu 2021r., tj. w terminie i kwotach zgodnych z przepisami prawa, dalsze postępowanie sądowo-administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Strona wniesionej w dniu [...] r. za pośrednictwem Urzędu Miasta K. skargi do tutejszego Sądu do dnia orzekania w sprawie nie cofnęła co oznacza, iż pomimo dokonania, jak organ utrzymuje, wypłaty wyrównania dotacji za bieżący rok budżetowy w kwietniu 2021r., w terminie i kwotach zgodnych z przepisami prawa, nie zaspokojono jej roszczeń. Strona pomimo otrzymania odpowiedzi na skargę organu z dnia [...] r skargę podtrzymała w dalszym ciągu kwestionując czynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wypłaty kwoty dotacji oświatowej za 03.2021. Jak już bowiem powiedziano skargi nie cofnięto. Skoro zatem istniał przedmiot zaskarżenia podnoszona przez organ okoliczność nie zwalniała zatem sądu z obowiązku rozpoznania skargi. Zatem twierdzenia organu, iż postępowanie sądowo-administracyjne jako bezprzedmiotowe winno było ulec umorzeniu nie jest słuszne . W opisanym stanie faktycznym i prawnym sprawy Sąd ocenił skargę jako niezasadną i podlegająca oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.